ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εν πόνοις και κινδύνοις…

Η ΩΡΑ ήταν 8 το βράδυ της περασμένης Τρίτης και βρισκόμασταν κιόλας τρεις ώρες
πλήρως ακινητοποιημένοι στον αυτοκινητόδρομο Βρυξελλών – Λουξεμβούργου.
Ακριβώς στα μισά της διαδρομής, το χιόνι είχε ξαφνικά πυκνώσει και στο πέρασμα
των Αρδεννών μας καθήλωσε. Φρακαρισμένοι ανάμεσα σ’ ένα κονβόι χιλιομέτρων με
φορτηγά, βυτιοφόρα και εκατοντάδες άλλα οχήματα, βλέπαμε το σεντόνι του
χιονιού να απλώνεται απειλητικό και κάναμε υποθέσεις για το μέλλον μας με όσο
χιούμορ επέτρεπε η μάλλον δύσκολη κατάσταση. Για τον έμπειρο ­ και μνημειωδώς
ψύχραιμο ­ Κλάους, που κρατούσε χαλαρά το τιμόνι σαν να επρόκειτο να
ξεκινήσουμε στο επόμενο λεπτό, όλα συνοψίζονταν στη λέξη «υπομονή». Στο πίσω
κάθισμα, η Φένια τα είχε βάλει με το δερμάτινο παντελόνι της που τη στένευε.
Εμένα, ωστόσο, με ζέσταινε η σκέψη του Γιώργου και της Σόφης, της Νιόνιας και
της Τζωρτζίνας που αγωνιούσαν στην οδό Ζοζέφ για την τύχη μας, εκατό
χιλιόμετρα μακριά μας. Ανησυχούσαν από νωρίς και μας τηλεφωνούσαν ­ ευλογημένη
κινητή τηλεφωνία… ­ να πάρουμε γρήγορα τον δρόμο της επιστροφής. Δεν τους
ακούσαμε, στο τέλος – τέλος μια περιπέτεια στο χιόνι «τη μασάμε», λέγαμε.
Όμως, η περιπέτεια τραβούσε σε μάκρος, άλλο να τη φαντάζεσαι και άλλο να τη
ζεις. Πόσες φορές μας τηλεφώνησαν στη βασανιστική ­ από κάποια ώρα και έπειτα
­ καθήλωσή μας, ούτε που μέτρησα. Ο Κλάους πατούσε το κουμπί της ανοιχτής
συνομιλίας και επικοινωνούσαμε.

Μακάριοι όσοι χαίρονται το θείο δώρο της φιλίας, σκεφτόμουν, μαζί με εκείνο το
απόφθεγμα ­ ο φίλος τον φίλον εν πόνοις και κινδύνους ου λείπει ­ της πρώτης
επαφής με τα Αρχαία στο σχολείο. Οι φίλοι ήταν εκεί και μας νοιάζονταν, έστω
και αν τίποτε άλλο δεν μπορούσαν να κάνουν παρά να μας το δείχνουν εξ
αποστάσεως. Και αυτή ή έγνοια ήταν η πολύτιμη συντροφιά μας. Τόσο ζεστή και
ανακουφιστική, όσο η… κρεμμυδόσουπα της Σόφης που μας περίμενε.