ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Αν αυτή η στήλη…

Αυτή η στήλη γεμίζει με εξακόσιες λέξεις. Εξακόσιες λέξεις, μια φορά την
εβδομάδα. Και κανένας δεν ρωτά αν το θέμα και η πλοκή τους ενδιαφέρουν πολλούς
ή λίγους, κανένας δεν μετρά πόσοι τις διάβασαν…Αν, όμως, αυτές οι 600 λέξεις
ήταν καθημερινές κι αντί για τα ήρεμα νερά της έκτης σελίδας, με παραστάτη τον
Προβολέα και κιονόκρανο τον Στάθη, η στήλη θαλασσοδερνόταν πρωτοσέλιδη κι ένας
άτεγκτος Χωρομέτρης μετρούσε κάθε ημέρα πόσα ζευγάρια μάτια στάθηκαν πάνω στις
ταπεινές αυτές 600 λέξεις, πόσο πούλησε το θέμα τους;

Αν από τη μέτρηση αυτή ήταν εξαρτημένη η ευημερία της εφημερίδας όλης, το ψωμί
τόσων συναδέλφων και το ύψος του μισθού του συγγραφέως; Κι αν όλα τα ραδιόφωνα
και οι τηλεοράσεις διατυμπάνιζαν κάθε ημέρα πόσοι διάβασαν την Τρίτη Άποψη ­
λιγότεροι ή περισσότεροι από πέρσι, λιγότεροι ή περισσότεροι απ’ ό,τι τη στήλη
του Μητσού, τις Μικρές Αγγελίες ή τις άλλες στήλες των άλλων εφημερίδων;

Τότε, βέβαια, αυτές οι 600 λέξεις θα άρχιζαν να μοιάζουν εφιάλτης. Και η
συγγραφή τους ένα αγωνιώδες κυνήγι της εύνοιας του Χωρομέτρη.

Έχει όρια ένα τέτοιο κυνήγι; Ίσως το όριο θα ήταν η ιστορία και η παράδοση
αυτής της εφημερίδας ­ η γνώση ότι η εμπιστοσύνη των αναγνωστών κερδίζεται
δυσκολότερα απ’ ό,τι ο εντυπωσιασμός τους, ότι παίρνει χρόνια για να χτιστεί
και αρκεί μια μόνον ημέρα, ένα μόνο λάθος, για να γκρεμιστεί, ότι το να μη
διαψευστείς είναι σημαντικότερο από το να κλέψεις τις εντυπώσεις μιας ημέρας ή
ότι οι κανόνες του επαγγέλματος, οι αρχές και η δεοντολογία του πρέπει να
τηρούνται ­ όχι από ηθική επιταγή ή για να κηρυχθείς αθώος από τα ξινά
δικαστήρια της κριτικής, αλλά γιατί αποτελούν την προϋπόθεση για να
εμπιστεύονται οι «πελάτες», οι πολίτες, την ενημέρωση που τους προσφέρεις.

Μα, αν οι εφημερίδες ήταν μια βιομηχανία νέα, δίχως παράδοση ­ όπως φερ’
ειπείν είναι η τηλεοπτική μας βιομηχανία ­ ή αν η συγκεκριμένη εφημερίδα δεν
είχε την πολυτέλεια να σκέφτεται το αύριο και αγωνιούσε, σφιγμένη από τα χρέη,
για λίγα μάτια αναγνωστών παραπάνω κάθε ημέρα, για λίγους πόντους παραπάνω από
τον μέγα Χωρομέτρη, με κάθε μέσο και κάθε τίμημα, τότε;

Τότε, πιθανότατα, η στήλη θα γινόταν ένας ακόμη κυνηγός συνταρακτικών
ιστοριών, εμπορεύσιμων αισθημάτων και φθηνών εντυπώσεων, μύλος έτοιμος να
αλέσει τα πάντα για τον άρτον τον επιούσιον και θεαματικόν, στέγη φιλόξενη όχι
πια για τις έμμονες ιδέες των συγγραφέων της, αλλά για κάθε «καταγγελία» και
κάθε «μαρτυρία» που θα μπορούσε να γαργαλήσει το κοινό της.

Τότε, κάθε αφελής ή πονηρός θα είχε το παράθυρό του σ’ αυτήν την
εξακοσιομέδιμνη στήλη: Καλόγριες που καταγγέλλουν ερωτιδείς ηγουμένους,
σύζυγοι που καταγγέλλουν διάσημους συζύγους, υποψήφιες Αφροδίτες που
καταγγέλλουν μεροληπτούντες Πάριδες, κοινοτάρχες που επιμένουν πως κάποιο
κινηματογραφικό αστέρι γεννήθηκε στο χωριό τους ή δεσποινίδες που επιμένουν
πως το μωρό που γέννησαν έχει πατέρα ένα αστέρι του μπάσκετ και ­ συνηθέστατα
και ευκολότατα ­ κάποιον απαρηγόρητο συγγενή έτοιμο να καταγγείλει κάποιον
γιατρό για κάποιο έγκλημα εξ αμελείας ή εκ προθέσεως.

Ο καταγγέλλων θα κατελάμβανε προνομιακώς τη δεξιά στήλη· όσο για τον
καταγγελλόμενο, αν επιθυμούσε να συμμετάσχει στο πανηγύρι θα κατελάμβανε την
αριστερή στήλη. Αν πάλι δεν επιθυμούσε, τόσο το χειρότερο γι’ αυτόν. Δυστυχώς,
η πολυτέλεια να ελέγχεις τις καταγγελίες, να διασταυρώνεις ό,τι μαθαίνεις,
προτού το βγάλεις στη φόρα, δεν προσφέρεται. Η «καταγγελία», αν είναι από
αυτές που γαργαλούν το κοινό και ευχαριστούν τον Χωρομέτρη, θα δημοσιευτεί
αμέσως, αμάσητη ­ κι όποιον πάρει ο Χάρος. Αν ο καταγγελλόμενος θέλει να
απαντήσει καλώς· αλλιώς θα δικασθεί ερήμην.

Αν, μάλιστα, ο καταγγελλόμενος ανήκει σε συντεχνία συνδικαλιστικώς
προβληματική, και τους έρθει η φαεινή ιδέα να… απεργήσουν για αλληλεγγύη
προς τον καταγγελλόμενο, ποιος τη χάρη μας. Η δόξα μας θα ήταν τέλεια.

Ευτυχώς, η στήλη παραμένει στην έκτη σελίδα…