30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Οι τηγανητές πατάτες είναι φετίχ

ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΠΟΛΗ: Νέα Υόρκη.

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΙΣΤΕΥΕ: Ότι το φαγητό σε κονσέρβες ήταν καλό.

ΕΝΑΣ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΟΣ ΠΟΘΟΣ: Αυτά δεν λέγονται.

ΘΑ ΑΓΟΡΑΖΕ: Ένα ερημητήριο στην Ικαρία.

ΘΑ ΧΑΡΙΖΕ: Αγαθά από τον κήπο της.

ΑΝ ΞΕΚΙΝΟΥΣΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ: Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον.

Πιστεύει πως οι τηγανητές πατάτες είναι φετίχ στο τραπέζι και δεν θα
αισθανόταν ποτέ πλήξη τρώγοντας στη γενέθλια πόλη της, τη Νέα Υόρκη. Η κόρη
της ωστόσο προτιμά τα γαλλικά τοστ για πρωινό. Η Νταϊάνα Κόχυλα, συνεργάτις
της «Καλύτερης Ζωής», εξέδωσε πρόσφατα από τις εκδόσεις ΛΙΒΑΝΗ το πρώτο της
βιβλίο στα ελληνικά, «Τέσσερις εποχές – Ωραία κουζίνα».

ΕΡ.: Οι Έλληνες αγαπούν τη μαγειρική;

ΑΠ.: Οι Έλληνες αγαπούν το φαΐ.

ΕΡ.: Είναι ανοιχτοί σε ξένες επιρροές;

ΑΠ.: Ναι, αρκεί να είναι στη μόδα.

ΕΡ.: Τι δεν τους αρέσει να έχουν στο τραπέζι τους;

ΑΠ.: Κακή παρέα

ΕΡ.: Και τι δεν μπορούν να αποχωριστούν;

ΑΠ.: Οπωσδήποτε το ψωμί

ΕΡ.: Κάτι που σας εξοργίζει όταν τρώτε έξω το καλοκαίρι;

ΑΠ.: Χειμώνα – καλοκαίρι, οι σερβιτόροι με ύφος

ΕΡ.: Εγχώριοι ή εισαγόμενοι σεφ;

ΑΠ.: Εγχώριοι, αλλά με παιδεία.

ΕΡ.: «Λαός χωρίς κουζίνα, λαός χωρίς κουλτούρα», λένε.

ΑΠ.: Δείξε μου τι τρως, να σου πως ποιος είσαι.

ΕΡ.: Κι εμείς οι Έλληνες;

ΑΠ.: Από την πόλη έρχομαι και στη κορφή κανέλα…

ΕΡ.: Σε ποια χώρα δεν τρώτε καλά;

ΑΠ.: Παντού τρως καλά, φτάνει να βρεις πού.

ΕΡ.: Και η αγαπημένη σας;

ΑΠ.: Η πολυεθνική δημοκρατία της Νέας Υόρκης.

ΕΡ.: Πότε μαγειρέψατε για πρώτη φορά και δεχτήκατε κριτική γι’ αυτό;

ΑΠ.: Την επομένη του γάμου μου.

ΕΡ.: Έχετε σπεσιαλιτέ;

ΑΠ.: Πάντα πειραματίζομαι.

ΕΡ.: Η αισθητική της γεύσης είναι υποκειμενική υπόθεση;

ΑΠ.: Απολύτως, από τη στιγμή που υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσουν τα Μακ Ντόναλντς.

ΕΡ.: Οι εστιάτορες πώς δέχονται την κριτική;

ΑΠ.: Κατεβάζοντας μπακακάκια.

ΕΡ.: Ποιους συναδέλφους σας εκτιμάτε;

ΑΠ.: Αυτούς που τρώνε με απόλαυση κι όχι με συμφέρον.

ΕΡ.: Τι θα μαγειρεύατε στη Μαρία Χαραμή, στην Αγλαΐα Κρεμέζη και στον Δημήτρη Ποταμιάνο;

ΑΠ.: Φυσικά, συνταγές από τα βιβλία τους.

ΕΡ.: Έχετε επιστρέψει ποτέ το πιάτο σας στην κουζίνα εστιατορίου;

ΑΠ.: Ναι, διότι λάθη γίνονται.

ΕΡ.: Ποιο είναι το αγαπημένο σας φαγητό;

ΑΠ.: Δεν αγαπάω ένα, λατρεύω πολλά.

ΕΡ.: Πώς μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος τον «άγριο» σολομό;

ΑΠ.: Από το ύφος…

ΕΡ.: Οι τηγανητές πατάτες στο τραπέζι είναι ταμπού;

ΑΠ.: Είναι φετίχ.

ΕΡ.: Νερώνετε το κρασί σας;

ΑΠ.: Μόνο στην Ικαρία που είναι 18 βαθμών.

ΕΡ.: Θα αντέχατε την κριτική στο δικό σας εστιατόριο;

ΑΠ.: Την κριτική ναι, τους κριτικούς σαν κι εμένα όχι!

ΕΡ.: Είναι ακριβό το καλό φαγητό στην Αθήνα;

ΑΠ.: Είναι ακριβό το κακό φαγητό στην Αθήνα.

ΕΡ.: Γαστριμαργική πρωτεύουσα του κόσμου:

ΑΠ.: Η πολυεθνική δημοκρατία της Νέας Υόρκης (ξανά).

ΕΡ.: Σουβλάκι «απ’ όλα» ή τσίζμπεργκερ;

ΑΠ.: Μάλλον πίτα απ’ όλα, αλλά χωρίς αυτά τα απαίσια κρέατα.

ΕΡ.: Τι τρώει για πρωινό η μικρή Κυβέλη;

ΑΠ.: French toast.

ΕΡ.: Και η μαμά της;

ΑΠ.: Φραπέ σκέτο με γάλα.

ΕΡ.: Ποιο είναι το μότο σας;

ΑΠ.: Παν μέτρον άριστον.

ΕΡ.: Αγαπημένο βιβλίο για τις διακοπές;

ΑΠ.: «Το μαντολίνο του Κορέλλη».

ΕΡ.: Μια μυρωδιά που σας κάνει να νοσταλγείτε;

ΑΠ.: Η ρίγανη της Ικαρίας.