Οι νέοι βγάζουν τα τζιν

Αθάνατο μπλουτζίν. Από τη στιγμή που το φορούν ο Κλίντον, ο Μπλερ και η γενιά των πενηντάρηδων, οι νέοι το εγκαταλείπουν

Σύμβολο της εξέγερσης, κάποτε, το μπλουτζίν έγινε σήμερα σήμα κατατεθέν της
εξουσίας. Από τη στιγμή που το φορούν σαρανταπεντάρηδες πολιτικοί, οι νέοι το
απορρίπτουν, για να διαφοροποιηθούν από τη γενιά που κυβερνά τον κόσμο.

ΠΡΑΚΤΙΚΟ, άνετο και αταξικό, το μπλουτζίν υπάρχει σε κάθε ντουλάπα. Είναι για
τους Δυτικούς ό,τι ήταν για τους Κινέζους η στολή του Μάο ­ ένα ρούχο που
καταργεί τις τάξεις και εξυψώνει την ισότητα, αφού φοριέται από τον πιο
ταπεινό εργάτη, μέχρι τον Εργατικό πρωθυπουργό της Βρετανίας. Αλήθεια, οι
κατασκευάστριες εταιρείες μπορούσαν να σκεφτούν καλύτερη διαφήμιση, χωρίς
μάλιστα να ξοδέψουν ούτε μια δραχμή, από τον Τόνι Μπλερ να εμφανίζεται με
μπλουτζίν στη διάσκεψη κορυφής των μεγαλύτερων βιομηχανικών χωρών του κόσμου,
που έγινε τον περασμένο μήνα στο Ντένβερ; Και όμως, στους διαδρόμους των
πασίγνωστων εταιρειών «Levi Strauss» και «Wrangler» η αγωνία κορυφώνεται.

Δύσκολοι καιροί για τη βιομηχανία του μπλουτζίν. Στα χαρτιά, οι αριθμοί
εξακολουθούν να είναι ικανοποιητικοί. Αυτή τη χρονιά, 43 εκατομμύρια άτομα
αγόρασαν μπλουτζίν. Αλλά οι πωλήσεις είναι μειωμένες κατά 10%, σε σύγκριση με
το 1996 ­ που ήταν η χειρότερη χρονιά της τελευταίας δεκαετίας για τη
βιομηχανία του ντένιμ.

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΕΡΓΑΤΩΝ

Η πτώση των πωλήσεων ανάγκασε τη «Levi Strauss» να απολύσει 1.000 εργάτες και
η εταιρεία που κατασκευάζει τα τζιν «Lee» και «Wrangler» σχεδιάζει να μειώσει
κατά 2.000 το εργατικό δυναμικό της, σε διάστημα τεσσάρων χρόνων.

Γιατί, λοιπόν, η βιομηχανία του μπλουτζίν, αντί να ενθουσιαστεί από τη δωρεάν
διαφήμιση σε παγκόσμια κλίμακα, ανησύχησε βλέποντας τον Βρετανό πρωθυπουργό να
αγκαλιάζει τον Αμερικανό πρόεδρο φορώντας μπλουτζίν; Ο λόγος είναι απλός. Ο
Τόνι Μπλερ, όπως και ο Μπιλ Κλίντον, ο οποίος επίσης εμφανίζεται συχνά με
μπλουτζίν, αποτελούν τη ζωντανή απόδειξη ότι το άνετο αυτό ρούχο κάθε εποχής
έγινε αξιοσέβαστο. Και αξιοσέβαστο σημαίνει μέση ηλικία, κατεστημένο και συντηρητισμός.

Στη μεγαλύτερη διάρκεια της ιστορίας τους, τα τζιν είχαν συνδεθεί με την
ριψοκίνδυνη ζωή. Τα πρώτα κατασκευάστηκαν στη δεκαετία του 1850 για τους
χρυσοθήρες του Σαν Φρανσίσκο, από τον Βαυαρό μετανάστη Λέβι Στράους. Για 100
χρόνια, μπλουτζίν φορούσαν μόνο οι κάουμπόι και οι κρατούμενοι των φυλακών,
μέχρι που τα ανακάλυψε το Χόλιγουντ και τα μετέτρεψε σε στάση ζωής. Μια
ολόκληρη γενιά νέων θέλησαν να γίνουν επαναστάτες χωρίς αιτία, σαν τον
βασανισμένο Τζέιμς Ντιν, ακόμα κι αν τα προβλήματά τους περιορίζονταν στην
ταλαιπωρία να ξαπλώσουν σε μια μπανιέρα με κρύο νερό για να «στρώσει» καλά
πάνω στο σώμα τους το τζιν.

Κοπελίτσες με καλούς τρόπους φορούσαν τα τζιν με πλεκτά μπλουζάκια για να
μιμηθούν το σέξι στυλ της Μπριζίτ Μπαρντό. Στην εποχή των χίπις, τα στόλιζαν
με κεντήματα. Στις χώρες του σοβιετικού συνασπισμού εξέφραζαν τη δυτική
παρακμή. Κατά τη δεκαετία του 1960 είχαν μάλιστα απαγορευτεί στην Ανατολική Γερμανία.

Οι τινέιτζερ της δεκαετίας του 1950 είναι σήμερα παππούδες και οι αμφισβητίες
της δεκαετίας του 1960 είναι μεσήλικοι, που επιμένουν να φορούν μπλουτζίν ­
ακόμα και η Καμίλα Πάρκερ Μπόουλς.

ΤΟ 1994, τα περισσότερα τζιν αγοράστηκαν από ανθρώπους ηλικίας 45-54 χρόνων.
Από τότε, οι πωλήσεις τους υποχωρούν διαρκώς στις ηλικίες 15-24 χρόνων.

Οι κατασκευάστριες εταιρείες δοκίμασαν τα πάντα για να τονώσουν τη ζήτηση.
Διάσημοι σχεδιαστές μόδας δάνεισαν την υπογραφή τους στα τζιν. Ξεκίνησαν
ολόκληρες διαφημιστικές εκστρατείες για να προωθηθούν νέα μοντέλα, που
υπόσχονται να κάνουν για τα οπίσθια ό,τι το Wonderbra για το στήθος. Μετά ήρθε
η σειρά του στρετς-τζιν, που έχει την ιδιότητα να τεντώνει για να εφαρμόζει
καλύτερα στους γοφούς. Το φόρεσε η ηθοποιός Γκόλντι Χόουν και ήταν πραγματικά
υπέροχη. Αλλά η Γκόλντι Χόουν είναι πενηντάρα και καμιά εικοσάρα δεν θέλει να
ντύνεται όπως η μητέρα της.

Ο Τόνι Μπλερ και ο Μπιλ Κλίντον, υιοθετώντας το τζιν ακόμα και σε επίσημες
εμφανίσεις τους, το καθιέρωσαν ως σύμβολο εξουσίας.

Αλλά ταυτόχρονα υπέγραψαν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του ως συμβόλου της
εξέγερσης των νέων.