Πέρασε στον θρύλο

Τελευταίος τερματισμός και νικηφόρος για τον Καρλ Λιούις, στο ημίχρονο αγώνα φούτμπολ στο Χιούστον…

ΣΤΑ 36 του χρόνια ο Καρλ Λιούις αποφάσισε να βάλει τέρμα στην καριέρα του, από
το περασμένο Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου, ύστερα από σχεδόν 20 χρόνια στα οποία
θαυμάστηκε από τον κόσμο για την κλάση και τη φινέτσα του.

Εννέα Ολυμπιακά χρυσά μετάλλια, οκτώ παγκόσμιοι τίτλοι και επτά παγκόσμια
ρεκόρ έδωσαν στον Λιούις την αίγλη ενός από τους κορυφαίους στην ιστορία του
αθλητισμού. Δημοφιλέστατος στην Ευρώπη, δεν συγκίνησε εν τούτοις ποτέ το κοινό
της χώρας της οποίας τα «χρώματα» τίμησε όσο λίγοι.

Ο Λιούις υπήρξε πρωτοπόρος στον επαγγελματισμό για τους αθλητές του στίβου και
συνέβαλε στην άνοδο της εμπορικότητας καθώς ήταν ο πρώτος που είχε την
ικανότητα να «πουλάει» ­ πολύ ακριβά ­ στους διοργανωτές με την εγγύηση της
παρουσίας μεγάλου αριθμού φιλάθλων και την υπόσχεση επιδόσεων.

Καρλ Λιούις. Πολύχρυσος, με μετάλλια κάθε είδους, γεννημένος στο Μπίρμιγχαμ
της Αλαμπάμα, ανέγγιχτος από τον χρόνο. Δεκαεπτά χρόνια στην κορυφή, τόσες
επιτυχίες, τέτοια συγκομιδή δολαρίων, πάντα το ίδιο άψογο στυλ σαν ελληνικό
άγαλμα και ούτε μία ρυτίδα! Κατά την αποχώρησή του όμως διακρίνει κανείς μια
σκιά κούρασης στα μάτια του.

Η μόνη διαφορά ανάμεσα στον Λιούις των πρώτων επιτυχιών και σε εκείνον που
αποχώρησε ύστερα από μια τελευταία σκυταλοδρομία 4Χ100μ. στο ημίχρονο αγώνα
φούτμπολ στο στάδιο «Ρόμπερτσον» του Χιούστον φαίνεται στην έκφραση του
προσώπου του. Σήμερα ο Λιούις είναι ένας άνθρωπος ήρεμος που χαμογελά με το
παραμικρό και προς όλους ανεξαιρέτως, ενώ στα πρώτα χρόνια της καριέρας του η
έκφρασή του ήταν μόνιμα βλοσυρή και εξέπεμπε κάποια αλαζονεία.

Ο ίδιος ο Λιούις δεν μπόρεσε ποτέ να καταλάβει γιατί οι συμπατριώτες του τον
αντιμετώπισαν πάντα με ψυχρότητα δυσανάλογη με τις επιτυχίες του μέσα στους στίβους.

Φαίνεται ότι ήταν μοιραίο το συμβάν στις 6 Αυγούστου 1984, όταν ο Λιούις ­
στην προσπάθειά του να επαναλάβει τον άθλο του Τζέσι Όουενς ­ ήταν
υποχρεωμένος να αγωνισθεί μέσα σε λίγη ώρα στον τελικό του μήκους και σε
προκριματικό 200μ. Μετά το 8.55 στη 2η προσπάθεια, που σιγούρεψε το χρυσό
μετάλλιο, ο Λιούις δεν επιχείρησε άλλη. Εύλογο από πλευράς αθλητικής τακτικής
αλλά περιέργως οι Αμερικανοί «σφύριξαν» τον αθλητή τους.

«Αρχικά έπαθα σοκ» δήλωσε τότε ο Λιούις «αλλά κατόπιν συνειδητοποίησα ότι ο
κόσμος ήθελε περισσότερο Λιούις και το είδα μάλλον κολακευτικό για μένα».
Θεώρησε το θέμα λήξαν αλλά δεν ήταν ακριβώς έτσι, αφού οι Αμερικανοί δεν του
το συγχώρησαν ποτέ. Αργότερα μάλιστα η αντιπάθεια προς τον Λιούις μεγάλωσε
λόγω της προτίμησής του στα προσοδοφόρα ευρωπαϊκά μίτινγκ και λόγω της
υποτιθέμενης ομοφυλοφιλίας του.

Ο Λιούις λίγο πριν από την αποχώρησή του επιτέθηκε με σκληρές φράσεις εναντίον
του προέδρου της IAAF Πρίμο Νεμπιόλο τονίζοντας: «Ο Πρίμο Νεμπιόλο οφείλει να
προσγειωθεί και να επαναφέρει τον αθλητισμό σε υγιείς βάσεις, καταπολεμώντας
το ντόπινγκ και φροντίζοντας για καλύτερο τρόπο διεξαγωγής των μεγάλων αγώνων».