ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δείξε μας τα δόντια σου μωρό μου…

ΜΕΡΕΣ που είναι, ξεχείλισαν πάλι οι βιτρίνες από παιχνίδια.

Και ανάμεσά τους, όπως πάντα, σε περίοπτη θέση, η κούκλα Μπάρμπι.

Αυτή η πλαστική, σούπερ γκόμενα έχει θρέψει πολλές γενιές.

Και πάντα έχει ζήτηση.

Πολλά από τα κορίτσια που έπαιξαν μαζί της τη θαύμασαν τόσο, που όταν
μεγάλωσαν τη μιμήθηκαν.

Ζήλεψαν και τη θέση της στη βιτρίνα.

Γυαλιστερές, σιδερωμένες, εντυπωσιακές, αναπαράγουν το στερεότυπο της κούκλας.
Και η κάθε Μπάρμπι στριμώχνεται στις φωτισμένες προθήκες, σαν ζηλευτό
παιχνίδι, ακριβά πακεταρισμένο.

Η κούκλα-άνθρωπος επιδεικνύει την ομορφιά της, ως εμπόρευμα.

Συγχρόνως όμως πασχίζει να δηλώσει τη θηλυκότητά της, «τσαλακώνοντας» τον
εγωισμό της.

«Αν δεν φάω τις φάπες μου, δεν καταλαβαίνω τον άνδρα», διαβάζω τη σημειολογική
φράση πρώην σταρ Ελλάς και νυν επίδοξης ηθοποιού.

Το κλισέ δηλώνει την υποταγή του θηλυκού στο αρσενικό.

Και βρίσκει ανταπόκριση.

Ο γαμπρός Μπάρμπι, πρότυπο δύναμης και «μάτσο» άντρας, διδάσκει:

«Η γυναίκα είναι σαν το γραμματόσημο. Αν δεν την φτύσεις, δεν κολλάει…».

Αθύρματα επιφανειακής ζωής, θριαμβολογούν επιδεικτικά, όπως σε ζωοπανήγυρη.

­ Εσείς τη γυναίκα πώς τη θέλετε;