ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Η συγγραφέας και ο ράππερ

Πιβάνο και Τζοβανότι. Η «πρέσβειρα» των μπήτνικ και το ίνδαλμα της ραπ εμφανίστηκαν μαζί στο φεστιβάλ του Ρεκανάτι

Εκείνη ογδόντα ετών, αυτός τριάντα, θέλησαν να γεφυρώσουν το χάσμα των γενεών.
Εις μάτην, όπως φαίνεται. Μα δεν μπορεί, κάποιοι στίχοι θα έμειναν στον αέρα.
Και θα ανθήσουν.

Η ΙΔΕΑ ήταν να διαβάσουν μαζί στίχους του Κέρουακ, του Γκρέγκορι Κόρσο και του
Γκίνσμπεργκ. Εκείνη, η συγγραφέας και «πρέσβειρα» της γενιάς των μπήτνικ στην
Ιταλία. Αυτός, ο ράππερ, ο σώουμαν, το ίνδαλμα της νεολαίας. Τα δύο πρόσωπα
που εμφανίστηκαν την περασμένη Πέμπτη στο φεστιβάλ του Ρεκανάτι δεν θα
μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικά. Ο Λορέντσο Τζοβανότι, πανύψηλος, φορούσε
σακκάκι με κόκκινες και βιολετί ρίγες και σκούφο. Η Φερνάντα Πιβάνο, ντυμένη
στα μαύρα, φαινόταν ακόμη πιο μικροσκοπική από συνήθως. Οι δύο καλλιτέχνες
υποκλίθηκαν. Κι αμέσως κατάλαβαν ότι πολύ λίγοι από τους 5.000 θεατές είχαν
έλθει για την beat generation.

(«Όταν πεθάνω/ Δεν με νοιάζει τι θα γίνει το κορμί μου/ ρίξτε την τέφρα στον
αέρα, σκορπίστε την στον East River/ θάψτε την στο Elizabeth New Jersey, στο
ισραηλινό νεκροταφείο B’nai/ Θέλω όμως μια λαμπρή κηδεία/ Στον καθεδρικό του
St. Patrick, στην εκκλησία του St. Mark, στη μεγαλύτερη συναγωγή του
Μανχάτταν» Άλλεν Γκίνσμπεργκ, 22/2/1997).

Αυτή η εκδήλωση ξεκίνησε ως φόρος τιμής στον Γκίνσμπεργκ ­ αλλά οι
πρωταγωνιστές της θα ήξεραν ότι την ίδια ώρα, πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα
μακριά, ψυχομαχούσε και ο Τελευταίος των Μπήτνικ. «Χωρίς την Beat generation,
για την οποία μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν ήξερα τίποτα», είπε ο Τζοβανότι,
«δεν θα υπήρχαν ούτε η ραπ ούτε η new age ούτε η μουσική όπως την γνωρίζουμε
σήμερα». Ήταν ένας μεγάλος διανοητής ο Κέρουακ, είπε με τη σειρά της η Πιβάνο.
«Ένας άνθρωπος με μεγάλο κέφι για ζωή. Όπως κι εσείς, οι νέοι, με τις ελπίδες
σας και τα όνειρά σας, οι μόνοι που μπορείτε να σώσετε αυτή τη χώρα». Μα το
πλήθος δεν καταλάβαινε από τέτοια, το ίνδαλμά του ήθελε να ακούσει.

(«Χριστέ μου, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν κερδίσει ούτε καν το δικαίωμα
να σκέπτονται». Ουίλιαμ Μπάροουζ).

Επιτέλους, οι δύο καλλιτέχνες άρχισαν να απαγγέλλουν. Ξεκίνησαν με ένα ποίημα
του Κέρουακ για τον Τσάρλι Πάρκερ και συνέχισαν με τη «Βόμβα» του Κόρσο και το
«Ουρλιαχτό» του Γκίνσμπεργκ. Διάβαζαν μία στροφή ο ένας, μία ο άλλος. Ο
καθένας με τον τρόπο του: η συγγραφέας αργά, υποβλητικά, ο ράππερ στο ρυθμό
που του έδιναν οι μουσικοί του. Και οι θεατές, στον δικό τους κόσμο,
χειροκροτούσαν ρυθμικά, χωρίς να ακούνε τους στίχους, σαν να τους ήξεραν από
πριν, σαν να μην τους ενδιέφεραν.

(«Χθες το βράδυ, ο Τζοβανότι ίσως να έγινε η γέφυρα ανάμεσα στη βία των
τελευταίων ετών και την ελπίδα για μια αγνή ζωή, σαν τη “νεροποντή που πίνεις
με τον ήλιο κατά πρόσωπο”». Φερνάντα Πιβάνο, Κοριέρε ντέλα Σέρα 2/8/97).