ΑΥΤΟΙ

… τηλεοπτική μονομαχία…. Οι μεγάλοι αντίπαλοι στις γαλλικές εκλογές
περιορίστηκαν σε μονολόγους. Ο Ζυππέ απέρριψε την πρόταση Ζοσπέν για συζήτηση
στην τηλεόραση και οι σοσιαλιστές δεν επέμειναν. Έτσι, ελάχιστα φωτίστηκαν οι
διαφορές προγραμμάτων. Η ομίχλη έγινε πιο πυκνή, το κενό μεγαλύτερο. «Αυτό που
σε παγώνει ­ γράφει ο διευθυντής της «Λιμπερασιόν» Σερζ Ζυλύ ­ είναι η
αποκάλυψη της απουσίας ενός οράματος για το μέλλον. Όσο για τους εκλογείς, δεν
είναι αδιάφοροι. Απλώς απογοητευμένοι. Αισθάνονται ότι υπολογίζονται μόνο ως
πρόβατα. Είχαν επιθυμίες, είχαν αιτήματα, και το μόνο που τους δόθηκε ήταν
εκλογές. Ο Σιράκ δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει. Ο βασιλιάς είναι γυμνός».

… πάντως, έχει λόγους να είναι ικανοποιημένο. Ένα από τα χαρακτηριστικά
αυτών των εκλογών είναι η προσέγγιση προς το ΚΚ διανοουμένων που είχαν
αποσκιρτήσει, «ασώτων υιών», ή και άλλων που εξ αρχής ανήκαν σε άλλους χώρους,
ιδίως στην ακροαριστερά. Καλλιτέχνες όπως ο Ροζέ Ανέν, κουνιάδος του
Μιττερράν, αρχιτέκτονες όπως ο Ρολάν Καστρό, συγγραφείς όπως ο Ντιντιέ
Νταινίξ, ο Ζαν Βωτρέν, η Ρεζίν Ντεφόρζ, δηλώνουν τη συμπάθειά τους προς το
κόμμα του Ρομπέρ Υ υπογράφοντας διακηρύξεις που γεμίζουν τον τελευταίο καιρό
τις σελίδες της «Ουμανιτέ», και που περιγράφουν το ΚΚ ως τη μόνη συνεπή δύναμη
στον αγώνα κατά του Μάαστριχτ και της «μονοθεωρίας» του καπιταλισμού. Μερικοί
μάλιστα από τους νέους συνοδοιπόρους υπήρξαν δεινοί επικριτές του ΚΚ. Άλλοι
δηλώνουν με συντριβή ότι το ΄95 ψήφισαν Σιράκ.

… ο ιδρυτής των «Γιατρών χωρίς σύνορα», άλλοτε ακούραστος αντικομμουνιστής,
είναι από τις πιο σημαντικές προσχωρήσεις. Δεν έγινε κομμουνιστής, λέει, αλλά
εκτιμά την «αγωνιστική παράδοση και εμπειρία του ΚΚ». Η στήριξή του στο κόμμα
αποτελεί και «μήνυμα προς τους σοσιαλιστές», τους οποίους κατηγορεί μεταξύ
άλλων για ηθική χαλαρότητα. Νέος ψηφοφόρος του ΚΚ είναι και ο εκδότης
Ζαν-Κλωντ Γκυγιεμπώ, που κάποτε η «Ουμανιτέ» τον στόλιζε με τα χειρότερα
επίθετα για ορισμένα ρεπορτάζ του από το Βιετνάμ. «Ακόμη μ’ εξοργίζουν οι
απαρχαιωμένες θέσεις του ΚΚ για την οικονομία ­ είπε. ­ Αλλά οι σοσιαλιστές
έχουν γίνει κόμμα της μεσαίας τάξης, έχουν ξεκόψει από τα λαϊκά στρώματα.
Αυτά, τα διεκδικούν τώρα η ακροδεξιά και το ΚΚ. Αν το ένα απ’ αυτά πρόκειται
να πάρει 15%, προτιμώ να είναι το ΚΚ».

…«τρομερό παιδί» του Τύπου της αριστεράς αλλά και «φανατικά ανεξάρτητη», όλο
και ανεβαίνει, ανεπηρέαστη από την επικαιρότητα ή από τα προβλήματα στον
ιδεολογικό της χώρο. Με 370.000 φύλλα, η 53χρονη εφημερίδα απέσπασε αυτές τις
μέρες από τη «Φιγκαρό» την πρώτη θέση μεταξύ των γαλλικών εντύπων εθνικής
κυκλοφορίας. Ποιο είναι το μυστικό της; Εν πρώτοις, λένε οι ίδιοι οι συντάκτες
της, είναι ο από τριετίας διευθυντής της Ζαν-Μαρί Κολομπανί, που μόλις
ανέλαβε, ζήτησε από τους συναδέλφους του τρία πράγματα: «Ειδήσεις, ειδήσεις
και ειδήσεις». Στις 32 σελίδες της χωρούν τα πάντα, και λίγο περισσότερα: αυτά
που η τηλεόραση ξεχνά, σνομπάρει ή αγνοεί. Και ακόμη, αναλύσεις και ολόκληρα
δοκίμια σε θέματα ιστορίας και πολιτισμού. Η έμφαση στη διεθνή επικαιρότητα
παραμένει επίσης έμμονη ιδέα της «Μοντ». Αλλά η ψύχωσή της είναι, περισσότερο
σήμερα, η ποιότητα στην έκφραση και στο ύφος. Ν’ ανεβαίνει, μαζί, και το κοινό.