ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Συγχώρεσέ μας, πριγκίπισσα»

«Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς αυτήν;» διερωτάται η Γκάρντιαν. Μία είναι η
απάντηση: αυτοκριτική.

«ΠΑΝΤΟΤΕ πίστευα ότι ο Τύπος θα τη σκότωνε στο τέλος. Κάθε εκδότης και κάθε
διευθυντής οιουδήποτε εντύπου που έχει πληρώσει για ιδιωτικές φωτογραφίες της
Νταϊάνας έχει σήμερα αίμα στα χέρια του». Η κραυγή του Ερλ Σπένσερ, αδελφού
της τραγικής πριγκίπισσας, κρίθηκε συγκινησιακά φορτισμένη, άρα υπερβολική.
Αγνώμονα τον χαρακτηρίζει ο Σέρτζο Ρομάνο, πρώην πρεσβευτής της Ιταλίας στις
Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία. «Την Νταϊάνα δεν τη σκότωσε ο Τύπος, αλλά η
νοσηρή αγάπη των υπηκόων της», γράφει σε άρθρο του στη Στάμπα. «Το να
επικαλείσαι το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή για κάποιον που έγινε αυτός που ήταν
χάρις στη δημοσιότητα δεν είναι πολύ ρεαλιστικό».

Η Νταϊάνα καλλιεργούσε τις σχέσεις της με τα μέσα ενημέρωσης, είναι αλήθεια.
Τα τροφοδοτούσε συνεχώς με πληροφορίες, εικόνες, δηλώσεις, εξομολογήσεις. Τα
είχε ανάγκη και την είχαν ανάγκη: όταν ένα περιοδικό αφιέρωνε το εξώφυλλό του
στην πριγκίπισσα, είχε εξασφαλισμένη την κάθετη άνοδο των πωλήσεών του. Ο
ισχυρισμός ότι την σκότωσε ο Τύπος είναι πράγματι υπερβολικός, αν ληφθεί
μάλιστα υπόψη και η χθεσινή αποκάλυψη ότι ο οδηγός της Μερσεντές είχε
«εγκληματική» ποσότητα οινοπνεύματος στο αίμα του. Παρά ταύτα, οι ευθύνες που
φέρουν για την τραγωδία της Κυριακής τα μέσα ενημέρωσης (όχι μόνο τα
ταμπλόιντ, αλλά και οι «ποιοτικές» εφημερίδες, μαζί με τους διευθυντές, τους
συντάκτες και τους αναγνώστες τους) είναι αδιαμφισβήτητες. Αν δεν
τροφοδοτούσαν τη φιληδονία του κοινού με ατελείωτες, ιδιωτικές φωτογραφίες της
Νταϊάνας ­ σημειώνουν σε κύριο άρθρο τους οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ­ η αγορά που
προέτρεπε τους «παπαράτσι» σε όλο και πιο εξωφρενικά τεχνάσματα για την
είσπραξη όλο και πιο εξωφρενικών αμοιβών δεν θα υπήρχε. Αν οι διευθυντές και
οι εκδότες ερευνούσαν την προέλευση των φωτογραφιών που αγόραζαν και τις
μεθόδους που χρησιμοποιούνταν για την απόκτησή τους, θα συνειδητοποιούσαν ότι
οι «παπαράτσι» παραβίαζαν σαφέστατα τον κώδικα δεοντολογίας που απαιτούσαν να
ισχύει στις δικές τους εφημερίδες.

Ποτέ δεν είναι αργά για αυτοκριτική και αλλαγή πορείας. Και τα πρώτα μηνύματα
είναι θετικά. Οι φωτογραφίες του δυστυχήματος, που οι αδίστακτοι «παπαράτσι»
συνέχισαν να τραβούν αδιαφορώντας για την Νταϊάνα που σφάδαζε από τον πόνο,
δεν βρίσκουν αγοραστές. Η πρώτη τιμή ήταν 1 εκατομμύριο δολάρια. Έπειτα έπεσε
στα 250.000. Μα κανείς δεν τις αγοράζει. Ορισμένα έντυπα μάλιστα
επανακαθορίζουν τη συνολική τους στάση απέναντι σε αυτού του είδους τη
δημοσιογραφία. Αν αυτή η πρακτική επιβεβαιωθεί και γενικευτεί, η τελευταία
υπηρεσία που προσέφερε η πριγκίπισσα θα είναι πολύτιμη.

Μένει η αναγκαιότητα για μια συμβολική κίνηση, εν είδει επιλόγου. Μια κίνηση
που καμιά κρατική επέμβαση, κανείς νόμος περί Τύπου, δεν θα μπορούσε να
επιβάλει. Έναν τίτλο που να επιτρέψει την κάθαρση. Μας τον έδωσε η Ουνιτά:
«Συγχώρεσέ μας, πριγκίπισσα».