Έξωση για δεύτερη φορά μέσα σε 3 χρόνια

ΑΒΕΒΑΙΟ διαγράφεται το μέλλον για τρεις οικογένειες, που τα τελευταία χρόνια
μοιράζονται ένα ακίνητο του Δημοσίου στην Ακαδημία Πλάτωνος.

Η ευαισθησία του δικαστή, ο οποίος ασχολήθηκε με την υπόθεσή τους, δεν ήταν
αρκετή για να υπερκεράσει το γράμμα του νόμου.

Το ακίνητο που στέγαζε τόσες ψυχές, για περισσότερο από τρία χρόνια,
απαλλοτριώθηκε με κοινή απόφαση των υπουργών Οικονομικών και Πολιτισμού. Η
λύση ήταν πια μονόδρομος για το δικαστήριο, που διέταξε την έξωσή τους. Και
είναι πια θέμα ημερών γι’ αυτούς τους ανθρώπους να μαζέψουν τα λιγοστά
πράγματά τους και να βρουν ­ αν τα καταφέρουν ­ κάπου άλλου στέγη.

Στο ακίνητο αυτό, που βρίσκεται επί της οδού Τριπόλεως 64-66, ζουν από τον
Μάρτιο του 1994 ο Θεόδωρος Μπάτης με τη σύζυγό του, ο Ιωάννης Σαρδέλης και ο
Δημήτρης Μίαρης, μαζί με τα έξι παιδιά του, ηλικίας από δέκα έως είκοσι πέντε ετών.

Όλοι μέσα στις επόμενες ημέρες είναι υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν το σπίτι,
καθώς δικαστικός επιμελητής θα εκτελέσει τη δικαστική απόφαση του Πρωτοδικείου
της Αθήνας. Ο Δ. Μίαρης, όμως, έχει ξαναζήσει και στο παρελθόν μία ανάλογη
ιστορία και μοιάζει σαν είναι στο ίδιο έργο όχι θεατής, αλλά ο πρωταγωνιστής του.

Μέχρι τον Μάρτιο του 1994 έμενε μαζί με τα έξι παιδιά του σε ένα άλλο ακίνητο,
στην οδό Βασιλικών 74. Τότε αναγκάστηκε να το εγκαταλείψει, γιατί
απαλλοτριώθηκε και κατεδαφίστηκε. Στάθηκε όμως τυχερός μέσα στην ατυχία του.
Βρέθηκαν κάποιοι υπάλληλοι του Δήμου της Αθήνας, μεταξύ των οποίων και ο κ.
Χρήστος Λυμπέρης, που εργαζόταν στη Δημοτική Αστυνομία, και του υπέδειξαν το
σπίτι στην Ακαδημία Πλάτωνος. Του είπαν ότι μπορεί ­ έστω και προσωρινά να το
χρησιμοποιεί ­ ως κατοικία, εξηγώντας του ότι ανήκει μεν στο Δήμο της Αθήνας,
αλλά παρέμενε ανεκμετάλλευτο γιατί χρειάζονταν πολλά χρήματα για να το
μετατρέψουν σε παιδικό σταθμό, όπως αρχικά είχαν αποφασίσει οι υπεύθυνοι.

Η συμπαράσταση των εργαζομένων στον Δήμο της Αθήνας ήταν ιδιαίτερα
συγκινητική. Αυτοί οι άνθρωποι, όπως ο ίδιος λέει, όχι μόνο τον βοήθησαν να
μεταφέρει τα λίγα πράγματά του στη νέα του κατοικία, αλλά του εξασφάλισαν
κιόλας την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, κάνοντας λίγο πιο ανθρώπινη
τη ζωή του.

Ο Δ. Μίαρης είχε χάσει πριν από αρκετά χρόνια τη σύζυγό του και μεγάλωσε με
δυσκολίες τα παιδιά του. Οι γείτονες μάλιστα που γνώριζαν λίγο-πολύ την
κατάσταση της οικογένειάς του και πόσο δύσκολα κατάφερνε τα βγάζει πέρα τον
βοηθούσαν, όπως μπορούσαν.

Έπειτα από την τελευταία δικαστική εξέλιξη, όμως, οι «ένοικοι» του ακινήτου
θα… βρεθούν στον δρόμο, ενώ είναι υπόλογοι και απέναντι στη Δικαιοσύνη,
καθώς αντιμετωπίζουν κατηγορία για κατάληψη δημοσίου κτήματος.