ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Δεν μπορώ να μάθω να ζω με τον φόβο

«ΓΙΑΤΙ φοβάσαι;». Πριν από ένα μήνα, όταν έζησα τον σεισμό στην Καλαμάτα,
απαντούσα στον εαυτό μου ότι φοβόμουν για το παιδί μου.

Προχθές έκανα ακριβώς την ίδια ερώτηση. Με τη διαφορά ότι η απάντηση δεν ήταν
το ίδιο εύκολη, αφού ο Κωνσταντίνος ήταν ασφαλής στην αγκαλιά της γιαγιάς του
στην Αθήνα.

«Γιατί φοβάμαι», λοιπόν, γιατί δεν μπορώ να πω και εγώ αυτό που επαναλαμβάνει
ο δήμαρχος της Καλαμάτας Χρήστος Μαλαπάνης, ότι δηλαδή «εμείς εδώ κάτω μάθαμε
να ζούμε με τον σεισμό».

Δεν ξέρω με ποια έννοια το λέει ο κ. δήμαρχος, αλλά εμένα αυτή η φράση μού
φαίνεται παράλογη.

Πώς να μάθω να ζω με κάτι τόσο ύπουλο; Με βρίσκει τη στιγμή που ζω την
καθημερινότητά μου, που περνάω καλά ή άσχημα με τους δικούς μου, που κάνω
σχέδια. Και όλα αυτά μού τα ανατρέπει.

Φοβάμαι τον σεισμό γιατί με κάνει να νιώθω ανυπεράσπιστη. Ναι, ξέρω τι να κάνω
την ώρα του σεισμού ­ αν αυτό εννοεί ο Χρήστος Μαλαπάνης ­ όμως και εκεί, κάτω
από το τραπέζι που κάθησα προχθές, έπιασα τον εαυτό μου να πιέζει το πάτωμα με
τα χέρια για να το εμποδίσω να ανοιχτεί στα δύο. Έτσι αισθανόμουν, μετέωρη.

Φοβάμαι τον σεισμό γιατί το σπίτι μου, το καταφύγιό μου, το άσυλό μου το
μετατρέπει σε εχθρό. Σε κίνδυνο. Εκεί όπου πάντα αισθάνομαι ασφαλής, ξαφνικά
κινδυνεύω. Πρέπει να τρέξω, να φύγω από εκεί που πάντα καταλήγω.

Τι θα πει μαθαίνω να ζω με τον σεισμό; Ότι έχω πάντα στο συρτάρι δίπλα μου ένα
φακό (μου είπαν μάλιστα ότι πρέπει να βάλω και μια σφυρίχτρα, δεν ξέρω γιατί),
ότι πρέπει να έχω πάντα γερμένα τα αγαπημένα μου αντικείμενα για να μην σπάσουν;

Κι αν ακόμη είναι έτσι, εγώ και πάλι ένα μπορώ να πω: φοβάμαι. Και δεν μπορώ
να μάθω να ζω υπ’ αυτό το καθεστώς.