ΑΥΤΟΙ

… δεν έχει βγάλει ακόμα την περίφημη κραυγή της Θάτσερ κατά της ΕΟΚ (στη
δεκαετία του ’70), εκείνο το «Ι want my money back!», αλλά δέν απέχει και
πολύ. Η Γερμανία ασθμαίνει στον ανήφορο, με ανεργία 11% (4,4 εκατομμύρια
άνθρωποι), με κρίση στις εξαγωγές και με το δολλάριο εχθρικό. Και ο Κολ βλέπει
από τώρα την ήττα να του γνέφει στις εκλογές του Οκτωβρίου του ’98. Ήδη, η
Βόννη ζητάει ­ διακριτικά ­ έλεος από τις Βρυξέλλες. Η «λοκομοτίβα» της
Ευρώπης, η πρώτη του «Διευθυντηρίου», αισθάνεται φόρου υποτελής στον Ζακ
Σαντέρ. Ο αρχισυντάκτης της «Μοντ» Ντανιέλ Βερνέ περιγράφει τη Γερμανία ως
χώρα που έχει αυτοπαγιδευτεί. «Απ’ αυτήν ­ λέει ­ προέρχονται τα 2/3 του
συνόλου των καθαρών εισφορών προς την Κοινότητα, της διαφοράς δηλαδή ανάμεσα
σε όσα κάθε χώρα καταβάλλει στον κοινοτικό προϋπολογισμό και σε όσα εισπράττει
από αυτόν».

… η Γερμανία να δέχτηκε τέτοιο πράγμα; Να …«συντηρεί» την Ευρώπη;
Πράγματι, γράφει ο Βερνέ, οι Γερμανοί είχαν συμφωνήσει, από καταβολής ΕΟΚ, να
πληρώνουν δυσανάλογα ψηλές εισφορές. Ήταν το «εισιτήριό» τους στην οικογένεια
των Δυτικοευρωπαίων. Ξέπλυμα τύψεων και ενοχών. Μετά το ’92, με το νέο σύστημα
χρηματοδότησης, η Βόννη δέχτηκε και πάλι να πληρώνει διπλάσια από τους άλλους
εξαγοράζοντας, τώρα, τη στυφή συναίνεσή τους στη γερμανική ενοποίηση. Οι
Γερμανοί πολίτες ρίχνουν κάθε χρόνο στα κοινοτικά ταμεία, καθαρά, 25
δισεκατομμύρια μάρκα (4 τρισ. δραχμές): εισφορά οκταπλάσια από εκείνη της
Γαλλίας! Ταυτόχρονα, οι φόροι που ευπειθώς καταβάλλουν στην κυβέρνησή τους
είναι από τους ψηλότερους στην Ευρώπη. Βέβαια, απολαμβάνουν έτσι ένα από τα
αρτιότερα συστήματα κρατικής πρόνοιας στον κόσμο. Και στους κόλπους της ΕΕ, η
φωνή τους είναι η πιο ισχυρή. Αλλά ως φαίνεται δεν αντέχουν άλλο. Και το
χειρότερο, μέσα στις παγιωμένες πλέον ισορροπίες, δεν αντέχουν και οι άλλοι
για να τους αλαφρώσουν.

… στο πρώτο του μπεστ-σέλλερ, το «High Fidelity», ασχολήθηκε με τους
ροκάδες. Τα νέα παιδιά που έχουν πάθος με το είδος αυτό της μουσικής και που
το έχουν κάνει τρόπο ζωής και, περίπου, κοσμοθεωρία. Το νέο του μυθιστόρημα, ο
«Πυρετός», που γίνεται επίσης ανάρπαστο, αφορά άλλο μέγα πάθος: το ποδόσφαιρο.
Πάθος; «Θρησκεία, καλύτερα!» λέει ο 39χρονος Άγγλος συγγραφέας. Για να γράψει
τον «Πυρετό» του, ο Χ. δεν είχε παρά να ανατρέξει ­ όχι χωρίς αυτοσαρκασμό ­
στην προσωπική του εμπειρία ως φανατικού φιλάθλου. Ακόμα και ψυχανάλυση έχει
κάνει για να ξεχάσει το γήπεδο.

… φίλαθλος, λέει, είναι ένας πάσχων άνθρωπος. Έτσι πρέπει να τον βλέπουμε.
«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από την αναμονή της κλήρωσης ομάδων ή την
έναρξη ενός ντέρμπυ. Ούτε χειρότερο ψυχικό κουρέλιασμα από τη θέα της ομάδας
σου να χάνει». Είναι ένας κόσμος αντρικός το ποδόσφαιρο, εν μέρει και το ροκ,
σημειώνει ο Χ. «Οι γυναίκες κυριεύονται σπανιότερα από τέτοια πάθη. Κι έπειτα,
δεν έχω δει γυναίκα να φέρεται επί 30, 40, 50 χρόνια το ίδιο όπως όταν ήταν
κοριτσάκι ή ν’ αγαπά τους τραγουδιστές που άκουγε στα 13 της. Γενικότερα
πάντως, χαρακτηριστικό της γενιάς μας είναι ότι δεν επιβάλλεται πια να
ωριμάσεις, να συμπεριφέρεσαι σαν ενήλικος. Κοιτάξτε εμένα. Είκοσι χρόνια φοράω
τα ίδια πράγματα, και σε κανένα δεν κάνει εντύπωση».