ΑΥΤΟΙ

… μεταρρύθμιση, παράλληλα προς την Αγγλία και την Ελλάδα, προωθεί και η
Γαλλία. Στις εξαγγελίες του υπουργού Παιδείας Κλωντ Αλλέγκρ, ξεχωρίζουν τρία
σημεία: Πρώτον, έμφαση στον «κλασικό» τομέα: στα κείμενα, στην ορθογραφία,
στις ξένες γλώσσες. Δεύτερον, νέα τεχνολογία. Κομπιούτερ παντού, και μαθήματα
πληροφορικής. «Ας το πάρουμε απόφαση, τα μέσα γίνονται οπτικά, ζούμε στον
πολιτισμό της εικόνας», είπε ο Αλλέγκρ. Τρίτον, εντατικοποίηση. Όσοι ήλπιζαν
σε κατάργηση ή μείωση των ωρών τα Σάββατα, απογοητεύθηκαν. «Αποστολή του
σχολείου ­ κατά τον υπουργό ­ δεν είναι να διευκολύνει κάποιες εύπορες
οικογένειες να κάνουν σκι στα γουήκ-εντ».

… κατά τ’ άλλα, δεν ανακοίνωσε θεαματικά μέτρα. Έκανε λόγο φυσικά για
«εκσυγχρονισμό» αλλά και για στήριξη του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης.
Δεν έκρυψε ωστόσο ότι ολόκληρος ο κλάδος είναι σε φάση αναζήτησης: «Τι είδους
γνώσεις οφείλουμε να παρέχουμε στα παιδιά; Πρέπει να δώσουμε απάντηση σ’ αυτό
το ερώτημα». Στο μεταξύ, αποφασίστηκε η άμεση πρόσληψη 10.000 νέων για
βοηθητικές δουλειές στα σχολεία: επιστασία, συντήρηση κ.λπ. Ο Αλλέγκρ
υποσχέθηκε ακόμη δρακόντεια μέτρα για την ασφάλεια των σχολικών χώρων ­ από
παιδεραστές και εμπόρους ναρκωτικών, αλλά και από την εσωτερική βία, των ίδιων
των μαθητών. Έριξε τέλος και ένα σύνθημα: «Αποκέντρωση». «Δεν είναι δυνατόν
όλες οι αποφάσεις να λαμβάνονται στην πρωτεύουσα. Κάθε επαρχία, κάθε σχολείο,
θα έχουν τις ευθύνες τους».

… βγήκαν φαντάσματα. Στο έρημο, σκοτεινό εργοστάσιο αυτοκινήτων που έκλεισε
ο Ζοσπέν (και ας ηγείτο προεκλογικά των διαδηλώσεων των εργατών εναντίον της
τότε κυβέρνησης Ζυππέ), δυο τρία τμήματα άνοιξαν πάλι. Τα φώτα είναι αναμμένα
και οι θόρυβοι ξανακούγονται. Αλλά πνίγονται λίγο πιο έξω, στις παγωμένες
αίθουσες και τους διαδρόμους. Καμιά διακοσαριά εργάτες (από τους άλλοτε 3.000)
ανεκλήθησαν εκτάκτως από την εταιρία για ν’ αποτελειώσουν 800 κομμάτια
«Μεγκάν» που είχαν μείνει μισά. Η εικόνα είναι άκρως μελαγχολική, γράφει ένας
ανταποκριτής. Οι εργάτες ξέρουν ότι κάθε βίδα που βιδώνουν τους ξαναφέρνει πιο
κοντά στην ανεργία: σε καμιά δεκαριά μέρες θα έχουν τελειώσει, θα πρέπει να πηγαίνουν.

… όλο εκείνο το λεφούσι των εργατών που διαδήλωναν πριν από μερικούς μήνες,
και που είχαν τη «ρητή δέσμευση» των σοσιαλιστών ότι αν γίνονταν κυβέρνηση, το
εργοστάσιο θα σωζόταν; (Πολλοί απέδωσαν την έκταση της νίκης του Ζοσπέν στην
πειστικότητά του σχετικά με τη Ρενώ). Οι περισσότεροι τριγυρνούν ακόμη
ψάχνοντας για δουλειά. Η εταιρία πρότεινε στους εργάτες δύο «λύσεις»: είτε ένα
επίδομα «αργίας», ώσπου να βρεθεί δουλειά, είτε κανονική απόλυση με
αποζημίωση, και χωρίς άλλη υποχρέωση της Ρενώ. Στους ηλικιωμένους προτάθηκε
πρόωρη συνταξιοδότηση. Όλες όμως οι παροχές είναι μέτριες. Απ’ τους
απολυμένους, μόνο 800 δέχτηκαν μέχρι στιγμής το επίδομα. Οι άλλοι μένουν
αναποφάσιστοι. Ελάχιστοι έφυγαν για διακοπές αυτό το καλοκαίρι. Τα βράδια,
μερικοί μαζεύονται και συζητούν τι πρέπει να γίνει. Κάμποσοι πήγαν να δουν τα
«φαντάσματα» του εργοστασίου, τους παλιούς συναδέλφους, να γελάσουν λιγάκι
όλοι μαζί, πικρά. Ήταν μιά παράξενη κατάσταση. Μερικοί μέσ’ από τα κάγκελα,
άλλοι απ’ έξω. Και κανένας δεν ήξερε ακριβώς πού βρισκόταν: στο αύριο, στο
χτες, στο σήμερα…