ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ «Τα καλύτερά μου, τα χειρότερά μου»

Κάθε χρόνο έρχονται και φεύγουν την ίδια μέρα, κι όμως ποτέ δεν αφήνουν την
ίδια αίσθηση. Από τη μια πλευρά, τα «λευκά» χιονισμένα Χριστούγεννα των
παιδικών χρόνων, όταν δεν χορταίναμε τις λιχουδιές και τη συντροφιά των
συγγενών και φίλων και τα προπέρσινα, που γιορτάσαμε τη γέννηση του Χριστού
κρατώντας το πρώτο παιδί στην αγκαλιά. Υπήρξαν ωστόσο και κάποια άλλα
Χριστούγεννα που βάφτηκαν «μελανά» από τη φτώχεια της Κατοχής, την αναλγησία
ενός δικτατορικού καθεστώτος ή την απουσία ενός αγαπημένου προσώπου.

Άννα Διαμαντοπούλου: «Τα πρώτα Χριστούγεννα με το γιο μου, είδα τα πάντα με μια νέα ματιά. Ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής μου»

ΤΑ Χριστούγεννα του 1969 έμειναν αλησμόνητα στην υφυπουργό Ανάπτυξης Άννα
Διαμαντοπούλου. Με πατέρα υπάλληλο στη ΔΕΗ, η οικογένεια ζούσε σε ένα μικρό
σπίτι δίπλα στον υποσταθμό της επιχείρησης, στα Στάγειρα της Χαλκιδικής,
μακριά από το χωριό. «Εκείνη ακριβώς την ημέρα των Χριστουγέννων λοιπόν,
παιδάκι ακόμα, επί χούντας, είδα δύο αστυφύλακες να πετάνε όλα τα πράγματά μας
έξω, στο χιόνι. Μείναμε εκεί, στο κρύο για ώρες, ώσπου πέρασε ένα φορτηγό και
μας μετέφερε στο χωριό» θυμάται η κ. Διαμαντοπούλου. «Τα Χριστούγεννα του ’69
ήταν σίγουρα τα χειρότερα της ζωής μου».

Το 1993, η γέννηση του γιου της χάρισε στην υφυπουργό τα πιο ευτυχισμένα
Χριστούγεννα μέχρι σήμερα. «Τα πρώτα Χριστούγεννα που γιόρτασα με το παιδί μου
ήταν μαγευτικά. Κρατώντας ένα μωρό στην αγκαλιά, κάπου ένιωθα κι εγώ παιδί
ξανά και έβλεπα τα πράγματα με μια νέα ματιά. Το δέντρο, τα τραγούδια, τα
πάντα είχαν αποκτήσει ξαφνικά μια άλλη διάσταση» λέει η Άννα Διαμαντοπούλου.

Ο ζωγράφος Δημήτρης Μυταράς δεν ξεχνά το εορταστικό γεύμα των Χριστουγέννων
του ’41. Το αποτελούσαν λίγα φασόλια και ένα πορτοκάλι. Επειδή όμως τα
Χριστούγεννα είναι πάντα μια χαρούμενη γιορτή για τον καλλιτέχνη, ο Δημήτρης
Μυταράς στέκεται στην θετική πλευρά του κατοχικού μενού. «Σε μια δύσκολη
περίοδο με τόσους θανάτους γύρω, ακόμη και αυτά ήταν αρκετά για να επιτρέπουν
σε ένα παιδί να ελπίζει και να περιμένει κάτι νέο» εξηγεί ο Δ. Μυταράς και
προσθέτει χαριτολογώντας: «Εξάλλου, ποτέ δεν είχα πρόβλημα με… τα φασόλια».

Δημήτρης Μυταράς: «Θυμάμαι ακόμα το χριστουγεννιάτικο τραπέζι του 1941. Λίγα φασόλια και ένα πορτοκάλι»

Όσο για τα καλύτερα Χριστούγεννα του Δημήτρη Μυταρά, δεν ήταν ακριβώς
Χριστούγεννα, αλλά μια… παραμονή Πρωτοχρονιάς, είκοσι χρόνια αργότερα. «Το
1960, θυμάμαι, είχα μόλις φτάσει στο Παρίσι ως υπότροφος του ελληνικού κράτους
και νιόπαντρος επιπλέον. Μαζί με ένα ζευγάρι φίλων λοιπόν πήγαμε στο Σαν
Ελυζέ, στην Ετουάλ, όπου μαζεύονται οι Γάλλοι για να υποδεχθούν το Νέο Έτος
σφυρίζοντας. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα και ασφαλώς ένα από τα ωραιότερα
βράδια της ζωής μου».

Για τη νεαρή πρωταθλήτρια του τριπλούν Όλγα Βασδέκη η επιλογή των πιο
ευτυχισμένων Χριστουγέννων δεν είναι εύκολη υπόθεση, επειδή «για μένα, τα
Χριστούγεννα είναι πάντοτε μια πολύ ζεστή γιορτή και νιώθω πάρα πολύ καλά όταν
βρίσκομαι μαζί με τους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπούν». Ωστόσο, ξεχωρίζει
τα Χριστούγεννα του 1992 στον Βόλο, όταν, ύστερα από πολύ καιρό, γιόρτασε τη
γέννηση του Χριστού κοντά στους γονείς και τα τρία αδέλφια της. «Αν και δεν
συνέβη κάτι σπουδαίο, μου έχουν μείνει αξέχαστα, γιατί είχα την ευκαιρία να δω
ξανά τη γιορτή με τα μάτια ενός παιδιού. Έπειτα από τα ξέγνοιαστα Χριστούγεννα
των παιδικών μου χρόνων, ήταν από τις λίγες φορές που συγκεντρώθηκε πάλι όλη η
οικογένεια» θυμάται η Όλγα.

Όλγα Βασδέκη: «Τα χειρότερα Χριστούγεννα είναι αυτά που γιορτάζω μακριά από την οικογένειά μου λόγω προετοιμασίας για τους αγώνες»

Όταν η συζήτηση έρχεται στα χειρότερα Χριστούγεννα της ζωής της, η Όλγα
Βασδέκη δηλώνει τυχερή. «Μέχρι στιγμής, ευτυχώς, δεν είχα κάποια ιδιαίτερα
άσχημη εμπειρία την ημέρα των Χριστουγέννων. Δεν έχω ζήσει δυστυχισμένα
Χριστούγεννα. Μόνο που η προετοιμασία για τους αγώνες αυτή την περίοδο με
εμποδίζει να περάσω πραγματικά υπέροχα γιορτάζοντας με τους δικούς μου. Τα
χειρότερα Χριστούγεννα τελικά είναι αυτά που περνώ μακριά από την οικογένειά
μου, όπως φέτος που θα είμαι στην Κούβα» καταλήγει η Όλγα και σπεύδει να
εξηγήσει ότι «οι ημέρες των εορτών είναι μια δύσκολη εποχή για όλους τους
αθλητές που κάνουν τη βασική προετοιμασία τους, εν όψει μάλιστα και των αγώνων
που ξεκινούν τον Ιανουάριο».

Όμως ούτε και οι ηθοποιοί μπορούν να αφήσουν στην άκρη τις επαγγελματικές τους
υποχρεώσεις την περίοδο των γιορτών. Αντιθέτως, γιορτάζουν κατά κανόνα τα
Χριστούγεννα επάνω στο θεατρικό σανίδι. Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει την ηθοποιό
Πέγκυ Σταθακοπούλου να ξεχωρίζει τα Χριστούγεννα του ’95 ως τα καλύτερα που
έχει ζήσει μέχρι σήμερα. «Ήταν η χρονιά που γνώρισα τον άντρα μου. Αν και δεν
είχαμε τη δυνατότητα να ταξιδέψουμε, επειδή ανήμερα τα Χριστούγεννα
εμφανιζόμουν στο θέατρο, περάσαμε μαγευτικά, ακόμη και στα λίγα λεπτά που
διαρκεί το διάλειμμα στην παράσταση. Ίσως γιατί εκείνη την εποχή
λειτουργούσαμε γενικά σαν παιδιά και ζούσαμε το δικό μας παραμύθι».

Πέγκυ Σταθακοπούλου: «Το ξημέρωμα των Χριστουγέννων το 1985 με βρήκε να στολίζω το δέντρο μόνη»

Δέκα χρόνια νωρίτερα η ηθοποιός είχε περάσει τα πιο μοναχικά και θλιμμένα
Χριστούγεννα της ζωής της. «Το ’85 ήταν μια εποχή που δούλευα πάρα πολύ και
ένιωθα πολύ μόνη. Παραμονή των Χριστουγέννων λοιπόν πήγα και αγόρασα ένα
αληθινό δέντρο. Το ξημέρωμα των Χριστουγέννων με βρήκε να στολίζω το δέντρο
μόνη» θυμάται σήμερα η Πέγκυ Σταθακοπούλου και προσθέτει: «Χαίρομαι ωστόσο που
έχω ζήσει και μελαγχολικά Χριστούγεννα, γιατί από κει και πέρα και τα πιο απλά
πράγματα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία και αξία».

Ο τραγουδιστής Βαγγέλης Γερμανός είναι ο πιο λακωνικός από όλους. Ο
καλλιτέχνης πιστεύει ότι «τα καλύτερα Χριστούγεννα είναι πάντοτε αυτά που
έρχονται». Τι γίνεται όμως με κάποια Χριστούγεννα που μας άφησαν δυσάρεστες
αναμνήσεις; «Τα χειρότερα Χριστούγεννα… τα έχω ξεχάσει» απαντά ο Βαγγέλης
Γερμανός και κλείνει τη συζήτηση με μιαν ευχή: «Καλά Χριστούγεννα!».