Έτσι ηττήθηκε η Ρώμη

«Παγωμένα» πρόσωπα στην Πιάτσα Ναβόνα. Η υπερβολική αισιοδοξία των Ιταλών κατέληξε σε απογοήτευση

ΛΩΖΑΝΗ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ποτέ να φανταστούν οι υπερόπτες Ρωμαίοι ότι θα έχαναν από την
Αθήνα. Και όταν οι Ιταλοί συνάδελφοι μάς ρωτούσαν: Πώς θέλετε να κερδίσετε τη
Ρώμη, που δεν έχει χάσει ποτέ αναμέτρηση αθλητικού επιπέδου και εκλογές
αθλητικού επιπέδου; Τους απαντούσαμε ότι: «Το πιστεύουμε γιατί η σιγουριά που
είχε η Αθήνα για την ανάθεση των Ολυμπιακών Αγώνων του 1996, υπάρχει τώρα στο
πρόσωπό σας και στις πράξεις σας».

Και δεν πέσαμε έξω σε αυτή μας την άποψη. Να γιατί:

Η Ρώμη δεν έκανε απολύτως τίποτα για να προβάλει την υποψηφιότητά της.
Εναπόθεσε τις δυνάμεις της στους πανίσχυρους αθλητικούς της παράγοντες μέσα
στις διεθνείς ομοσπονδίες.

Η ιταλική πρωτεύουσα έκανε το μεγάλο λάθος, αντί σωφροσύνης, να επιδείξει
παραλογισμούς και να κάνει επιθέσεις, που μια σίγουρη πόλη και μια ισχυρή
υποψηφιότητα δεν θα έκανε ποτέ.

Έτσι, με βασικές μεγάλες τους εφημερίδες, που φιλοξενούσαν δηλώσεις εναντίον
της Αθήνας, προσπάθησαν να επηρεάσουν τη διεθνή γνώμη. Ο μεγάλος σύμμαχός
τους, το πρακτορείο Ρώυτερ, έδειξε ότι το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να
δίνει εκτιμήσεις και αποτελέσματα γκάλοπ 21 αγνώστων ατόμων, τα οποία εμφάνιζε
ως «ειδήμονες» και μεγάλους «εκτιμητές» που έδιναν την Αθήνα δεύτερη στην αρχή
και τρίτη στη συνέχεια, χωρίς καμιά πιθανότητα, και τη Ρώμη ως το
αδιαφιλονίκητο φαβορί.

Όλα τα δημοσιεύματα του ελληνικού Τύπου, ακόμη και μικρής εμβέλειας, που
αφορούσαν την εναντίωση στους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα έστελναν στο εξωτερικό
και τα δημοσίευαν οι ιταλικές κυρίως εφημερίδες με τεράστιους τίτλους.

Εδώ φάνηκε η αδυναμία των Ιταλών γιατί, από όσα θυμόμαστε, ποτέ μέχρι σήμερα
δεν είχαν προσφύγει ανοιχτά σε τόσο μεγάλο πόλεμο για να κερδίσουν μια μάχη.
Έχασαν την ψυχραιμία τους με αποκορύφωμα τον Πρίμο Νεμπιόλο, τις δηλώσεις του
εναντίον της Ελλάδας, και αργότερα του Ραφαέλε Ρανούτσι, γενικό διευθυντή της
Ρώμης 2004, να εναντιώνονται σε κάθε τι που αφορούσε την Αθήνα.

Για όποιον όμως γνωρίζει καλά την ιταλική εσωτερική πραγματικότητα δεν ήταν
τίποτα άλλο παρά μπούμερανγκ για την υποψηφιότητα της Ρώμης.

Έχασαν τον έλεγχο των λόγων τους και των πράξεών τους όταν έβρισκαν πως η
αεικίνητη και δραστήρια πρόεδρος του Αθήνα 2004 Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη
στη Λωζάννη, εμφανίστηκε λίγο και δεν μίλησε σχεδόν καθόλου. Τι είχε συμβεί; αναρωτιόντουσαν.

«Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΥΡΙΑ»

Εμείς εδώ θα χρησιμοποιήσουμε τη φράση του Ιταλού συναδέλφου της «Γκατζέτα
Ντέλο Σπορτ» Τζιάνι Μέρλο, ο οποίος έγραψε: «Η σιδηρά κυρία είναι ο φόβος και
ο τρόμος των αντιπάλων πόλεων, ακόμη και όταν δεν εμφανίζεται πουθενά».

Το μεγάλο λάθος όμως των Ιταλών έγινε τις τέσσερις τελευταίες ημέρες. Ήταν το
ποτήρι που ξεχείλισε, καθώς απαντούσαν στα αρνητικά δημοσιεύματα που τους
αφορούσαν. Μιλούσαν με ακατονόμαστες φράσεις, σε πρόσωπα μεγάλου κύρους,
δημοσιογράφους, ξένους παράγοντες κ.λπ.

Σε φιλικές προς αυτούς εφημερίδες άφηναν τις άλλες τρεις συνυποψήφιες πόλεις
και έκαναν επίθεση εναντίον της ΑΘήνας. Τα γκαζάκια έγιναν «τρομοκρατικές
επιθέσεις με βόμβες».

Οι «κενές» κερκίδες των δύο πρώτων ημερών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στην
Αθήνα, χρησιμοποιήθηκαν έως το τέλος του παιχνιδιού εναντίον της υποψηφιότητας
της ελληνικής πρωτεύουσας.

Φτάσαμε έτσι στην πιο κρίσιμη ημέρα της παρουσίασης και της ψηφοφορίας.

Οι Ιταλοί είχαν κάνει ήδη τέσσερις συνεντεύξεις Τύπου, χωρίς να είναι
προγραμματισμένες. Μιλούσαν όλοι. Ακόμη δεν ήξεραν ποιος θα μιλήσει πρώτος,
δεύτερος ή πέμπτος στην αίθουσα. Έκαναν συσκέψεις επί συσκέψεων. Μοναδικός
τους αντίπαλος η Αθήνα. Σωστή μεν εκτίμηση, όχι όμως η πρέπουσα, αφού το «φαιρ
πλέι» ήταν για αυτούς άγνωστο απέναντι στα μέλη Επιτροπής Διεκδίκησης και
ακόμη περισσότερο σε εκπροσώπους του Τύπου, αφού μόνον ο Πεσκάντε φάνηκε
ανοιχτός σε δηλώσεις, ενώ ο Νεμπιόλο, ο Καράρο, ο Ρουτέλι και ο Ρανούτσι
πρόφεραν δύο φορές μόνον τη λέξη Αθήνα. Ήταν σαν να μην υπήρχε για αυτούς ούτε
στον χάρτη. Αυτή ακριβώς είναι η υποτίμηση του αντιπάλου για την οποία
αναφερθήκαμε στην αρχή.

ΠΑΙΧΝΙΔΑΚΙ

Την παρουσίαση της Αθήνας στην αίθουσα παρακολουθήσαμε δίπλα-δίπλα με τους
Ιταλούς, στο Κέντρο Τύπου. Τα μέλη της επιτροπής του «Ρόμα 2004», με ειρωνικά
μειδιάματα, νυσταγμένες κινήσεις και υποτιμητικούς μορφασμούς, προσπάθησαν να
δείξουν ότι για αυτούς θα ήταν παιχνιδάκι η αναμέτρηση. Οι ξένοι συνάδελφοι το
αντιλήφτηκαν και κουνούσαν το κεφάλι τους. Οι Ιταλοί συνάδελφοι, μάλιστα, μας
εκμυστηρεύτηκαν «πόσο ανόητο είναι να κρίνεις κάποιον, όταν εσύ ακόμη δεν
έχεις εμφανίσει τη δική σου δουλειά».

Τελειώνοντας η παρουσίαση της Αθήνας, η αίθουσα Τύπου αναστατώθηκε. Αριστερά
και δεξιά, πάνω και κάτω, τα μέλη της ιταλικής επιτροπής «πίεζαν» τον
Λουτσιάνο Παβαρότι, μέσα στο κλειστό δωμάτιο, που ήταν εγκατεστημένη η ιταλική αντιπροσωπεία.

Τότε προσπαθήσαμε να δούμε και να ακούσουμε τι ακριβώς συνέβη. Όσο και αν
προσπαθούσαν στο εσωτερικό του δωματίου οι φωνές των μελών της επιτροπής
ακούγονταν με ευκρίνεια. Και όταν μέσα ο Μάριο Πεσκάντε, ο Νεμπιόλο, με τον
Ρουτέλι και τον Ρανούτσι έπεισαν με μεγάλο κόπο τον Ιταλό τενόρο να δεχτεί την
αλλαγή ρόλου και σειράς στην παρουσίαση που αφορούσε το μέρος του. Ενώ ο
Παβαρότι επρόκειτο να κλείσει την παρουσίαση, τραγουδώντας το «Σόλε Μίο»
ζωντανά στην αίθουσα αμέσως μετά το τουριστικό φιλμ, εκείνος μίλησε στην αρχή,
αφού προηγήθηκε, δύο λεπτά μετά την έναρξη, το ντοκιμαντέρ με τα αξιοθέατα της
αιώνιας πόλης.

Αποδείχθηκε όμως ότι ο Λουτσιάνο Παβαρότι δεν πρόσθεσε τίποτα, παρά την
προσπάθειά του, με τα μέτρια αγγλικά του.

ΤΑ ΜΠΕΡΔΕΨΑΝ

Οι Άγγλοι δημοσιογράφοι, βλέποντας από το κλειστό κύκλωμα την παρουσίαση της
Ρώμης, μας είπαν χαρακτηριστικά:

«Προφανώς, οι Ιταλοί πίστευαν ότι στη Λωζάννη, και όχι στη Βενετία, γινόταν το
Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται πώς γύρισαν χρόνια πίσω,
χρησιμοποίησαν σκηνές ταινιών της δεκαετίας του ’50 για να μας δείξουν ότι η
Ρώμη ζει στον 21ο αιώνα».

Και ακόμη θα προσθέσουμε εμείς αυτό που σωστά είπε ο Λάμπης Νικολάου:

«Θα μπορούσαμε και εμείς κάλλιστα να χρησιμοποιήσουμε τη φωνή της Μαρίας
Κάλλας, κάτι που δεν κάναμε, πολύ σωστά άλλωστε».

Οι παράμετροι της παρουσίασης των πόλεων ήταν δυσανάλογοι και η Αθήνα ήταν ήδη
νικήτρια. Απλώς δεν ξέραμε σε ποιον γύρο. Δεν έχει σημασία όμως, γιατί οι
Ρωμαίοι δεν υπολόγισαν σωστά, αφού πίστεψαν στην παράδοση και τη λατινική
προέλευση των Νοτιοαμερικανών, όπως επίσης και στη φιλία με τις
νοτιοαφρικανικές χώρες, χωρίς τελικά να συμβεί κάτι τέτοιο. Αυτό που πρόκειται
να ακολουθήσει τώρα γίνεται σαφές:

Είναι η μοίρα του ηττημένου και ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης Βάλτερ
Βελτρόνι αρκέστηκε να πει: «Θα τα πούμε όλα, όταν γυρίσουμε στην πατρίδα».

Κάτι που ίσως αρκετοί περίμεναν στην Αθήνα, αλλά δεν τους βγήκε…

Η ΑΘΗΝΑ πέτυχε μία από τις μεγαλύτερες σε έκταση νίκες στην ιστορία των
σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων, στην ψηφοφορία για την ανάδειξη της πόλης που θα
φιλοξενήσει την 28η Ολυμπιάδα.

Οι 25 ψήφοι διαφορά (66 έναντι 41) με τους οποίους επικράτησε η Αθήνα της
Ρώμης στον τελικό γύρο της ψηφοφορίας, ισοφαρίζουν την επίδοση που είχε
πετύχει η Σεούλ στην αναμέτρησή της με την Ναγκόγια για τους Αγώνες του 1988.

Το ρεκόρ κατέχει το Βερολίνο, όταν είχε επικρατήσει με 27 ψήφους διαφορά (43
έναντι 17) της Βαρκελώνης, για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936.

Η έκταση της νίκης εντυπωσίασε ακόμη και τους αθανάτους. Χαρακτηριστικές είναι
οι δηλώσεις του μέλους της ΔΟΕ Ζακ Ροζέ:

«Περίμενα πως νικήτρια θα ήταν μία από τις Ρώμη, Αθήνα. Δεν περίμενα ωστόσο το
μέγεθος της νίκης αυτής. Είναι κάτι το εκπληκτικό». Και ο Ροζέ κατέληξε:

«Δίνουμε πίσω στους Έλληνες αυτό που έδωσαν σε μας. Η σπουδαία ελληνική
παράδοση δημιούργησε τη μεγάλη διαφορά».

Η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη ήταν κατά τον Ροζέ ο κρυφός άσος της ελληνικής υποψηφιότητας:

«Ένωσε μια ομάδα, την οποία δεν κατάφεραν να ενώσουν οι προκάτοχοί της. Το άξιζε».

Ο Καναδός αθάνατος, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΟΕ, Ντικ Πάουντ
εκθείασε επίσης το έργο τής κ. Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη, λέγοντας χαρακτηριστικά:

«Έμαθε από τα λάθη του παρελθόντος, όταν διαφορετικοί άνθρωποι είχαν
αναμειχθεί στην προηγούμενη υποψηφιότητα της Αθήνας. Οι Έλληνες διόρθωσαν τα
λάθη τους. Επικέντρωσαν το ενδιαφέρον τους στην ποιότητα της υποψηφιότητας και
δεν στηρίχθηκαν στο γεγονός ότι δικαιούνταν τους Αγώνες».