[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ που 24 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο μετεξελίσσεται σε τανκ!
Θωρακίζεται για να πληγεί το δυνατόν λιγότερο από αυτό που είθισται να
αποκαλείται «εορτασμός».

Τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν μαθηματικά βέβαιο ότι οι καθ’ όλη τη διάρκεια
του έτους εξαφανισμένοι 16άρηδες θα κατέβουν προς την Στουρνάρη. Άλλοτε η
κάθοδος γίνεται μία εβδομάδα πριν από την επέτειο, άλλοτε μία εβδομάδα μετά
και άλλοτε την ίδια μέρα. Οι σκηνές όλα αυτά τα χρόνια είναι λίγο πολύ οι
ίδιες: Μια πρυτανεία φοβισμένη για το αριστερό της προφίλ, φοιτητές που ουδείς
ξέρει αν εκπροσωπούν τίποτε περισσότερο από την παρέα τους, αστυνομικοί
άσχετοι και με διάθεση ρεβανσισμού για τα 16άρικα και πολλές μολότοφ.

Ανάμεσά τους οι εκατοντάδες πολιτών (όλο και λιγότεροι κάθε χρόνο) που ουδεμία
σχέση έχουν με το σκηνικό της φωτιάς και που σχεδόν χριστιανικά προσπαθούν
κάθε χρονιά να διαχωρίσουν τη θέση τους από αυτό το άγριο καπέλωμα της βίας.

Ειναι απορίας άξιο, λοιπόν, γιατί να γιορτάζεται το Πολυτεχνείο με την «μεγάλη
πορεία» και με όλες αυτές τις εθιμικές λεπτομέρειες (π.χ. σημαία στην πομπή,
ΕΦΕΕ ­ που ως γνωστόν δεν υπάρχει ­ άσυλο κατά περίσταση κ.ά); Βέβαια από μία
πλευρά για τους περισσότερους από μας ούτε καν πρέπει να μπαίνει θέμα τελικά
τι σόι εορτασμός είναι αυτός: Έχουμε θέμα συζήτησης, θέαμα από τα κανάλια
(ενίοτε οι παρέες μπροστά στην TV κάνουν και πλάκα με τα μαργαριτάρια
αγχομένων και κυνηγημένων ρεπόρτερ).

Το Πολυτεχνείο από «αντίδραση και πάλη λαϊκή» τείνει να γίνει μία εμμονή: Για
άλλους ως προκάλυμμα στο χυμώδες «τίποτα» που σήμερα έχουν να πουν. Σε άλλους
έχει γίνει εμμονή περισσότερο για λόγους τσαμπουκά: «δέκα κωλόπαιδα θα με
εμποδίσουν να γιορτάσω το Πολυτεχνείο» (λες κι αν δεν υπήρχαν οι φόβοι των
επεισοδίων αυτόματα οι μάζες του λαού θα κατέβαιναν στην πορεία).

Ας το παραδεχτούμε: Οι μεν ­ οι λιγότεροι (μερικές δεκάδες περιοίκων και
εμπόρων) ­ θα πληρώνουν κάθε χρόνο την νύφη όσο οι περισσότεροι θα προτιμούν
αυτό το πανηγύρι με τους επισήμους να εκφωνούν άδειους φιλιππικούς σε όλο και
πιο άδειους δρόμους…

Αλήθεια, απειλείται στη Γαλλία η κληρονομιά του «Μάη του ’68» που δεν
γιορτάζεται με την δική μας, σχεδόν κινηματογραφική, γραφικότητα;