ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και όπου φύγει-φύγει

ΕΔΕΙΧΝΕ από κάτω το γνωστό 090 και λοιπά και λοιπά και έριχνε από πάνω τα χαρτιά.

Δακτυλίδι βαρύ στο μικρό δάχτυλο, τσιγάρο, μαλλί κομμωτηρίου, που επειγόντως
χρειαζόταν βαφή.

­ «Είσαι παντρεμένη;», τη ρωτούσε. Κάτι απαντούσε η άλλη, μεταξύ του
παντρεμένη και του ελεύθερη. «Θα παντρευτείς», της έλεγε. Τίναζε τη στάχτη,
κοιτούσε την κάμερα, πετούσε το μαλλί μπροστά ­ στο ενδιάμεσο έτρωγε ένα
εκλεράκι ­ δεν το έδειχνε, το φανταζόσουν. Είχε βγάλει τα παπούτσια της, με
τις κάλτσες σαν να είχε γυρίσει από τα ψώνια και ετοιμαζόταν για το ποδόλουτρο
και ρωτούσε τους άλλους ­ που δεν φαίνονταν, ακούγονταν μόνο, ποιο τυχερό
παιχνίδι ήθελαν να παίξουν. Έπαιζαν και κέρδιζαν κρέμες ημέρας.

Το άλλο ήταν ακόμη πιο δύσκολο.

Κόμη ξανθιά και πλούσια σαν ξεραμένα στάχυα στα αζήτητα, παντελόνι γυαλιστερό,
τακούνια και κενό στο ενδιάμεσο μεταξύ του πάνω κομματιού και του κάτω. Αυτό
σαν σύνολο, όπως το φαντάζεστε, ξαπλωμένο στο ανάκλιντρο, να συνομιλεί με ό,τι
ακουγόταν και δεν φαινόταν.

Δύο καρέκλες στυλ Λουδοβίκου, πίνακες με εξοχές, χαλιά, κινέζικα βάζα,
ποικίλες πορσελάνες. Και το απαραίτητο 090 ­ Όπου, εάν είσαι Κριός, βρίσκεις
τον αριθμό που σου ανήκει και μαθαίνεις την τύχη σου. Αυτή κρύβεται πίσω από
ένα πουλοβεράκι με σχέδια, χρώματα, πυκνή ύφανση. Ανάμεσα σ’ αυτό και σε σας,
το τηλέφωνο. Από την ξανθιά, που έχει στο μεταξύ γυρίσει τα οπίσθια στην
κάμερα, όχι όμως

και η κάμερα σ’ αυτή, σε ένα μεγάλο κρεβάτι, κόκκινο εν μέσω κατηγόρων,
κατηγορουμένων, ενόχων και αθώων. Αυτοί πάλι οι τελευταίοι πού ήταν;

Ό, τι είχαμε γυρίσει από το Speed Νο2, που δεν έλεγε και πολλά, και
αναζητούσαμε επειγόντως το Speed Νο3. Όπου και να ‘τρεχε αυτό.