[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΚΑΙ Ο Άρης σε μπλουζάκι; Γιατί όχι ­ άλλωστε τι παραπάνω έχει ο Τσε; Και οι
δύο υπήρξαν κατά κάποιον τρόπο «ρομαντικοί» επαναστάτες, που λειτούργησαν έξω
από την επίσημη κομματική γραμμή. Και οι δύο έφυγαν νωρίς, χωρίς να χρεωθούν
τη φθορά που είχε ο κομματικός τους χώρος. Και οι δύο, τέλος, έχουν σήμερα μία
απήχηση πολύ πέραν της πολιτικής τους φιλοσοφίας ­ ακριβώς χάρις στον
ανυπότακτο ρομαντισμό που αποπνέουν.

Με δυο λόγια και οι δύο έχουν γίνει είδωλα. Όλα καλά λοιπόν. Στο κάτω κάτω,
αυτές οι επιλεκτικές επισκέψεις από την ιστορία θα μπορούσαν να θεωρηθούν και
αθώες. Τα εκατομμύρια των θαυμαστών του Τσε είναι βέβαιο ότι καμιά σχέση δεν
έχουν με το γραφειοκρατικό και ανελεύθερο καθεστώς του Κάστρο, όπως και οι
σημερινοί απολογητές του Άρη ­ η πλειοψηφία τους τουλάχιστον ­ ασφαλώς δεν
ενδιαφέρονται να αναστήσουν μια εμφυλιοπολεμική φιλολογία.

Ή μήπως δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα; Σε μια μεγάλη μερίδα της προοδευτικής
κοινής γνώμης η έννοια της ιστορικής μνήμης ­ το περίφημο «ο λαός δεν ξεχνά» ­
εμφανίζεται ως προϋπόθεση της (ορθής) πολιτικής πράξης. Η ιστορική μνήμη όμως
ως τι; Όταν ­ για παράδειγμα ­ αντιπροσωπεία πολιτικών του κυβερνώντος
κόμματος κάνουν επίσημη παράσταση στο υπουργείο Παιδείας και ζητούν να μπει η
Εθνική Αντίσταση μάθημα στα σχολεία τι ακριβώς έχουν στον νου τους; Τις
ανούσιες παρόλες για τον «πρωτοκαπετάνιο» που παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό;

Ή αντιθέτως την ιστορική ανάλυση μιας τραγικής περιόδου από την οποία
ελάχιστοι (επώνυμοι) ήρωες μπορούν να βγουν αλώβητοι; Είναι εύκολο να
καταδικάζουμε τον «πρωτόγονο αντικομμουνισμό» των 57 βουλευτών της Ν.Δ. που
κατέθεσαν την ερώτηση στη Βουλή. Είναι πολύ πιο δύσκολο όμως να αντικρύσουμε
την ιστορική αλήθεια χωρίς να την υποτάσσουμε στις ανάγκες του τρέχοντος
πολιτικού μάρκετινγκ. Γι’ αυτό λοιπόν και τον Άρη σε μπλουζάκι ­ μπορεί να
αποδειχθεί πολύ πιο ειλικρινές…