3η ΚΑΡΤΑ Ο φόβος του πατέρα

«Τι γίνεται, επιτέλους, στο ποδόσφαιρο;» απορεί ο Σταμάτης Κάππος,
οδοντίατρος, πραγματικός φίλαθλος και πατέρας δύο εφήβων ποδοσφαιριστών, του
Μιχάλη, 13 ετών, και του Παρασκευά, 16 ετών, οι οποίοι προπονούνται
συστηματικά με την ομάδα της Λυκόβρυσης (Β’ κατηγορία Αθήνας).

Λέει: «Είδα στην τηλεόραση τα επεισόδια στους αγώνες Ιωνικού – Ολυμπιακού και
Παναθηναϊκού – Προοδευτικής. Τα είδαν και τα παιδιά μου. Απογοητεύτηκα. Τα
κοίταξα στα μάτια και η απορία τους για τις σκηνές βίας ήταν ιδιαίτερα έντονη».

Ο κ. Κάππος φοβάται μήπως τα παιδιά του, που καθημερινά πηγαίνουν από το
σχολείο στην προπόνηση κι ύστερα διαβάζουν και πέφτουν κουρασμένα για ύπνο,
χάσουν τον προσανατολισμό τους. Μου λέει: «Δεν μ’ ενδιαφέρει να γίνουν
επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Τα βλέπω όμως να έχουν πάρει καλό δρόμο και
θεωρώ ότι το ποδόσφαιρο είναι γι’ αυτά σωστό μέσο εκτόνωσης. Έχω διαπιστώσει
ότι αξιολογούν τώρα καλύτερα το χρόνο τους και η απόδοσή τους στα μαθήματα
έχει βελτιωθεί σοβαρά. Χαίρονται το ποδόσφαιρο και θα είναι κρίμα αυτά τα
θλιβερά επεισόδια να γκρεμίσουν τον ωραίο κόσμο που έχουν φτιάξει. Γιατί
αδιαφορούν οι αρμόδιοι; Προτιμούν τα παιδιά μας στις καφετέριες, στα ξενύχτια,
στις επικίνδυνες συναναστροφές;».

Αναφέρεται σαφώς ο κ. Κάππος σε μέτρα κάθαρσης του ποδοσφαίρου και πρόληψης
της βίας στα γήπεδα. Μέτρα αποτελεσματικά, βέβαια, και όχι φιλολογικά. Μέτρα
αθλητικής παιδείας.

Όσο για τα κατασταλτικά μέτρα, θα πρέπει να συμφωνήσουν οι ΠΑΕ τι θέλουν:
επέμβαση των αστυνομικών ή διακριτική παρουσία τους; Δεν είναι δυνατόν και
στις δύο περιπτώσεις να φταίει η Αστυνομία…

Το αποκλειστικό ρεπορτάζ του Κώστα Παπαπέτρου, που δημοσιεύεται σε άλλη σελίδα
με τις εκθέσεις των Αστυνομικών Διευθύνσεων Πειραιά και Ανατολικής Αττικής για
τα έκτροπα, λέει πολλά και παραπέμπει σε περισσότερα. Ώρα για τολμηρές αποφάσεις.