«Αίμα, δάκρυ και ιδρώτας»

Τα 85 χρόνια της γιορτάζει φέτος η Πολεμική μας Αεροπορία. Ογδόντα πέντε
χρόνια «Ιστορία Δύναμης», όπως γράφει η αφίσα για την γιορτή των προστατών
της, που είναι σήμερα…

ΟΓΔΟΝΤΑ πέντε χρόνια «αίμα, δάκρυ και ιδρώτα», όπως λένε για τη ζωή τους οι
πιλότοι και περιγράφει με τον δικό της τρόπο στα «ΝΕΑ» μία γυναίκα ιπταμένου.

Η επιστολή τής συζύγου ενός ιπταμένου έφθασε στην εφημερίδα με άλλη αφορμή,
λίγες μόλις ημέρες πριν από τη Γιορτή της Αεροπορίας. Είναι μια φωνή «από τα
μέσα», μια φωνή της «άγνωστης» συζύγου, μάνας, αδελφής, κόρης, φίλης του
«άγνωστου» πιλότου. Του άγνωστου πιλότου που βάζει όμως κάθε ημέρα, κάθε ώρα
την υπογραφή του στα εναέρια σύνορα της χώρας, μερικές φορές και με το αίμα του.

Αυτήν τη φωνή, αυτή την κραυγή επέλεξαν «ΤΑ ΝΕΑ» να προβάλουν με αφορμή τη
σημερινή Γιορτή της Αεροπορίας ­ δημοσιεύοντας αποσπάσματα από την επιστολή της.

Είμαι σύζυγος ιπταμένου αξιωματικού της Ε.Α. εν ενεργεία.

Έζησα δίπλα στον σύζυγό μου τον ακήρυχτο πόλεμο με τους «συμμάχους», τις
ξαφνικές μεταθέσεις χωρίς υποστήριξη αξιοπρεπή από την υπηρεσία του, το
πενιχρό οικονομικό, την ζωή του εσωτερικού μετανάστη, χωρίς ευκαιρία να
εργαστώ ζώντας κοντά του λόγω της απρογραμμάτιστης απουσίας και μεταθέσεων.

Συνεχώς αυτός στον αέρα και εγώ στην αβεβαιότητα, την μοναξιά, την αγωνία για
το απρόβλεπτο, που κάποιες χρονιές πολύ νέους μάς ράγισαν την σιγουριά για το
αύριο, μας έδειξαν ότι η ζωή του και η οικογένειά μας παιζόταν κορόνα
γράμματα, ώρα την ώρα.

Είναι ο σύγχρονος ακρίτας, που λέει ο ποιητής. Το χέρι του είναι κολλημένο στο
τουφέκι… Αυτός με την αρβύλα κολλημένη στο πόδι και το κορμί να στάζει μέρα-
νύχτα άγρυπνο και άγριο από την συνεχή καθημερινή υπερένταση με το υψηλό
φρόνημα ευθύνης. Στις αδιάκοπες ασκήσεις, τη συνεχή μελέτη, τη σκληρή
εκπαίδευση, τη στέρηση της φυσιολογικής ρουτίνας και καθημερινής ζωής,
ταγμένος αγωνίζεται αδιαμαρτύρητα.

Ο αεροπόρος, που δεν ξέρει τι θα πει εορτή ή αργία. Αυτός που δεν ξέρει αν η
οικογένειά του, οι γονείς του, οι αγαπημένοι του, έχουν ανάγκες υλικές και
ηθική υποστήριξη. Ο αεροπόρος που δίνει τον πενιχρό μισθό του για να είναι
αξιοπρεπής η οικογένειά του και αυτός ο ίδιος στις λεγόμενες δεξιώσεις φορά τη
στολή ή το γαμπριάτικο κοστούμι μια ζωή… Ο αδιαμαρτύρητος αεροπόρος που το
μάτι του είναι κάμερα λήψης κάθε εικόνας των συνόρων και το τηλέφωνο
αναπόσπαστο εξάρτημα της ζωής του, που τον αποσπά οποιαδήποτε ώρα, μέρα-νύχτα,
από την καθημερινή ζωή.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ

«Όλα για την πατρίδα»!! Έκλαιγε ο γέροντας που έχασε τον γιο του…

Οι καρδιές μπορεί να ράγισαν ­ προς στιγμήν όμως ­ και αμέσως τα ΜΜΕ και μετά
οι γειτονιές σαν ύαινες μετρούσαν το κόστος του αεροπλάνου. Γιατί στην Ελλάδα
λίγοι νιώθουν το καθημερινό παιχνίδι με τη φωτιά.

Τις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς μου, των ανησυχιών μου, του τρόμου μου ­ αν
θα γυρίσει πίσω ­ ποιος τα μέτρησε;

Αν το αεροδρόμιο έκλεισε λόγω καιρού, αν έχει αρκετά καύσιμα, αν έχει όργανα
για προσέγγιση και προσγείωση, αν έχει εφεδρικό αεροδρόμιο, ποιος θα σκεφθεί
και θα υπολογίσει αυτές τις ώρες; Και είναι Πάσχα και είναι Χριστούγεννα και
είναι γενέθλια και είναι γεννητούρια…

Κι αυτός στον αέρα…

Την άγρια νύχτα μόνος πάνω από τ’ άγριο πέλαγος, στην καταιγίδα, μέσα αυτός να
σαρώνει, σαν διάβολος, σαν άγγελος, τα σύνορα, να σβαρνίζεται πάνω από τα
βουνά ­ για την πατρίδα όλα! Και η πατρίδα; Και ο τόπος; Και η οικογένεια
πολλές φορές απούσα… (…).

Η Πολιτεία ακούει τον κάθε πολίτη να διαμαρτύρεται και του πιλότου το στόμα
κλειστό, υπομονετικό, πειθαρχημένο. Δεν έχει δικαίωμα να έχει αιτήματα, λόγω
του νόμου (…).

Τον σπούδασε το κράτος, θα πείτε. Αυτό το χρέος δεν ξεπληρώνεται ποτέ; Μα ποτέ;

Έτσι ξεχασμένος μέσα στον γυμνό, νοτισμένο ή πυρακτωμένο, διάδρομο, μακριά από
τις πόλεις και τον πολιτισμό χειρίζεται την πιο σύγχρονη τεχνολογία, πάντα στο
όριο ζωής ή θανάτου. Εκεί περιμένει να γυρίσει ο συνάδελφος, εκεί να μάθει αν
βρέθηκε ζωντανός ή αν βρέθηκαν τα συντρίμμια. Και πίσω μια οικογένεια στο
πόδι, χωρίς την παρουσία του, χωρίς τη φροντίδα του.

Ο αεροπόρος είναι το παλικάρι που αγάπησε την Γοργόνα και έφυγε μαζί της στη
θάλασσα. Κι όταν κάποτε νοστάλγησε να γυρίσει στο χωριό του δεν βρήκε τίποτε
δικό του. Είναι ο κατά κόσμον καλόγερος για το κοινό συμφέρον, την ασφάλεια,
την ειρήνη.

Και όταν πολύ νέος αποστρατεύεται ­ σπανίως οικειοθελώς ­ τι να πρωτοκάνει με
την πενιχρή του σύνταξη, με τις υποχρεώσεις να τον πνίγουν;

ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ

Εμείς οι οικογένειες ζούμε όπως φαντάζεσθε. Τους ακολουθούμε με κομμένη την
ανάσα από την αγωνία για τον άνθρωπό μας, για τον φίλο μας, που ένας ένας μάς
εγκατέλειψαν τόσο νέοι, γεμάτοι όνειρα, σε έναν ακήρυχτο πόλεμο σε περίοδο,
κατά τα άλλα, ειρήνης. Έφυγαν και άφησαν σπίτια ορφανεμένα που τα ξέχασαν
γρήγορα όλοι.

Είναι οικογένειες ηρώων.

Μην προσβάλλουμε τον αεροπόρο. Βοηθήστε με την πένα σας, που μπορεί και
αφανίζει, να σταθούν εκεί που πρέπει. Έχουν ανάγκη από αναγνώριση ηθική και
υλική, ανάλογη με το έργο τους. Είναι ανήθικο να ψάχνουμε μόνο για λάθη και
για πυροτεχνήματα καθημερινής λαϊκίστικης κατανάλωσης. Μην τον αγνοείτε. Την
ώρα άπου εσείς αναπαύεσθε, υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας γύρω από τη χώρα μας.

Έχει όμως σίγουρα ανάγκη από ηθική, υλική και τεχνική υποστήριξη. Πρέπει να
είναι ήσυχος και σίγουρος. Πρέπει να έχει τα μέσα στη δουλειά του. Πρέπει να
ξέρει ότι η οικογένειά του τα καταφέρνει. Πρέπει. Αλλιώς πώς;

Με ευχές;

ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Ζητήστε μία ημέρα να αφιερωθεί στη Βουλή για το έργο τους, για την ηθική και
υλική υποστήριξη και αμοιβή τους.

Δεν αξίζει τον κόπο; Αφορά τον καθένα. Μην τον αφήνετε άλλο στα χέρια των
παλαιοκομματικών συμφερόντων που τον καταδυναστεύουν ηθικά. Βοηθήστε τον να
απελευθερωθεί και να υποστηριχθεί νομικά.

Το αναφέρω ως σύζυγος ανιδιοτελούς, σεμνού, διακριτικού, αλτρουιστή ανθρώπου
αξιωματικού που διώχθηκε για δράση πολιτική χωρίς να έχει εκφράσει ούτε τη
γνώμη του και πάνω απ’ όλα έβαλε την πατρίδα (…).

ΥΓ: Και μη φανταστεί κανείς ότι όλοι αυτοί δεν απεργούν για να μη χάσουν τη
θεσούλα τους. Ας σκεφθεί την «γείτονα» σε μια τέτοια περίπτωση. Και ακόμα γι’
αυτό σίγουρα προτιμά κανείς να αποστρατευθεί, να χάσει παρά να εκθέσει την
πατρίδα του σε κάποιο θερμό επεισόδιο. Γιατί πολλοί συνδικαλιστές, νομίζω,
ζυγίζουν το κοινωνικό κόστος και την τσέπη τους και βέβαια η τσέπη είναι πιο
αξιόλογη. Και βέβαια οι άρχοντες και οι εξέχοντες κωφεύουν…

Είναι αχαρακτήριστη αυτή η εκμετάλλευση…