[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ πίστευαν ότι στο Κιότο της Ιαπωνίας οι εκατόν-τόσες χώρες θά ‘βγαζαν
κάτι ριζοσπαστικό και ουσιαστικό στην προσπάθεια περιορισμού της αλόγιστης
χρήσης των κάθε φύσεως ανθρακοκαυσίμων.

Μπορεί το Ελ Νίνιο να τα ‘κανε άνω-κάτω στις περιοχές του Ειρηνικού, αλλά όπως
καταγράφηκε τις πρώτες μέρες της διάσκεψης, οι αντιπρόσωποι των χωρών είχαν
μάλλον στο μυαλό τους την πρόσφατη κρίση στις ασιατικές χρηματαγορές.

Όμως στο Κιότο μπήκαν τα θεμέλια μιας νέας εποχής στην οποία ­ αν κατ’ αρχάς
την αποφορτίσουμε από την «ηθική» της παράμετρο ­ καταγράφονται δύο νέες
σημαντικές τάσεις.

Η πρώτη είναι αυτή που όλοι υποκριτικά παράβλεπαν τα τελευταία χρόνια: Ότι η
ρύπανση εφόσον έχει (χρηματικό) κόστος δεν μπορεί παρά να έχει και… αξία!

Για πρώτη φορά αυτή η τάση πήρε συγκεκριμένη μορφή στο Κιότο με την κυκλοφορία
«πακέτων-ρύπανσης» ­ όπως, για παράδειγμα, όταν οι Ρώσοι δέχθηκαν με προθυμία
να συζητήσουν πρόταση των ΗΠΑ για να τους πουλήσουν το μερίδιο της ρύπανσης
που τους αναλογεί! «Η βαριά μας βιομηχανία υπολειτουργεί και έτσι έχουμε
λιγότερες εκπομπές καυσίμων από αυτές που μας αναλογούν. Γιατί να μην
πουλήσουμε το πλεονάζον;», ήταν η κουβέντα των Ρώσων…

Η δεύτερη τάση που σαφώς καταγράφηκε στο Κιότο δεν αφορά παρά τη γοργά
αυξανόμενη επιρροή του επιστημονικού λόμπι.

Τα μεγάλα ποσά που έχουν επενδυθεί στην έρευνα είναι εδώ και δύο δεκαετίες το
έδαφος πάνω στο οποίο είχε ισχυροποιηθεί η «Διεθνής των επιστημόνων», που
κατάφερε, αν μη τι άλλο, να κερδίσει στο Κιότο νέα μεγαλύτερα ποσά για την
έρευνα. Είναι σαφές ότι το μόνο που κερδήθηκε στο Κιότο ­ όπως άλλωστε και στο
Ρίο ­ για την υπόθεση Γη δεν είναι παρά η δέσμευση όλων να συνεχιστεί η αθρόα
χρηματοδότηση των ερευνών στα πλαίσια «της ανησυχίας για τη ραγδαία υποβάθμιση
του περιβάλλοντος»..

Μάλιστα στο Κιότο το επιστημονικό λόμπι βρήκε και έναν απρόσμενο συμπαραστάτη:
το λόμπι των ασφαλιστικών εταιρειών που φοβάται ότι τα έντονα καιρικά
φαινόμενα θα προκαλέσουν αφαίμαξη των ταμείων τους.

Η νέα πραγματικότητα ­ όπως πλέον διαμορφώθηκε ελέω Κιότο ­ μοιάζει
περισσότερο μ’ ένα «πράσινο Χρηματιστήριο» όπου όλα ανεβοκατεβαίνουν ανάλογα
με την εποχή και τα καιρικά φαινόμενα…