Σκότωσα το παιδί μου για να σωθεί η οικογένεια

Απ. Κοσμάς. Σκότωσε τον 27χρονο πρωτότοκο γιο του γιατί έβλεπε ­ όπως είπε ­ ότι διαλυόταν η οικογένειά του

Θα μπορούσε να ήταν σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Θα μπορούσε, εάν δεν
ήταν μία τραγικά αληθινή ιστορία. Θύτης και θύμα αποτελούν κομμάτια του ίδιου
οικογενειακού ιστού.

Ο 55ΧΡΟΝΟΣ Απόστολος Κοσμάς έγινε ο δολοφόνος του πρωτότοκου γιου του, του
27χρονου Βαγγέλη, ο οποίος ήταν ­ όπως λένε ­ σχιζοφρενής και επικίνδυνος. Η
«τιμωρία» από το πατρικό το χέρι ήταν γι’ αυτόν ο θάνατος για να σωθούν οι
υπόλοιποι. Η σύζυγος του θύτη και μητέρα του θύματος, Ελευθερία Κοσμά, όπως
και τα άλλα δύο παιδιά τους, ο Κωνσταντίνος και ο Σταύρος, βρέθηκαν και αυτοί
«δεμένοι» στο άρμα του ίδιου εγκλήματος.

Μακρύς ο δρόμος που έχουν να βαδίσουν όλοι τους. Τα φώτα της δημοσιότητας ήταν
στραμμένα από σήμερα το πρωί στον φυσικό αυτουργό της πράξης, στον Απ. Κοσμά,
ο οποίος δικάζεται από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας για την πράξη
του. Μακριά από το εδώλιο του κατηγορουμένου αλλά δίπλα του η οικογένειά του,
που δεν τον εγκατέλειψε ούτε για μια στιγμή. Δεν υπερασπίζονται το έγκλημα,
αλλά τον πατέρα και σύζυγο.

Η θυσία του 27χρονου Βαγγέλη αποφασίστηκε και έγινε στις 5 Ιουλίου 1996. Την
ώρα που εκείνος κοιμόταν στο δωμάτιό του, ο πατέρας του τον κτύπησε με δύναμη
στο κεφάλι και του κάρφωσε ένα μαχαίρι στον θώρακα. Στη συνέχεια φόρτωσε το
πτώμα του παιδιού του στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του και το μετέφερε σε
μια οικοδομή στον Κάλαμο. Το περιέλουσε με βενζίνη, του έβαλε φωτιά και με ένα
πριόνι το τεμάχισε σε έντεκα κομμάτια, τα οποία έβαλε σε μαύρες σακούλες με
σκοπό να εξαφανίσει τα ίχνη της εγκληματικής του πράξης.

Πίστευε πως είχε καταφέρει να κάνει το τέλειο έγκλημα. Θα μπορούσε να ήταν εάν
την τελευταία στιγμή ένας ανυποψίαστος περαστικός δεν ειδοποιούσε την αστυνομία.

Ο Απόστολος Κοσμάς μόλις τον πλησίασαν οι άνδρες της Ασφάλειας ξέσπασε: «Είναι
ο γιος μου». Είχε φτάσει η ώρα που έπρεπε εκείνος να αναλάβει το βάρος της
θυσίας. Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

«Η κινούμενη βόμβα», όπως χαρακτήριζαν οι δικοί του τον 27χρονο Βαγγέλη, είχε
εξουδετερωθεί. Δέκα ολόκληρα χρόνια ζούσαν με την αγωνία του. Η αρρώστια του,
όπως λένε όλοι, είχε επιδεινωθεί τους τελευταίους μήνες. Υπέφεραν για εκείνον.
Υπέφεραν και εξαιτίας του.

Η Ελευθερία Κοσμά την ώρα του φονικού βρισκόταν στο εξοχικό τους στον Κάλαμο,
μαζί με τον μικρότερο γιο της οικογένειας, τον Σταύρο. Μέσα σε λίγα λεπτά από
τη στιγμή που ειδοποιήθηκε, η σύζυγος του κατηγορουμένου έτρεξε δίπλα του.
Ούτε στους εφιάλτες της δεν είχε δει τέτοιο τέλος.

«Ένιωθα τρομερή πίεση από τη συμπεριφορά του Βαγγέλη, που είχε γίνει
επικίνδυνος για όλους. Δεν άντεξα. Θόλωσε το μυαλό μου, έχασα τον έλεγχό μου
και διέπραξα αυτό το τρομερό έγκλημα εις βάρος του ίδιου μου του παιδιού.
Μεταμορφώθηκα σε στυγνό εγκληματία. Εκείνη τη στιγμή δεν είχα συναισθήματα.
Ήταν στιγμή τρέλας. Η συνείδησή μου δεν… λειτουργούσε. Δεν κατάλαβα τι
έκανα». Απόσπασμα από την απολογία – εξομολόγηση του Απόστολου Κοσμά, που
μόνος αυτοχαρακτηρίζεται «στυγνός εγκληματίας», μόνος του αναζητά και τα
ελαφρυντικά στη «τρέλα», στον «βρασμό ψυχικής ορμής» και στη «διαταραγμένη συνείδηση».

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ

Κατάθεση ψυχής γι’ αυτόν που αφαίρεσε τη ζωή του παιδιού του. Δεν το αρνείται.
Φοβάται όμως, όπως λέει, για τη τύχη των άλλων παιδιών του. «Το μόνο που θέλω
­ προσθέτει στην απολογία του ­ είναι να προλάβω την καταστροφή της
οικογένειάς μου». Γι’ αυτούς θυσιάστηκε.

Οι δικαστές που τον παρέπεμψαν ενώπιον της Δικαιοσύνης θεωρούν ότι ο
κατηγορούμενος μεταγενέστερα προσπαθεί να διογκώσει την πραγματικότητα που
βίωνε ο ίδιος και η οικογένειά του. Όσο και εάν έψαξαν, ελαφρυντικά δεν βρήκαν
να βάλουν στον ζυγό της Θέμιδας. Και επικαλούνται στο βούλευμά τους την
πραγματογνωμοσύνη των ψυχιάτρων κ.κ. Χρ. Βούρδα και Ν. Παπαναστασίου, στην
οποία αναφέρεται ότι «ο Κοσμάς δεν έπασχε από ψυχική ή πνευματική νόσο, ούτε
είχε διαταραγμένη τη συνείδηση, ώστε να μην έχει ικανότητα καταλογισμού.
Ωστόσο, πιθανολογείται ότι ο κατηγορούμενος υπέστη παροδική αποδόμηση του
ψυχισμού από έντονη συναισθηματική φόρτιση».

Η ΘΥΣΙΑ

Και οι άλλοι; Οι άλλοι για τους οποίους θυσιάστηκε; Όχι μόνο δεν του γύρισαν
την πλάτη, αλλά στέκονται δίπλα του θέλοντας να «μοιραστούν» το βάρος της
ηθικής και ποινικής απαξίας μιας τέτοιας πράξης. Έστω και εάν κάποια στιγμή
έπρεπε να «απολογηθούν» για τη συμπεριφορά τους. Γι’ αυτό και τα έδρανα της
πολιτικής αγωγής σήμερα θα είναι άδεια. Κανένας από την οικογένεια δεν ζητά
την τιμωρία εξ ονόματος του νεκρού Βαγγέλη. Αυτή θα έρθει ούτως ή άλλως από τη
Δικαιοσύνη.

Ίσως η ετυμηγορία των δικαστών να επιφέρει και την κάθαρση. Ίσως πάλι η όποια
απόφαση να μην είναι αρκετή για να… ξεδιαλύνει το κουβάρι των ψυχών της
οικογένειας Κοσμά, που εξακολουθεί να παραμένει δεμένη γύρω από το θύτη, χωρίς
να ξεχνά το θύμα. Όπου και να στρέψουν τα μάτια τους, κομμάτια του ίδιου
καθρέφτη θα βρουν σπασμένα…