Χρωστάω κομμάτια από το μετάλλιο

Ένα αυτόγραφο του παγκόσμιου πρωταθλητή των 100μ. για τους αναγνώστες της «ΟΜΑΔΑΣ»

«ΘΑ ΜΟΙΡΑΣΩ το μετάλλιό μου σαν πίτα σε αρκετά κομμάτια, αφού χρωστάω πολλά
στην οικογένειά μου, αλλά και στους προπονητές μου, τόσο στον προηγούμενο όσο
και στον τωρινό».

Η ρουκέτα του Κάνσας, ο Μορίς Γκριν στα 23 του χρόνια ανέβηκε στην κορυφή του
κόσμου και όπως λέει στην «ΟΜΑΔΑ» δεν στοχεύει να κατέβει από εκεί για τα
επόμενα χρόνια. Ο νεαρός, που ήρθε λίγο καθυστερημένος στην εκδήλωση που του
είχε ετοιμάσει η αθλητική του εταιρεία, έκανε και χιούμορ, λέγοντας ότι μέχρι
να βρει τον δρόμο αναγκάστηκε να τρέξει λίγο το αυτοκίνητο χωρίς η αστυνομία
να του δώσει κλήση.

Πάντως, όπως τρέχει ο ίδιος πλέον, είναι πολύ πιθανό και εδώ στην Αθήνα να
πάρει κάποια κλήση για παραβίαση του ορίου ταχύτητας.

Ο γρηγορότερος άνθρωπος του κόσμου, που έφερε και πάλι τους Αμερικανούς στην
κορυφή των δρόμων 100 μέτρων (μετά το 1991 στο Τόκιο), αφού απάντησε σε
κάποιες ερωτήσεις όλων των εκπροσώπων του Τύπου, έδωσε την πρώτη του
συνέντευξη σε εφημερίδα μετά τον παγκόσμιο τίτλο του. Ήταν στην «ΟΜΑΔΑ», ενώ
μίλησε και σε τέσσερις τηλεοπτικούς σταθμούς, την ΕΤ1, το Σούπερσπορτ, το BBC
και τη γιαπωνέζικη τηλεόραση.

­ Μορίς, αλήθεια πώς νιώθει ο γρηγορότερος άνθρωπος του πλανήτη
μετά μία τέτοια κούρσα;.

«Υπέροχα. Πώς αλλιώς θα μπορούσα να νιώθω;».

­ Ο πατέρας σου σε περίμενε έξω από τον αγωνιστικό χώρο. Η υπόλοιπη
οικογένειά σου;.

«Είχε μείνει στο Κάνσας, αλλά ήταν οι πρώτοι στους οποίους και τηλεφώνησα για
να τους πω το ευχάριστο νέο. Όλοι μαζί νιώσαμε τρομερά ευτυχισμένοι και
ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι για να τους δω».

­ Αλήθεια, με ποιον θα μοιραστείς το χρυσό μετάλλιο;

«Δύσκολη ερώτηση. Χρωστώ σχεδόν τα πάντα στην οικογένειά μου, που με βοήθησε
στα πρώτα μου βήματα. Επίσης, στον πρώτο μου προπονητή τον κ. Χόμπσον που ήταν
ο άνθρωπος που με οδήγησε στα πρώτα μου βήματα στον στίβο. Και, τέλος, στον
νυν προπονητή μου, τον Τζον Σμιθ, που είναι αυτός που άλλαξε την καριέρα μου».

­ Άρα θα πρέπει να το μοιραστείς με πολλούς.

«Σίγουρα. Θα το κόψω λοιπόν σε πολλά μικρά κομμάτια (γέλια) σαν να ήταν πίτα».

­ Πόσο βελτίωσες την τεχνική σου τον τελευταίο χρόνο;.

«Πάρα πολύ. Δούλεψα σκληρά πάνω στην τεχνική μου, αλλά και στην ψυχολογία. Και
αυτό διότι η ψυχολογία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στον αγώνα».

­ Στη σκυταλοδρομία είσαι έτοιμος για ένα ακόμα χρυσό;.

«Όλοι θέλουμε να κρατήσουμε τις ΗΠΑ στην κορυφή και πιστεύω ότι και εκεί θα
είμαστε πρώτοι».

­ Το συναίσθημα που θα αγωνιστείς και πάλι με αντίπαλο τον Ντόνοβαν Μπέιλι;.

«Είναι μεγάλη χαρά για μένα που θα τρέξω και πάλι με έναν τόσο μεγάλο αθλητή,
αλλά και πάλι θέλω να τον νικήσω».

Γκριν, Μπόλτον, Μοντγκόμερι προσεύχονται αγκαλιασμένοι μετά το τέλος της κούρσας

ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ που απαθανάτισαν όλες οι τηλεοπτικές και φωτογραφικές κάμερες
και προκάλεσε αίσθηση σε ολόκληρο τον κόσμο, ήταν όταν ο Γκριν κέρδισε την
κούρσα και αγκαλιάστηκε με τον Μοντγκόμερι και τον Άτο Μπόλτον από το
Τρίνινταντ. Οι τρεις αθλητές (όπως και η Γαλλίδα Περέκ) έχουν τον ίδιο
προπονητή (!), τον Τζον Σμιθ, ο οποίος φυσικά θα ήταν ικανοποιημένος με όποιον
και από τους τρεις κέρδιζε την κούρσα. Όσο για τους αθλητές, ο Γκριν και ο
Μπόλτον είχαν δώσει όρκο πριν έρθουν στην Αθήνα ότι ένας από τους δύο θα κερδίσει.

­ Αλήθεια πώς και αγκαλιαστήκατε αμέσως μετά το τέλος;

«Είμαστε πολλοί καλοί φίλοι και μοιράστηκαν μαζί μου τη χαρά που ένιωθα εκείνη
τη στιγμή. Παράλληλα προσευχηθήκαμε στον Θεό και τον ευχαριστήσαμε που ένας
από εμάς κέρδισε».

­ Από 28ος πέρυσι στον κόσμο, ξαφνικά στην κορυφή του πλανήτη.
Τι άλλαξε;

«Απλά, πολύ σκληρή δουλειά όλο αυτόν τον καιρό. Ο στόχος πλέον είναι να μείνω
όσο περισσότερο καιρό μπορώ στην κορυφή».

­ Πόσο θα σε αλλάξει αυτό το χρυσό μετάλλιο;

«Δεν πιστεύω ότι θα αλλάξει τον χαρακτήρα μου. Θα συνεχίσω να κάνω τα πράγματα
που έκανα και να είμαι απλός όπως με ήξεραν οι φίλοι μου».

­ Επόμενος στόχος βέβαια το παγκόσμιο ρεκόρ;

«Θα το σπάσω πιστεύω σύντομα».

­ Γιατί δεν ήρθε σε αυτή την κούρσα;

«Όχι πάντως λόγω πίεσης όπως ίσως θα φαντάζονται κάποιοι. Απλά σε έναν αγώνα
των 100 μέτρων πρέπει να κάνεις την τέλεια κούρσα για να κερδίσεις. Συνεπώς
δεν έχεις την πολυτέλεια να σκεφτείς το παγκόσμιο ρεκόρ. Όμως θα έρθει και
αυτή η στιγμή».

­ Αυτό το τεράστιο ρολόι που φοράς το είχες για να μετρήσει το ρεκόρ;

«Όχι βέβαια, αφού εδώ με ενδιέφερε η νίκη και όχι το ρεκόρ».

Ο Μορίς Γκριν «λύγισε» από τα λόγια του πατέρα του Έρνεστ μετά το τέλος της συγκλονιστικής κούρσας των 100 μ.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΠΙΤΙ του έγινε πλέον η Αθήνα για τον Μορίς Γκριν, όπως χαρακτηριστικά
είπε και νιώθει ιδιαίτερα καλά εδώ.

­ Οι πρώτες σου εντυπώσεις από την Ελλάδα και κατ’ επέκταση την Αθήνα;

«Είναι μία πολύ όμορφη χώρα. Την Αθήνα ειδικά τη θεωρώ πια ως την πιο γούρικη
πόλη και νιώθω σαν να αγωνίζομαι στο σπίτι μου».

­ Συνεπώς, είσαι μαζί της για την υποφηφιότητα των Ολυμπιακών Αγώνων
του 2004;

«Μα και βέβαια και να είστε σίγουροι ότι εάν ξανάρθω το 2004 θα είναι πολύ
δύσκολο να με κερδίσει κάποιος αντίπαλος στην Αθήνα».

­ Έχεις σκεφθεί τις αντιδράσεις του κόσμου μόλις πατήσεις το πόδι σου
στο αεροδρόμιο, στην Αμερική;

«Εάν πάω στο Κάνσας θα είναι υπέροχα και θα μου φερθούν ανάλογα. Άλλωστε,
τίμησα με τον καλύτερο τρόπο την πατρίδα μου και το μέρος που γεννήθηκα. Όμως
στο αεροδρόμιο του Λος Άντζελες (σ.σ.: εκεί μένει τώρα) θα μου φερθούν όπως σε
έναν συνηθισμένο άνθρωπο».

­ Πότε πρωτοασχολήθηκες με τον στίβο;

«Άρχισα να τρέχω από οκτώ χρόνων και με παρέσυρε ο αδελφός μου ο Έρνεστ, ο
οποίος μάλιστα έχει κερδίσει και ένα χρυσό στο κολεγιακό πρωτάθλημα».

­ Όταν βγήκες από την αίθουσα της συνέντευξης Τύπου λύγισες.

«Ναι, βγήκε όλη η πίεση των ημερών. Είδα τον πατέρα μου που μου είπε “Μπράβο
γιε μου, τα κατάφερες” και συγκινήθηκα. Άρχισα να κλαίω».

­ Θα επιστρέψεις ποτέ στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο;

«Δεν ξέρω. Πάντως, μου άρεσε πολύ αφού από αυτό είχα ξεκινήσει. Όμως είναι πιο
επικίνδυνο άθλημα, ενώ ο στίβος είναι σαφώς πιο συναρπαστικός».

ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ στο Κάνσας στις 23 Ιουλίου 1974 ο Μορίς Γκριν έκανε μία εκπληκτική
προσπάθεια τα τελυταία χρόνια. Από τον Αλ Χόμπσον τον προπονητή που ξεκίνησε,
πήγε στον Τζον Σμιθ στο Λος Άντζελες και πλέον άρχισε να κάνει κούρσες κάτω
από τα 10 δευτερόλεπτα. Η νίκη του στην Αθήνα ήταν η μεγαλύτερη της καριέρας
του, αν και ήταν ιδιαίτερα σταθερός τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ασχολήθηκε
αρχικά με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο και από οκτώ χρόνων άρχισε να τρέχει στον
στίβο. Μόνιμος τόπος κατοικίας του είναι το Λος Άντζελες.