Κήρυξαν επανάσταση οι Ιρανές στο γήπεδο

Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν θα αναμετρηθούν στους τελικούς του Παγκοσμίου
Πρωταθλήματος της Γαλλίας. Η κλήρωση των ομίλων στη Μασσαλία, έφερε αντίπαλες
τις ομάδες των δύο χωρών, που μέχρι τώρα δεν ξεχνούν τις αντιπαραθέσεις, ενώ
το μίσος δεν έχει εκλείψει από την εποχή του Χομεϊνί, το 1981. Οι Γάλλοι, δεν
ανησυχούν παρ’ όλ’ αυτά και ελπίζουν ότι το ποδόσφαιρο θα φέρει τη γαλήνη
ανάμεσα στους δύο λαούς, με τη διεξαγωγή τού αγώνα στις 21 Ιουνίου, στη Λυών.

Στην Τεχεράνη. Με πανό, σημαίες και συνθήματα υπέρ της εθνικής τους ομάδας υποδέχθηκαν, για πρώτη φορά στην ιστορία του Ιράν, στο στάδιο «Αζαντί», και γυναίκες, παρά την απαγόρευση των αρχών και της θρησκείας

ΜΙΑ ΙΤΑΛΙΔΑ δημοσιογράφος όμως έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς στον ιρανικό
Τύπο, όταν η αποστολή της εθνικής ομάδας επέστρεψε στην Τεχεράνη. Οι γυναίκες,
που μέχρι τότε δεν μπορούσαν να παραβρίσκονται σε αθλητικές εκδηλώσεις,
«έσπασαν τα δεσμά τους» με αφορμή την υποδοχή των ποδοσφαιριστών τους στην
πρωτεύουσα του Ιράν. Περίπου 5.000 γυναίκες και κορίτσια, με ακάλυπτο το
πρόσωπο, αδιαφορώντας για την ποινή που επιβάλλει ο νόμος (74 ραβδισμοί σε
όποιον τον παραβεί) με μπαλόνια, πανό και σημαίες χόρευαν, τραγουδούσαν και
φώναζαν υπέρ της εθνικής τους, όταν το αυτοκίνητο που μετέφερε τους παίκτες,
τον προπονητή και τους παράγοντες διέσχιζε τους δρόμους της Τεχεράνης. Και σαν
να μην έφθανε αυτό, τους ακολούθησαν πανηγυρικά μέχρι τις κερκίδες του σταδίου «Αζαντί».

Η εθνική ομάδα και η επιτυχία της να προκριθεί στους τελικούς του Μουντιάλ της
Γαλλίας, έφερε την «επανάσταση» με την παρουσία και γυναικών στα στάδια του Ιράν.

5.000 ΣΤΗ ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ!

Για δεύτερη φορά στην ιστορία της η εθνική ομάδα του Ιράν προκρίθηκε στους
τελικούς του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Μετά το 1978, στην Αργεντινή, η ομάδα
του Βιέρα, του Βραζιλιάνου τεχνικού της, θα ταξιδέψει στη Γαλλία το προσεχές
καλοκαίρι. Η απροσδόκητη ισοπαλία (2-2) με την Αυστραλία, έφερε το Ιράν πιο
κοντά στον «Αλλάχ», αφού οι πιστοί του βγήκαν στους δρόμους της Τεχεράνης και
των άλλων πόλων για να πανηγυρίσουν την πρόκριση.

Στη Μελβούρνη, ακολούθησαν την ομάδα τους 5.000 Ιρανοί. Απίστευτο για μια χώρα
και μια ομάδα που το 1-1 του πρώτου αγώνα στην Τεχεράνη, δεν άφηνε πολλά
περιθώρια για τους Ιρανούς, στη ρεβάνς.

­ Μετά το 0-2, ο Βραζιλιάνος τεχνικός έδωσε το σύνθημα για επίθεση «όλα για
όλα». Και η ισοφάριση του σκορ δεν ήταν παρά «η προσευχή στον Αλλάχ, για
ολόκληρο το Ισλάμ, που πανηγύριζε εκείνη τη στιγμή τη μεγάλη επιτυχία της
ποδοσφαιρικής τους ομάδας.

Με εντολή του Βιέρα, η αποστολή δεν επέστρεψε το ίδιο βράδυ στην πατρίδα. Το
αεροδρόμιο είχε κατακλυστεί από 100.000 οπαδούς. Και η επιστροφή αναβλήθηκε
για μία ημέρα.

Η κυβέρνηση του Ιράν θεώρησε την πρόκριση ως «ένα από τα μεγαλύτερα
επιτεύγματα στην ιστορία της χώρας». Και γι’ αυτό, ανταποδίδοντας την προσφορά
των παικτών, τους αντάμειψε δεόντως.

Κάθε παίκτης θα πάρει δώρο από ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο τελευταίου τύπου και
από 30.000 δολάρια.

Ύστερα από είκοσι χρόνια, το Ιράν φθάνει σε τελικούς Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.

Οι παραδόσεις συνεχίζονται και η κυβέρνηση προσπαθεί να δώσει στον υπόλοιπο
κόσμο να καταλάβει ότι «το Ιράν ξαναζεί στους ρυθμούς που η εποχή προστάζει.
Μέσα σε πλαίσια όμως που δεν αλλοιώνουν τα ήθη και τους τρόπους διαβίωσης.
Πίστη στη θρησκεία, το πολίτευμα και σεβασμός στους νόμους.

Για του λόγου το αληθές, τα περιστατικά που θα διηγηθούμε πιο κάτω αφορούν τον
πρώτο αγώνα στην Τεχεράνη, μεταξύ του Ιράν και της Αυστραλίας. Είναι όμως
αυθεντικά και αξίζει να προσέξουμε τις λεπτομέρειές τους.

ΚΑΘΩΣ Ο Ιταλός διαιτητής Πιερλουΐτζι Παϊρέτο, με τις δύο ομάδες Ιράν –
Αυστραλία παρατεταγμένες στη σέντρα, ήταν έτοιμος να σφυρίξει την έναρξη του
πρώτου από τους δύο αγώνες – μπαράζ για μια θέση στους τελικούς του «Μουντιάλ»
της Γαλλίας, 120.000 Πέρσες γονάτισαν κι άρχισαν να προσεύχονται
επαναλαμβάνοντας τα λόγια του μουεζίνη.

Αντί για τους εθνικούς ύμνους των δύο χωρών, οι γηπεδούχοι υπάκουσαν στο
πρόσταγμα του μουεζίνη και όλοι μαζί έκαναν ό,τι και σε άλλες ανάλογες
περιπτώσεις μεγάλων διοργανώσεων ή εκδηλώσεων.

Η ολοκλήρωση όμως της εικόνας, και ταυτόχρονα της είδησης από την Τεχεράνη,
ήταν η παρουσία μιας γυναίκας, για πρώτη φορά και κατ’ εξαίρεση, στις
κερκίδες, ανάμεσα σε άνδρες, όπως επιτρέπει γι’ αθλητικές εκδηλώσεις σε
δημόσιους χώρους ο νόμος του Ιράν. Τα κατάφερε, ειδικά για τη συγκεκριμένη
περίπτωση, η απεσταλμένη του ιταλικού πρακτορείου ειδήσεων «ANSA» Νάντια
Πιτσούτι, χάρη στην επιμονή της και τη συγκατάθεση του αρμόδιου υπουργείου
Πολιτισμού και του Ισλάμ. Παρά το γεγονός ότι είχε άδεια, η Νάντια Πιτσούτι,
τυλιγμένη μ’ ένα «βέλο» στο κεφάλι και το πρόσωπο καλυμμένο, συνοδευόταν από
τον διερμηνέα της και ήταν υποχρεωμένη να σταματά σε κάθε ζήτηση της άδειας.
Ταυτόχρονα δε ν’ απαντά στις ερωτήσεις των αστυνομικών για την ταυτότητά της
και «τι την έφερε μέχρι το στάδιο «Αζαντί».

Η επιτυχία του Ιράν στη Μελβούρνη, λίγες ημέρες αργότερα, ανέτρεψε παραδόσεις,
ήθη κι έθιμα σ’ ολόκληρη τη χώρα. Οι γυναίκες μπήκαν στα γήπεδα και καμιά
δύναμη δεν μπορούσε πλέον να τις σταματήσει. Κι εδώ για μια ακόμα φορά ο
αθλητισμός νίκησε παραδόσεις αιώνων.