Ιστορία με νόημα

ΤΕΛΟΣ ’63, αρχές ’64. Οι βομβαρδισμοί και οι επιδρομές των Τούρκων σε ελληνικά
χωριά της Κύπρου (Μανσούρα, Τυγκρία κ.ά.) είχαν πάρει έκταση και η κυπριακή
κυβέρνηση απευθύνθηκε σε πολλές χώρες για αγορά αμυντικού υλικού. Η Μόσχα ήταν
η μόνη που ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Μακαρίου για αεροσκάφη,
αντιαεροπορικούς πυραύλους SAM-2, τορπιλακάτους, πυροβόλα, άρματα, αυτοκίνητα
και η συμφωνία έκλεισε στις 30.9.64.

Όλα τα οπλικά συστήματα έφτασαν σχεδόν ομαλά: οι αντιδράσεις, από τον τότε
διοικητή της Εθνικής Φρουράς στρατηγό Γρίβα και φυσικά τις ΗΠΑ, ήταν μόνο για
τους αντιαεροπορικούς πυραύλους ­ τι σύμπτωση ­ τα αεροσκάφη και τις
τορπιλακάτους. Τα επιχειρήματα του Γρίβα ήταν ο μεγάλος χρόνος παράδοσης (6-12
μήνες) και η… αδυναμία των πυραύλων SAM-2 ότι χτυπούν μόνο εναέριους στόχους…

ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ

Ο Μακάριος δεν κάμφθηκε. Το προσωπικό εκπαιδεύτηκε στην Αίγυπτο, οι εκτοξευτές
και το υλικό υποστήριξης των SAM-2 έφθασαν στην Κύπρο. Οι πύραυλοι φορτώθηκαν
σε εμπορικά πλοία, τον Μάρτιο του 1965, τα οποία ξεκίνησαν για την Κύπρο, μέσω
Αλεξάνδρειας. Το πρώτο πλοίο έφθασε στην Αλεξάνδρεια, όχι όμως στην Κύπρο. Οι
πιέσεις των ΗΠΑ και προς την ελληνική κυβέρνηση εντάθηκαν και οι πύραυλοι…
χαρίσθηκαν στην κυβέρνηση της Αιγύπτου.

Χθες, ένας έμπειρος πρώην στρατιωτικός και τώρα πολιτικό στέλεχος θυμήθηκε για
«ΤΑ ΝΕΑ» την ιστορία και στάθηκε σε μια… λεπτομέρεια: τα οπλικά συστήματα
που τελικά δεν έφθασαν στην Κύπρο ήταν εκείνα που θα απέκρουαν μια επίθεση απ’
έξω, δηλαδή οι αντιαεροπορικοί πύραυλοι και τα αεροσκάφη.