3η ΚΑΡΤΑ Ελπίδες για ανάκαμψη

ΞΟΔΕΥΤΗΚΕ και αυτός ο χρόνος, και παρά τις επιτυχίες Ελλήνων αθλητών και
ομάδων μας, η αισιοδοξία είναι εγκλωβισμένη. Γιατί σχεδόν τίποτα δεν γίνεται
με βάση κάποιο σχεδιασμό, ικανό να απελευθερώσει πλήρως τις μεγάλες
δυνατότητές μας.

Δεκαετίες τώρα τα ίδια και τα ίδια. Κι ενώ μπορούμε να σταθεροποιήσουμε τον
δείκτη ποιότητας του αθλητισμού μας σε υψηλά επίπεδα, αφήνουμε τις εξελίξεις
στο ταλέντο, στις συμπτώσεις και στο φιλότιμο αθλητών και προπονητών. Πολλά τα
κουσούρια. Κακοδιαχείριση με συχνότητα που δεν αποτελεί είδηση, σπατάλη,
αδιαφορία για δημιουργία στέρεης υποδομής, ακατάλληλα γήπεδα, ανυπαρξία
προπονητηρίων, έλλειψη εξειδικευμένων διοικητικών στελεχών και προπονητών,
πολυνομία, επιστημονική επαιτεία.Τα αστεία όμως κάποτε πρέπει να τελειώσουν.
Έγιναν κουραστικά και επικίνδυνα. Οι αρμόδιοι οφείλουν να πάρουν τολμηρές
αποφάσεις, με στόχο να βγει ο αθλητισμός μας από τα σοκάκια και να μπει σε λεωφοριόδρομους.

Ειδικά το ποδόσφαιρο, που παραμένει μέσω του ΠΡΟ-ΠΟ ο αιμοδότης όλων των
αθλημάτων, επιβάλλεται να σχεδιαστεί από την αρχή. Κι αυτό θα γίνει αν τα
γήπεδα απαλλαγούν από τα ζιζάνια και τα γραφεία από εξουσιαστές διαφόρων μεγεθών.

Είναι ανάγκη να αποκατασταθεί η υγεία του ποδοσφαίρου, και προς αυτήν την
κατεύθυνση οφείλουν όλοι να επιδείξουν τη μεγαλύτερη δυνατή σοβαρότητα. Η
κάθαρση των γηπέδων είναι το ζητούμενο επί δεκαετίες. Ωστόσο, το κομματικό
κόστος και η δύναμη, πραγματική ή μυθοποιημένη κάποιων παραγόντων, δεν
επέτρεψαν ούτε ένα βήμα μπροστά.

Δεν έχουν άδικο όσοι υποστηρίζουν ότι το ποδόσφαιρό μας βρίσκεται προ του
γκρεμού. Ας μη το σπρώξουν στο χάος. Οι δυνάμεις που αντιστέκονται ας
πολλαπλασιάσουν τις προσπάθειες. Ελπίδες υπάρχουν για ανάκαμψη.

Το 2004 δεν είναι τόσο μακριά. Και η χώρα μας δικαιούται να πρωταγωνιστήσει
στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες της τρίτης χιλιετίας.