Η συμμορία των πέντε ήταν παιδιά…

Στο δωμάτιο «14» του ξενοδοχείου «Ωραία Θεσσαλία» της οδού Μάγερ, βρέθηκαν μερικά από τα κλοπιμαία του 16χρονου Έλτον. Μοιραζόταν το δωμάτιο και τις… κλοπές με δύο ενήλικους Αλβανούς

Τον λένε Νίκο ή Έλβις ή Εμίρ ή Κώστα. Είναι του Χρήστου ή του Σελίμ. Της Λουμέ
ή της Μαρίας ή της Αθηνάς. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι είναι Αλβανός. Ηλικίας
το λιγότερο 11, το περισσότερο 12! Παιδί με «παρελθόν» και κυρίως… μέλλον!

ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ, πάντως, να τον αποκαλούν Έλβις. Είναι ο αρχηγός της συμμορίας των
παιδιών του δρόμου που «επισφράγισε» το αρχηγιλίκι με μια θεαματική απόδραση:
ξέφυγε από την επιτήρηση των αστυνομικών, οι οποίοι τον συνόδευαν στην
πολυκατοικία της οδού Φιλαδελφείας 13-15, όπου εκείνος τους… παρέσυρε να
βρουν κλοπιμαία, τα οποία, όμως, δεν… βρήκαν! Άνοιξε το παράθυρο του
κλιμακοστασίου και σαν αίλουρος πήδηξε από τον… πέμπτο όροφο και
εξαφανίσθηκε από ταράτσα σε ταράτσα! Οι αστυνομικοί απέμειναν να κοιτάζουν..

Ο Έλβις, λοιπόν, είναι αδιαφιλονίκητα ο αρχηγός. Έχει άλλωστε και «κουμπούρι».
Το κουβαλά πάντοτε στο παντελονάκι του και ­ σύμφωνα με κατάθεση 15χρονου
συγκατηγορουμένου του ­ ένα βραδάκι πυροβόλησε κι έναν μεγαλύτερό του Αλβανό,
με τον οποίο είχε… διαφορές, κοντά στην πλατεία Αγίου Παύλου. Η παρανομία
είναι το δεύτερο πετσί τού Έλβις. Με αυτήν γαλουχήθηκε και με αυτήν
«συντηρήθηκε» στους δρόμους.

Οι δρόμοι ήταν πάντοτε το σπίτι του… Πότε ήρθε, πώς ήρθε, αν έφυγε και πώς
ξαναγύρισε, κανείς δεν το γνωρίζει. Γεγονός είναι ότι επιβιώνει μόνος. Και
εξίσου αδιάψευστο γεγονός ότι έχει ήδη μια καταδίκη στην πλάτη του από τον
Νοέμβριο του ’96, τότε που ήταν περίπου δέκα χρόνων! Εκκρεμεί εις βάρος του η
υπ’ αριθμόν 2883 απόφαση του Μονομελούς Δικαστηρίου Ανηλίκων Αθηνών…

Προσεσημασμένος ο Έλβις, με τουλάχιστον 25 αποδεδειγμένες ­ βάσει δακτυλικών
αποτυπωμάτων ­ κλοπές, πάντα καταφέρνει να ξεγλιστρά, αφήνοντας όμως… ίχνη

«ΚΑΘΟΔΗΓΗΤΗΣ» ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ

Στο ολιγόωρο τετ-α-τετ του «αρχηγού» με τους αστυνομικούς, τους μίλησε και για
τον προστάτη του. Τον λένε Έντι ­ αγνώστων λοιπών στοιχείων. Ανήκει στον κόσμο
των ενηλίκων, και όχι των ανηλίκων. Αυτός είναι ο «καθοδηγητής» του, αλλά και
ο αποδέκτης των κλοπιμαίων. Στο σπίτι του υπάρχουν τα πάντα: κάθε είδους
κλοπιμαία, αλλά και πυροβόλα όπλα!

Ο Έντι ­ προφανώς ­ τον «όπλισε» με το πιστόλι και σ’ αυτόν θα παρέδιδε και τα
κλοπιμαία από την τελευταία «δουλειά» στη μάντρα εμπορίας αυτοκίνητων της οδού
Λιοσίων 95. Εκει πιάστηκε «στα πράσα» μαζί με τους άλλους μικρούς συνεργούς
του. Διορατικός και εύστροφος, ο Έλβις υποσχέθηκε στους αστυνομικούς ότι θα
τους υποδείξει την κατοικία του Έντι. Αλλά… δραπέτευσε. Και μάλλον κατέφυγε
στην ομπρέλα προστασίας του Έντι!

Ο Έλβις είναι ο πιο μικροκαμωμένος και ο πιο «ατσίδας» της παρέας. Όχι ότι οι
άλλοι υστερούν… Παιδιά μεγαλωμένα στον δρόμο, ξέρουν τους κίνδυνους και πώς
να ξεγλιστρούν. Τίποτα δεν δείχνει να τα τρομάζει ­ ούτε καν η σύλληψη ή ο
«περίπατος», με αλυσίδες στα χέρια, στην εισαγγελέα… Ακόμη και η απέλαση
είναι γι’ αυτά κάτι λιγότερο από ρίσκο. Ένα «παιχνίδι», που τα ωριμάζει νωρίτερα…

Ο Έλτον, για παράδειγμα. Είναι γεννημένος το 1981. Άρα, 16 χρόνων. Έμενε στο
ξενοδοχείο «Ωραία Θεσσαλία» της οδού Μάγερ, στην Πλατεία Βάθης. Η πρώτη του
εμφάνιση στο ξενοδοχείο έγινε στις 13 του περασμένου Αυγούστου. Έκτοτε,
πηγαινοερχόταν. Τρεις ημέρες πριν από τη σύλληψή του, συγκατοικούσε στο
δωμάτιο «14» με δύο ενήλικους Αλβανούς. Με αυτούς έκλεψε, αλλά δεν θυμάται από
πού, δύο ραδιοκασετόφωνα και κάποιες κασέτες, που βρέθηκαν στο δωμάτιο του
ξενοδοχείου, μετά τη σύλληψή του…

ΑΛΛΟ ΟΝΟΜΑ, ΑΛΛΗ ΗΛΙΚΙΑ

Στο ξενοδοχείο είχε δηλώσει άλλο όνομα. Άκτον Κίαβος ­ όπως είχε σημειώσει στο
βιβλίο πελατών ο ξενοδόχος. «Ήταν καλό παιδί», επιμένει πίσω από το γκισέ που
έχει υψωμένες σιδεριές, αλλά και ντιβάνι που βλέπει στον δρόμο, ο Νίκος
Τσιλιγιάννης ­ ένας εκ των δύο συνεταίρων της «Ωραίας Θεσσαλίας». Ο 16χρονος
για τον κ. Τσιλιγιάννη, ήταν δηλωμένος ως 18χρονος. Του έδειξε «χαρτιά», αλλά
επίσημα έγγραφα δεν βρέθηκαν στο παιδί. Άλλωστε και ο Έλτον παραδέχθηκε ότι
είχε μπει παράνομα στην Ελλάδα.

«Μόνο αυτό το παιδάκι έμενε εδώ, δεν είχε πού να μείνει, το λυπηθήκαμε και το
πήραμε στο ξενοδοχείο», επιμένει ο κ. Τσιλιγιάννης. Ο οποίος ομολογεί ότι οι
αστυνομικοί βρήκαν «μια μικρή τσαντούλα με κλοπιμαία στο δωμάτιο που
μοιραζόταν με τους άλλους δύο…».

Η τιμή του δωματίου κυμαίνεται από 4.000 έως 6.000 δραχμές. Το τρίκλινο πάει
με το κεφάλι: 1.500-1.800 δραχμές το άτομο. Συνήθως είναι «παρέες» που
μοιράζονται τη διανυκτέρευση. «Αν περάσετε από εδώ το βράδυ, καλή μου κυρία,
θα δείτε ότι γίνεται χαλασμός», εξομολογείται ο ξενοδόχος, ο οποίος φροντίζει
ο ίδιος να κάνει τις επαφές του με τους πελάτες, πίσω από τη σιδηρόφρακτη
πόρτα!

Πάντως, στο ξενοδοχείο δεν μένουν «ύποπτοι» άνθρωποι ­ επιμένει και σ’ αυτό.
Ούτε δίνουν κατάλυμα σε μικρά παιδία: «Μόνο αν έχουν χαρτιά ή αν συνοδεύονται
από γονείς. Τώρα, αν ψάχνετε για μικρά-μικρά παιδιά, οι αετονύχηδες που τα
εκμεταλλεύονται νοικιάζουν διαμερίσματα και όχι… ξενοδοχεία».

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΕΛΑΤΩΝ

Η περίπτωση του Έλτον ήταν προφανώς εξαίρεση για τον κ. Τσιλιγιάννη. Του είπε,
λέει, ότι ήταν Βορειοηπειρώτης και θεώρησε καθήκον του να τον βοηθήσει. Με δύο
χιλιάδες τη βραδιά… Σάστισε, όταν τον είδε με χειροπέδες και συνοδεία
αστυνομικών. Και τώρα, θέλει πραγματικά να μας βοηθήσει ο κ. Τσιλιγιάννης και
ανοίγει το βιβλίο πελατών. Στις μεγάλες σελίδες του, οι κόκκινες καταχωρίσεις
αφορούν τους αλλοδαπούς και οι μπλε τους ντόπιους. Το βιβλίο είναι…
κατακόκκινο και κάπου – κάπου «σπάζει» η μονοτονία με λίγες μπλε αράδες. Ο
ξενοδόχος υπερασπίζεται το όνομα του ξενοδοχείου και την καλή του πελατεία,
ισχυριζόμενος: «Έχω καλό κόσμο εδώ. Να, τώρα, έχω πάνω μία πτυχιούχο από τη
Γαλλια με τον άνδρα της… Πόσες μέρες τώρα….».

Πάντως, γεγονός είναι ότι δεν «μοιράζει» σε άσχετους μεταξύ τους το ίδιο
δωμάτιο. Γιατί αν μπερδευτούν ­ λέει ­ Αλβανοί, Ρουμάνοι ή Πολωνοί, «θα ‘χουμε
μαχαιρώματα μέσα στη νύχτα». Διαχωρίζοντας τις εθνότητες, έχει το κεφάλι του
ήσυχο ­ πάντα πίσω από τη σιδηρόφρακτη «ρεσεψιόν», που πιάνει ίσα-ίσα την
κόγχη της σκάλας που ανεβάζει τους πελάτες στους ορόφους.

Όσο ο Έλβις αναζητείται, ένας ακόμη «φίλος» του, που είπε στην αρχή ότι τον
λένε Στέφανο Τσικίκου και ότι ήταν ­ μάλιστα ­ αδελφός του Έλβις, ομολόγησε
ότι τελικά τον λένε Στέφανο Λιούμις και ότι μένει, εδώ και επτά χρόνια,
παράνομα στην οδό Αγίου Μελετίου με τους γονείς του. Ειναι κι αυτός 12 χρόνων
και ο «διανοούμενος» της παρέας, αφού ξέρει να μιλά και να γράφει ελληνικά ­
φοίτησε, βλέπετε, σε ελληνικό σχολείο ­ κι αυτό τον κάνει και διερμηνέα των
υπολοίπων. Έδωσε, εξήγησε στους αστυνομικούς, ψεύτικα στοιχεία, γιατί
φοβήθηκε. Και τους περιέγραψε το πώς έκαναν την τελευταία διάρρηξη. Έτσι, σαν
παιχνίδι… Στον αστραφτερό παράδεισο της Αθήνας, που ‘χε κλειστές τις πόρτες
του και απαγορευμένους τους καρπούς του, ένα κασετόφωνα και λίγα CD χωρίς…
μηχάνημα ήταν για τον Στέφανο και τους φίλους του το δέλεαρ της σκοτεινής
νύχτας, σε μια πόλη που υπόσχεται, αλλά δεν… δίνει.

Οι δύο φύλαγαν τσίλιες, εξομολογήθηκε ο Στέφανος, κι εκείνος με τον «αρχηγό»,
τον Έλβις, έσπασαν με κατσαβίδι τη βιτρίνα, μπήκαν στον χώρο της έκθεσης των
αυτοκινήτων, διέρρηξαν μια BMW και πήραν CD, κασέτες και ραδιοκασετόφωνο. Τα
έβαλαν σε σάκους, αλλά δεν πρόλαβαν να φύγουν.

ΤΟΝ ΕΡΙΧΝΕ ΣΤΗ ΜΟΙΡΑΣΙΑ

Ο τέταρτος της παρέας, ο Λοράν ­ αλλιώς Έντι ­ Μουλίτα, γεννηθείς τον Μάιο του
’82 (15 μόλις ετών), ζει στην πολυκατοικία απ’ όπου δραπέτευσε ο Έλβις.
Γνωρίστηκαν πριν από πέντε μήνες στην οδό Ψαρών, κοντά στον Άγιο Παύλο, την
εποχή που ο Λοράν τσακώθηκε με τον πατέρα του και έφυγε από το σπίτι του.
Άρχισαν να κάνουν συχνή παρέα στις νυχτερινές εξορμήσεις τους. Δεν ήταν παρών
στην τελευταία κλοπή ο Λοράν, αλλά έκανε πολλές κλοπές, μέσα στο πεντάμηνο, με
τον Έλβις. Στην αρχή, «άνοιγαν» αυτοκίνητα και έπαιρναν ό,τι έβρισκαν ­ από
τσιγάρα έως λεφτά και κασετόφωνα. Ένα βράδυ, πήραν ένα Φολκς-Βάγκεν κι έκαναν
βόλτες με το κλεμμένο αμάξι. Μπήκαν σε μια μονοκατοικία στη Γλυφάδα, αλλά
επειδή δεν βρήκαν πολύτιμα πράγματα εκεί, διανυκτέρευσαν δύο βράδια για τα…
καλοκαιρινά τους μπάνια. Ο Έλβις εκπλήρωσε από εκεί τις τηλεφωνικές του…
υποχρεώσεις προς τους συγγενείς του στην Αλβανία. Διέρρηξαν, ακόμη, ένα
διαμέρισμα στη Μιχαήλ Βόδα, ένα γραφείο στο Χαϊδάρι και τόσα άλλα. Στη
«μοιρασιά», πάντως, τον έριχνε. Του έδινε το πολύ ένα πεντοχίλιαρο!

Ξέρει πολλά για τον Έλβις ο Λοράν ­ περισσότερα από όλους. Πού συχνάζει, με
ποιους κάνει παρέα, τι συνήθειες έχει. «Κάρφωσε» τα στέκια του και υποσχέθηκε
ότι θα καταθέσει και συμπληρωματικά, αν θυμηθεί κάτι ακόμη από τα έργα και τις
ημέρες του 12χρονου αρχηγού του. Πάντως, τον «θαυμάζει» ­ αν και είναι
πικαρισμένος μαζί του, που «μοίραζε» ψίχουλα στους άλλους. Και πολύ θα ήθελε
να του μοιάσει.

«ΖΗΛΕΥΕΙ» ΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ

Πολύ λιγότερα ξέρουμε για τον 16χρονο Αρμάντο. Στην τελευταία κλοπή φύλαγε
τσίλιες. Έχει συμμετοχή και σε άλλες κλοπές, έχει απελαθεί και έχει…
επανέλθει στην Αθηνα. Με τους γνωστούς τρόπους. Θα απελαθεί και πάλι, παρέα με
τον Στέφανο, τον Έλτον και τον Λοράν. «Ζηλεύει» τη θεαματική απόδραση του
φίλου και αρχηγού του, αλλά κυρίως την προσωρινή ελευθερία του.

Πέντε παιδιά. Πέντε διαφορετικές και τόσο όμοιες ιστορίες. Έτυχε να
συναντηθούν. Στο μεγάλο διδασκαλείο του «δρόμου». Δίχως χαρτιά, δίχως ηλικίες,
δίχως γονείς, δίχως όνομα. Δίχως ζωή. Η επιβίωση, το μόνο όνειρο. Η άνοδος
στην ιεραρχία της «κλίκας», ο μόνος στόχος. Με ένα πιστόλι στο παντελόνι ή
όχι, ο Έλβις, ο Έλτον, ο Αρμάντο, ο Στέφανο και ο Λοράν συμπορεύτηκαν για λίγο
και νυχτοπερπάτησαν σε μια πόλη που ξέρει να εξάπτει τις παιδικές
φαντασιώσεις. Αύριο, θα «περάσουν» τα σύνορα. Κάποιο άλλο «αύριο», θα
επιστρέψουν. Δυναμωμένοι, ατσαλωμένοι, «ψημένοι» στην παρανομία. Ώριμοι για
«μεγαλύτερες» κομπίνες!

Ο δρόμος θα ‘ναι και πάλι το σπίτι τους. Όπως για εκατοντάδες άλλα παιδιά από
την Αλβανία. Μικρότερα ή μεγαλύτερα, που συλλαμβάνονται και απελαύνονται
καθημερινά. Για τους ανθρώπους του Τμήματος Ανηλίκων της Ασφάλειας Αθηνών,
είναι ένα φαινόμενο που πια δεν εντυπωσιάζει. Είναι κάτι σύνηθες ­ στην
«ημερήσια διάταξη» των καθηκόντων τους…