ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Στον δρόμο του Αλλιέντε

Το ξερίζωμα. Θα πληρώσει κανείς για τις εκστρατείες εθνοκάθαρσης στη Γιουγκοσλαβία;

Ποικίλα σενάρια επεξεργάζονται οι Δυτικοί για τη (μη) σύλληψη του Ράντοβαν
Κάρατζιτς. Το πιο πρωτότυπο λέγεται… «Σαλβαδόρ Αλλιέντε».

ΣΤΙΣ ΔΥΤΙΚΕΣ πρωτεύουσες η διαπίστωση είναι κοινή: με τον Κάρατζιτς ελεύθερο,
η ειρήνη είναι αδύνατη, όπως και η επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους. Το
ζήτημα είναι πώς συλλαμβάνεις έναν άνθρωπο που προστατεύεται από εκατό άρτια
εξοπλισμένους στρατιώτες. Κι αν τελικά καταφέρεις να τον συλλάβεις και τον
παραπέμψεις στη Χάγη, πώς τα βγάζεις πέρα με τις αποκαλύψεις που απειλεί να
κάνει για τις σχέσεις του με τον Μιλόσεβιτς, με ορισμένους διπλωμάτες ή με
πολλούς από τους στρατηγούς που πέρασαν κατά καιρούς από τη διοίκηση της
ειρηνευτικής δύναμης στη Βοσνία. Αυτές οι σχέσεις αποτελούν, όπως φαίνεται,
την καλύτερη προστασία του.

Από τον Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ ώς τον πρόεδρο Κλίντον και τον Κλάους Κίνκελ, οι
δηλώσεις και οι προειδοποιήσεις για τη σύλληψη και παραπομπή του πρώην αρχηγού
των Σέρβων της Βοσνίας στο Διεθνές Δικαστήριο πολλαπλασιάζονται. Από τις
δηλώσεις όμως ώς την οργάνωση μιας επιχείρησης για τη σύλληψή του η απόσταση
είναι μεγάλη ­ κι εκείνοι που δεν τους συμφέρει να διανυθεί είναι πολλοί.
Γιατί λοιπόν να μην προτιμηθεί μια επιχείρηση που σε κάποιο σημείο θα
«στραβώσει» και ο στόχος της ­ τελείως τυχαία ­ θα σκοτωθεί; Κάτι ανάλογο με
αυτό που είχε γίνει πριν από 24 χρόνια στο Σαντιάγο της Χιλής;

Η «Λιμπερασιόν» υποστηρίζει ότι οι Αμερικανοί έχουν εξετάσει αυτό το
ενδεχόμενο. Σκοντάφτουν όμως σε δύο σημεία. Το ένα αφορά τις επιφυλάξεις της
Γαλλίας. Η επιχείρηση του ΝΑΤΟ στην υπό βρετανικό έλεγχο Κεντρική Βοσνία ­ που
οδήγησε στη σύλληψη ενός καταζητουμένου και στον θάνατο ενός άλλου ­ είχε
αποφασιστεί από τον Μπιλ Κλίντον και τον Τόνυ Μπλαιρ, χωρίς τη συγκατάθεση του
Ζακ Σιράκ. Το Πάλε όμως, όπου κατοικοεδρεύει ο Κάρατζιτς, ανήκει στη
δικαιοδοσία των Γάλλων και καμία στρατιωτική πρωτοβουλία δεν μπορεί να
αναληφθεί στην περιοχή χωρίς τη συμμετοχή τους.

Το δεύτερο εμπόδιο είναι πολιτικού χαρακτήρα. Όπως εξηγεί ο Κεμάλ Σούφτιτς,
ένας από τους συμβούλους του προέδρου Ιζετμπέγκοβιτς, «μια ανοιχτή και
εξαντλητική δίκη του Ράντοβαν Κάρατζιτς δεν θα επέτρεπε μόνο την απόδοση
δικαιοσύνης. Θα προσωποποιούσε τις ευθύνες και, κατά συνέπεια, θα
απενοχοποιούσε έναν ολόκληρο λαό. Τα οφέλη αυτά θα χάνονταν με ένα βίαιο
θάνατο του Κάρατζιτς».

Επιπλέον, ο μεγαλομανής ψυχίατρος εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά δημοφιλής
μεταξύ των Σέρβων της Βοσνίας και τυχόν θάνατός του θα προκαλούσε ανεξέλεγκτες αντιδράσεις.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν. Το καλύτερο για όλους θα ήταν να
εξαφανιστεί ο Κάρατζιτς μυστηριωδώς.

Να χαθεί σε κάποια χώρα της Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής (αφού και η
αγαπημένη του Ελλάδα δεν τον δέχεται) και να τελειώσει εκεί τη ζωή του,
δαπανώντας την τεράστια περιουσία που κέρδισε χάρις σε έναν καταστροφικό πόλεμο.