ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Τα μέτωπα της Μπιάνκα

Μπιάνκα Τζάγκερ. «Στόχος του προγράμματος “Μυθικές γυναίκες” είναι να αποκατασταθεί η ισορροπία ανάμεσα στη γυναίκα και τον άνδρα»

«Μυθικές γυναίκες»: έτσι λέγεται η διεθνής εκστρατεία που ξεκίνησε την
περασμένη εβδομάδα η Μπιάνκα Τζάγκερ. Στόχος της, η αξιολόγηση του ρόλου των
γυναικών στην ιστορία της ανθρωπότητας.

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ στη Νικαράγουα, όταν τη χώρα αυτή καταδυνάστευε η δικτατορία του
Σομόζα. Μα ήταν μια τυχερή γυναίκα. Έφυγε για σπουδές στο Παρίσι με υποτροφία
της γαλλικής κυβέρνησης και εκεί γνώρισε τον Μικ Τζάγκερ. Παντρεύτηκαν το 1971
κι άρχισε τότε για κείνη μια «παρένθεση» ­ έτσι τουλάχιστον λέει σήμερα. Όσο
ήταν παντρεμένη, προσπαθούσε να διατηρήσει την ταυτότητά της, να μην
παρασυρθεί από τις δόξες και τα μεγαλεία. Κι όταν χώρισε, το 1979, αφοσιώθηκε
απερίσπαστη στη μάχη για τις πεποιθήσεις της. Τι να γίνει; Δεν μπορείς
ταυτόχρονα να είσαι καλή σύζυγος, καλή οικογενειάρχης και να ακολουθείς με
επιτυχία μια επαγγελματική ή πολιτική καριέρα…

Όλα αυτά τα χρόνια, η Μπιάνκα Τζάγκερ δεν έχασε ούτε τη γοητεία της ούτε τη
μαχητικότητά της. Αφού αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των παιδιών, των ιθαγενών
της Κεντρικής Αμερικής, των καταπιεσμένων της Νότιας Αμερικής, όλων εκείνων
δηλαδή που δεν έχουν δικαίωμα γνώμης, αποφάσισε να επιστρέψει στον «φυσικό»
της χώρο. Σε όλη τη διάρκεια της Ιστορίας, λέει σε συνέντευξή της στη
«Φιγκαρό», οι γυναίκες βρίσκονταν πάντα σε κατάσταση αδυναμίας. Οι νόμοι
συντάχθηκαν από τους άνδρες, τα θρησκευτικά βιβλία το ίδιο, όπως και όλα τα
σημαντικά έγγραφα του πολιτισμού μας. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τα στερεότυπα
που χρησιμοποιούν οι ίδιες οι γυναίκες: «Οι άνδρες δεν κλαίνε». Ή: «Πίσω από
κάθε μεγάλο άνδρα υπάρχει μια γυναίκα». Θα τολμούσε να πει κανείς μια μέρα ότι
«υπάρχει ένας άνδρας πίσω από μια μεγάλη γυναίκα»;

Η Μπιάνκα Τζάγκερ δεν πιστεύει στη σύγκρουση, αλλά στην ανάγκη να υπάρξει
αρμονία ανάμεσα στα δύο φύλα. Η προσωπικότητα και οι αγώνες της θυμίζουν
περισσότερο την Ντανιέλ Μιτεράν παρά μια κλασική φεμινίστρια. Χαρακτηριστικά
είναι τα τρία μέτωπα στα οποία επέλεξε να συγκεντρώσει αυτή την εποχή την
ενεργητικότητά της. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση της Λεϊλά Ζανά, βουλευτή
από το Κουρδιστάν, που κρατείται στις τουρκικές φυλακές. Ο αγώνας για την
κατάργηση της θανατικής ποινής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και η συμπαράσταση
στις γυναίκες της Σρεμπρένιτσα, όπου στις 11 Ιουλίου του 1995 διεπράχθησαν ­
όπως λέει ­ οι χειρότερες ωμότητες από την πτώση του Τρίτου Ράιχ: η σφαγή
8.000 αμάχων από τα στρατεύματα του στρατηγού Μλάντιτς.

Η Μπιάνκα τα έχει με όλους. Με τον γάλλο στρατηγό Ζανβιέ, που απλώς προήδρευε
(της δύναμης του ΟΗΕ στη Γιουγκοσλαβία). Με τον Γιασούσι Ακάσι, που απλώς
περιόδευε. Με τους ολλανδούς κυανόκρανους, που απλώς κοίταζαν. Με τους
Αμερικανούς που, αν και είχαν στην κατοχή τους φωτογραφίες ανθρώπων πεσμένων
στα γόνατα σ’ ένα στρατόπεδο, με τα χέρια πίσω απ’ τον αυχένα, περίμεναν ένα
μήνα για να τις δώσουν στη δημοσιότητα. Όταν πια είχαν τελειώσει όλα.