Το βάρος πέφτει στους νέους

Κώστας Παταβούκας. Ο «παλιός» μιλάει για την Εθνική και το μέλλον της, τους παρόντες και τους απόντες

ΙΣΠΑΝΙΑ

«ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ θα θεωρούσα επιτυχία για την Εθνική αν καταφέρει να παραμείνει μέσα
κι έξω από το γήπεδο ομάδα και να συμπεριφέρεται ανάλογα. Θα είναι πιστεύω το
μεγαλύτερο κέρδος από αυτό το Ευρωμπάσκετ».

Ο Κώστας Παταβούκας, εκτός του 1987 (όταν είχε «κοπεί» από την ομάδα) ήταν
παρών σε όλες τις μεγάλες στιγμές της εθνικής μας ομάδας και μαζί με το Φάνη
Χριστοδούλου αποτελούν πλέον τις πιο παλιές καραβάνες του αντιπροσωπευτικού
μας συγκροτήματος. Ας όψεται ο Φασούλας, που τουλάχιστον για φέτος προτίμησε
να μείνει λίγο πιο μακριά από την Εθνική. Ο «φιλόσοφος» της εθνικής Ελλάδας,
λοιπόν, ανέλυσε τους στόχους της νέας ομάδας και μίλησε γι’ αυτήν στην «ΟΜΑΔΑ»
δύο μέρες πριν από το τζάμπολ..

­ Αλήθεια, πώς σου φαίνεται η Εθνική χωρίς Γιαννάκη – Φασούλα ύστερα
από τόσα χρόνια;

«Σίγουρα είναι περίεργο συναίσθημα. Ιδιαίτερα για μένα και τον Φάνη. Μας
λείπει περισσότερο ο Φασούλας, που δεν είναι καν μαζί μας, αφού εκτός από
συμπαίκτες ήμασταν και πολύ καλοί φίλοι και γινόταν και ο ανάλογος χαβαλές».

­ Για τα υπόλοιπα παιδιά;

«Νομίζω πως θα είναι ένα καλό κίνητρο για να τα δώσουν όλα και να δείξουν την
αξία τους. Σίγουρα το βάρος που πέφτει τώρα στις πλάτες τους είναι μεγαλύτερο,
αλλά νομίζω ότι θα τα καταφέρουν και είναι καιρός να αναλάβουν τις ευθύνες
τους. Άλλωστε, ο Πάνος το είχε ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό ότι θα λείψει από
αυτό το ραντεβού».

­ Πόσο δύσκολος είναι ο ρόλος που έχετε τώρα με τον Φάνη, να τους
δίνετε τα… φώτα σας;

«Δεν είναι πολύ δύσκολος. Άλλωστε, πολλά από τα παιδιά είτε με τις ομάδες τους
είτε με τους πρόσφατους αγώνες της Εθνικής έχουν τις ανάλογες εμπειρίες από
μεγάλες αγώνες. Εμείς απλά μπορούμε να βοηθήσουμε λίγο στο να καταλάβουν ακόμα
καλύτερα τη σοβαρότητα αυτών των παιχνιδιών».

­ Τελικά, ποιο είναι το ζητούμενο αυτής της ομάδας;

«Μπορεί να είναι συνδυασμός δύο πραγμάτων. Πρώτα απ’ όλα να πάμε όσο το
δυνατόν καλύτερα μπορούμε αγωνιστικά, αλλά παράλληλα να μπουν και οι βάσεις
για αυτή τη νέα Εθνική εν όψει και του Μουντομπάσκετ».

­ Δηλαδή να λειτουργήσει η ομάδα ως σύνολο;

«Ακριβώς. Για μένα αυτό το στοιχείο έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα. Να μείνουμε
από την αρχή ως το τέλος ομάδα, μέσα κι έξω από το γήπεδο. Αν το καταφέρουμε
σε μεγάλο βαθμό θα είναι και ανάλογη η επιτυχία πιστεύω. Όλοι οι παίκτες,
παλαιοί και νέοι, θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι και να αντιμετωπίσουμε ακόμα
και μία οδυνηρή ήττα με όπλο την ομόνοια και την ενότητα. Αυτό σημαίνει να
είσαι ομάδα κάθε στιγμή».

­ Από το 1989 στο Ζάγκρεμπ έχεις να κρεμάσεις στο στήθος σου ένα
μετάλλιο με την Εθνική. Πόσο εφικτό είναι;

«Αυτό το Ευρωμπάσκετ έχει μία ιδιαιτερότητα. Αν εξαιρέσεις τη Γιουγκοσλαβία,
που και αυτή δεν είναι αχτύπητη, όλες οι υπόλοιπες ομάδες βράζουν στο ίδιο
καζάνι. Αυτό από τη μία πλευρά σου δίνει ελπίδα για κάτι πολύ καλό, από την
άλλη όμως κρύβει πολλές παγίδες, τις οποίες για να αποφύγεις θα πρέπει να
είσαι σοβαρός από την αρχή ως το τέλος. Μετάλλιο σίγουρα θέλουμε όλοι, αλλά θα
κάνουμε ταμείο στο τέλος».

­ Το μεταβατικό στάδιο κρύβει κινδύνους;

«Σίγουρα θέλει προσοχή, αλλά δεν θα έλεγα και ότι έχει τόσο μεγάλο κίνδυνο.
Ήδη έχουμε αποκτήσει πολύ μεγαλύτερη ομοιογένεια απ’ ό,τι στην αρχή της
προετοιμασίας και μόλις έρθουν και τα παιχνίδια θα είμαστε ακόμα πιο έτοιμοι
και δεμένοι».

­ Πρεμιέρα με την Τουρκία. Εθνική υπόθεση;

«Πάντα ένας αγώνας με την Τουρκία σου “ξυπνάει” περισσότερο την υπερηφάνεια
και τον εγωισμό. Μπορεί οι αθλητές να μην έχουμε να χωρίσουμε τίποτα, αλλά η
αντιπαλότητα των δύο χωρών είναι δεδομένη. Όμως, η πρεμιέρα έχει
ιδιαιτερότητες και θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί. Σαν ομάδα είμαστε σίγουρα
καλύτεροι και θα πρέπει να το αποδείξουμε και μέσα στο γήπεδο».

­ Ο Γιαννάκης από συμπαίκτης, προπονητής. Πώς σου φαίνεται η διαφορά;

«Απλά φωνάζει λίγο παραπάνω… Μπορεί να άλλαξε πόστο, αλλά για μένα τον νιώθω
κοντά μου όπως και όταν ήμασταν συμπαίκτες, γι’ αυτό και δεν μου έχει
προκαλέσει τόση εντύπωση η νέα του θέση. Σίγουρα, ειδικά για τα νεώτερα
παιδιά, είναι παράδειγμα προς μίμηση και θα βοηθήσει πολύ».

ΣΤΗ γραφική Χερόνα, λοιπόν, (ή Τζιρόνα για τους ντόπιους) βρίσκεται η εθνική
μας ομάδα. Μια πόλη μόλις 70.000 κατοίκων, 113 χιλιόμετρα από τη Βαρκελώνη, με
μεγάλη όμως ιστορία 2.000 χρόνων. Με αρκετά μνημεία, η πόλη χωρίζεται στα δύο
από τον ποταμό Ονιάρ.

Από την αριστερή πλευρά είναι η αρχαία πόλη και από την άλλη πλευρά η νέα. Η
Χερόνα συνδυάζει και βουνό και θάλασσα, με αποτέλεσμα να είναι περιζήτητη από
τους τουρίστες. Ιδιαίτερα η περιοχή Κόστα Μπράβα, λίγο έξω από την πόλη,
θεωρείται ένα από τα πιο όμορφα τουριστικά θέρετρα. Εκεί κοντά έχει γεννηθεί
και ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος Νταλί, ο οποίος πάντα είχε στενούς δεσμούς με
την πόλη, η οποία μάλιστα αυτές τις μέρες φιλοξενεί και μία έκθεσή του.

Το καμάρι της πόλης είναι η Βάλβι Τζιρόνα, η ομάδα που αγωνίζεται στο
πραγματικό στολίδι «Παβεγιόν Φονταγιάου».

Ένα γήπεδο χωρητικότητας 3.500 θεατών που θυμίζει θέατρο. Φτιάχτηκε μέσα σε
δύο χρόνια (εγκαινιάστηκε το 1993), ενώ πρόσφατα ανακαινίστηκε για τις ανάγκες
του Ευρωμπάσκετ.