Τι προβλέπει το νομοσχέδιο για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στο Δημόσιο

ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ των μισθών και των συντάξεών τους θα έχουν τη δυνατότητα να
διαπραγματεύονται από το 1998 οι δημόσιοι υπάλληλοι με την καθιέρωση των
ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων και στη Δημόσια Διοίκηση. Το νομοσχέδιο
για την «προώθηση των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων στη Δημόσια
Διοίκηση» άρχισε να καταρτίζεται (θα κατατεθεί τον Σεπτέμβριο στη Βουλή) από
ειδική επιτροπή του υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης
στην οποία μετέχει και η ΑΔΕΔΥ. Τα τρία πρώτα άρθρα του νομοσχεδίου που
καταρτίστηκαν από την επιτροπή αφορούν την έκταση εφαρμογής του νόμου, τα είδη
των συλλογικών διαπραγματεύσεων και το αντικείμενο των συλλογικών
διαπραγματεύσεων. Ειδικότερα:

* Έκταση εφαρμογής (άρθρο 1): Ο νόμος θα έχει εφαρμογή σε όλους τους έμμισθους
πολιτικούς υπαλλήλους που απασχολούνται με σύμβαση εργασίας δημοσίου δικαίου
στο Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ και τους ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού. Επίσης ο νόμος θα
εφαρμόζεται στους υπαλλήλους που απασχολούνται με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού
δικαίου αορίστου χρόνου στο Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ και τους ΟΤΑ Α’ και Β’ βαθμού.

* Είδη Συλλογικών Διαπραγματεύσεων (άρθρο 2): Οι τρόποι συμμετοχής των
υπαλλήλων στις συλλογικές διαπραγματεύσεις είναι:

1. Συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα, όπως οι
μισθοί, οι συντάξεις και οι οργανικές θέσεις.

2. Συλλογικές διαπραγματεύσεις με δεσμευτικό αποτέλεσμα.

Κατά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς δεσμευτικό αποτέλεσμα τα μέρη
καταλήγουν σε συμφωνία από την οποία δεσμεύονται εκατέρωθεν ως προς το
περιεχόμενό της, η οποία πάντως δεν αποτελεί συλλογική σύμβαση. Από πλευράς
Δημοσίου ή υπηρεσίας των υπαλλήλων η δέσμευση αυτή συνεπάγεται:

* Την έκδοση κανονιστικής πράξης εφόσον το θέμα που συμφωνήθηκε μπορεί να
ρυθμιστεί βάσει υφιστάμενης εξουσιοδότησης νόμου.

* Την υποχρέωση προώθησης νομοθετικής ρύθμισης προς το Κοινοβούλιο.

Κατά τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με δεσμευτικό αποτέλεσμα τα μέρη
καταλήγουν στη σύναψη συλλογικής σύμβασης εργασίας η οποία αποτελεί πηγή
δικαίου, ρυθμίζει κυριαρχικά τα θέματα τα οποία αφορά και μπορεί να τροποποιεί
προγενέστερες σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις.

* Αντικείμενο συλλογικών διαπραγματεύσεων (άρθρο 3): Αντικείμενα των
συλλογικών διαπραγματεύσεων μπορεί να αποτελέσουν ζητήματα όπως:

Κινητικότητα του προσωπικού, ζητήματα που αφορούν την εκπαίδευση και
επιμόρφωση των υπαλλήλων, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, κοινωνική ασφάλιση,
άσκηση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, θέματα αδειών, θέματα χρόνου εργασίας,
οργανωτική διάρθρωση των υπηρεσιών, σύστημα βαθμολογικής εξέλιξης των
υπαλλήλων, σύστημα αξιολόγησης και προαγωγών.

Τα άλλα άρθρα του νομοσχεδίου αφορούν: τα επίπεδα των συλλογικών
διαπραγματεύσεων, τη διαδικασία διαπραγματεύσεων, συλλογικές συμβάσεις
εργασίας, καταγγελία συλλογικής σύμβασης εργασίας, μηχανισμοί επίλυσης
διενέξεων, όργανα συμφιλίωσης – μεσολάβησης – διαιτησίας.

Το δεύτερο κεφάλαιο του νομοσχεδίου αναφέρεται στις ειδικές κατηγορίες, δηλαδή
στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας δικαστικών λειτουργών, καθηγητών ΑΕΙ, στρατιωτικών.