Χωρίς φόβο και με πολύ πάθος

Αφροδίτη Νίκα. Από τη Λάρισα. Αλλά, πριν από λίγους μήνες, από τη Β. Ήπειρο. «Ελλάδα είναι κι αυτή», σιγομουρμουρίζει

Αγόρευαν υπεύθυνα. Και τεκμηριωμένα. Πρόσεχαν την κάθε λέξη των συναδέλφων
ομιλητών. Διαφωνούσαν. Συζητούσαν. Υποχωρούσαν. Και επηρέαζαν. Πρότειναν. Και
ψήφισαν. Χωρίς «διαλείμματα». Χωρίς απουσίες. Χωρίς φόβο. Μονάχα με πάθος.
Αγωνία. Υπευθυνότητα.

ΟΙ ΕΦΗΒΟΙ βουλευτές, της φετινής Βουλής των Εφήβων, προερχόμενοι απ’ όλα τα
μέρη της χώρας, αλλά και απ’ όλα τα μέρη του κόσμου, όπου υπάρχει Ελληνισμός,
ολοκλήρωσαν χθες τις επιμέρους, κατά επιτροπές, εργασίες τους. Και σήμερα,
συνεδριάζοντας στην Ολομέλειά τους, δίνουν το τελικό τους στίγμα. Για να
ξαναπάρουν τη σκυτάλη, του χρόνου, άλλοι έφ\ηβοι…

Από χθες το πρωί, η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη στην αίθουσα όπου συνεδρίαζε η
Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων. «Είμαστε Έλληνες κι εμείς.
Μη μας απορρίπτετε. Έχουμε τραβήξει τόσα», παρακάλεσε η Βορειοηπειρώτισσα
Αφροδίτη Νίκα, που μένει τώρα στη Λάρισα. Βουρκωμένες διάβαζαν τις εισηγήσεις
τους οι κοπέλες από την Κύπρο, ρωτώντας, με απελπισία, «πώς μπορούμε να
νιώθουμε ελεύθερες, όταν δεν μπορούμε καν να κινηθούμε μέσα στην ίδια μας την
πατρίδα;». Τη σκυτάλη πήραν ύστερα οι εκπρόσωποι των ακριτικών περιοχών της
Ελλάδος. «Πάρτε τα αναγκαία μέτρα. Για να μη θρηνήσουμε άλλες χαμένες
πατρίδες», βροντοφώναξε η Σοφία Μελισσανίδου από τον Έβρο. Και η
συμπατριώτισσά της, Αλκμήνη Θεοχάρη, συμπλήρωσε, «μη μας κάνετε να
αισθανόμαστε επικηρυγμένοι». Η δε Μελπομένη Τζήκα, από την Ξάνθη, αναφέρθηκε
στην ελληνική μειονότητα στην Τουρκία, ζητώντας, «ν’ ανάψει επιτέλους το φως
της πατρίδας και γι’ αυτούς».

Οι τόνοι όμως ανέβηκαν, τελείως απρόσμενα, στη συνεδρίαση της Επιτροπής
Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης. Η Σταυρούλα Αποστολίδου,
από το Κιλκίς, ενώ μιλούσε για την επιτακτική ανάγκη αποκέντρωσης, έκανε…
στροφή 360 μοιρών, και κατακεραύνωσε τους βουλευτές στο ακροατήριο, λέγοντας
σθεναρά πως «τα κόμματα παίρνουν, άτυπα, απίστευτα πολλά χρήματα, προεκλογικά.
Χρήματα με τα οποία θα μπορούσαν να κτιστούν μεγάλα, υπερσύγχρονα
νοσοκομεία…». Την ίδια ώρα, τα μέλη της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων
τάσσονταν, στην πλειοψηφία τους, κατά της αποποινικοποίησης των ναρκωτικών.
Και υπέρ της αυστηρότερης τιμωρίας των εμπόρων ναρκωτικών, καθώς και της
δημιουργίας αποτελεσματικότερων μέσων προστασίας των παιδιών από τα ναρκωτικά
και τους παιδεραστές.

Η απογοήτευση, όμως, βρήκε σε πολλούς πρόσφορο έδαφος για να κυριαρχήσει.
«Βρισκόμαστε στον ναό της Δημοκρατίας και δεν μπορούμε να κάνουμε πραγματικό
διάλογο», διαμαρτυρήθηκε ο Άγγελος Γούσιος, από το νομό Πέλλας, «τυπικές
διαδικασίες μας εμποδίζουν από την πραγματική συζήτηση και έκφραση». Η δε
Ελένη Κωστάκου, από τον Πειραιά, τόνισε πως «συχνά επαναλαμβάνουμε πράγματα
που ειπώθηκαν και πέρυσι. Αλλά πώς να μη ζητάμε τα ίδια; Τις επισημάνσεις τις
έκαναν τα παιδιά, από τότε. Δεν πραγματοποιήθηκε, όμως, απολύτως τίποτε. Ούτε
και φέτος πιστεύω ότι θα γίνει κάτι το ουσιαστικό. Η εμπειρία ήταν πολύ
χρήσιμη, γιατί αισθάνθηκα ότι ήμουνα πραγματικό ενεργό μέλος της κοινωνίας.
Ότι, για τρεις ημέρες, με άκουγαν. Αλλά, φοβούμαι, ότι μόνο για τρεις…».