ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Μονόστηλα που σκοτώνουν

ΕΙΜΑΙ από εκείνους τους ανθρώπους που έχουν το προνόμιο να ξεκινούν την ημέρα
τους, την κάθε μέρα τους, γεμάτοι χαρά. Κάποιοι με μέμφονται, «χαζό παιδί χαρά
γιομάτο, δεν είναι δυνατόν να κελαηδάς στις 6.30 το πρωί». Επειδή όμως έχω
περάσει στη ζωή μου φάσεις στις οποίες δεν ήθελα να ξυπνήσω, διότι,
απλούστατα, δεν με ενδιέφερε τίποτε από όσα με ανέμεναν, θεωρώ πως είμαι
εξαιρετικά τυχερή. Μονάχα που η ευφορία αυτή δύσκολα διατηρείται μέχρι το
βράδυ ­ και τούτο όχι μονάχα επειδή εισέρχομαι στη βιοποριστική μου
πραγματικότητα. Παίρνοντας στα χέρια μου τις εφημερίδες, τώρα πια το ξέρω,
θέτω αυτομάτως τέρμα στην παράλογη ευτυχία μου. Δεν είναι τα πρωτοσέλιδα, αυτά
σπανίως με εκπλήσσουν, άλλωστε τις περισσότερες φορές τα γνωρίζω από την
προηγούμενη νύχτα. Είναι εκείνα τα ύπουλα μονόστηλα που εισβάλλουν στον
εγκέφαλό μου και με κάνουν να νιώθω ολωσδιόλου άχρηστη, UFO, και μάλιστα ένοχο
UFO. Σε ένα μόνο φύλλο των «ΝΕΩΝ», το προχθεσινό, υποχρεώθηκα να αντιμετωπίσω
τρεις τέτοιες «ασήμαντες» ειδήσεις: ένα επτάχρονο Τσιγγανάκι, που ζητιάνευε
στον ηλεκτρικό, τρώει ξύλο, το χτυπούν στα γεννητικά του όργανα, μπήκε λέει
στα «χωράφια» άλλων, αυτό μες στα αίματα συνεχίζει όμως, τη γύρα της
ζητιανιάς· δεν μπορεί να γυρίσει στο σπίτι με τις τσεπούλες του άδειες. Λίγες
σελίδες παρακάτω, η μάλλον αδιάφορη έγχρωμη εικόνα ενός άνδρα ατενίζει τους
αναγνώστες ­ μόλις παράτησε το μωρό του σε ένα μπαρ, έχει άλλα πέντε παιδιά σε
κάποιο ίδρυμα. Στην αντικρινή σελίδα πληροφορούμαι πως ένας συνομίληκός του
βίαζε τη 13χρονη θετή του κόρη από την ηλικία των οκτώ ετών. Αυτό ήταν ­ η
καλή μου προδιάθεση έχει εξανεμισθεί, ας αρχίσουμε επιτέλους τη σύσκεψη των
11.30. Τα πολιτικά θέματα τουλάχιστον δεν μου προκαλούν κατάθλιψη, στη
χειρότερη περίπτωση λίγη πλήξη μονάχα.