Ιπτάμενος… αγρότης

Απελευθερώνεται πετώντας. Μαγεύεται όταν βλέπει τα φωτάκια της Αθήνας από
ψηλά. Και μόλις δει να ξεπροβάλλουν οι απαλές καμπύλες της ελληνικής
χερσονήσου, ξέρει ότι έφτασε. Σπίτι. Μέχρι που να πετάξει. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά…

ΜΙΚΡΟΣ, κοιτούσε τον ουρανό ψηλά, μόλις περνούσε κάποιο αεροπλάνο. Δεκαεπτά
ετών, ήδη, ταξίδευε στα σύννεφα, πετώντας με ιδιωτικά αεροπλάνα. Και ύστερα,
ήρθε η Ολυμπιακή. Με τον Ωνάσση. Τότε που γεννήθηκε η Ολυμπιακή. Επί 34
χρόνια, ο κ. Γιάννης Τσαντής, πιλότος της Ολυμπιακής, περνάει μέσα από τα
χρόνια και τον κόσμο, στην πίστα του αεροδρομίου. Και έπειτα, στο χειριστήριο
του αεροπλάνου. Εκεί όπου όλα παραμένουν ίδια. Στην καθημερινότητα του αέρα.
Και των ονείρων.

Χθές πραγματοποίησε την τελευταία του πτήση. «Τελευταία πτήση, ως ενεργός
πιλότος της αγαπημένης μου Ολυμπιακής. Γιατί η ζωή δεν τελειώνει με την
σύνταξη. Και το πέταγμα και τα αεροπλάνα είναι αχώριστα από την ζωή μου…».

Η πτήση Νέα Υόρκη-Αθήνα δεν έχει καθυστέρηση. Μια ευγενική φιγούρα με καπέλο
καπετάνιου ξεπροβάλλει στην μικρή πόρτα. Δεν κρατάει τίποτε στα χέρια του.
Πέφτει στις αγκαλιές των συναδέλφων του, που τον πολιορκούν. Τον φιλάνε.
Βουρκώνουν. Και βουρκώνει. Με τα μάτια του, αναζητάει. Και ξεχωρίζει,
απέναντι, την γυναίκα του, τη Σύλβια. «Τελείωσε κι αυτός ο κύκλος, Σύλβια» της
σιγοψιθυρίζει, «έκλεισε κι αυτό». Γυρνάει στους συναδέλφους του, «να φύγετε με
την ίδια υγεία που φεύγω κι εγώ. Πάντα σάς αγαπούσα. Και σας αγαπώ. Όλους».

Η αγάπη και η συγκίνηση όλων ξεχειλίζουν. Δεν χωράνε στο μικρό γραφείο, όπου
οι συνάδελφοί του τού έχουν ετοιμάσει μία σεμνή αποχαιρετιστήρια γιορτή. «Όλα
έχουν αρχή και τέλος» λέει, «έχω κάνει περίπου 25 χιλιάδες ώρες πτήσεις ­ αν
και ποτέ δεν με ενδιέφερε να κρατάω στοιχεία. Μου αρκούσε που πετούσα. Και
είμαι εδώ 34 χρόνια. Το πιο μαγικό ταξίδι της ζωής μου ήταν τότε, εκείνο τον
Αύγουστο του 1971, που γνώρισα την Σύλβια. Εκείνη ήταν ιπταμένη. Και το…
κακό ήταν ακαριαίο! Από τότε είμαστε μαζί. Ξεκίνησα από ιπτάμενος μηχανικός».

Τα χρόνια περνάνε σαν αέρας, μέσα στα καταγάλανα μάτια του 60χρονου πιλότου.
«Τα πρώτα επτά χρόνια, έτσι δούλευα στην Ολυμπιακή. Κι ύστερα έγινα χειριστής.
Το ήθελα πολύ. Μετά ήρθαν όλα. Αρχιχειριστής. Γενικός αρχιχειριστής.
Εκπαιδευτής. Συγκυβερνήτης. Κυβερνήτης. Διευθυντής Πτητικής Εκμετάλλευσης της
Ολυμπιακής. Και τώρα… αγρότης!». Η αντίδραση όλων, είναι ακαριαία:
«αγρότης;». Η Σύλβια, αγαπημένη σύντροφός του, επεμβαίνει: «Έχουμε κάτι
στρέμματα στο Μαρκόπουλο. Φτιάχνουμε το δικό μας κρασί. Μαζί με τα παιδιά μας
­ τον 14χρονο Μιχάλη και τον 12χρονο Άλκη ­ πατάμε τα σταφύλια. Ο Γιάννης
ασχολείται και με τα μελίσσια. Του αρέσει να γεύεται το δικό του μέλι».

Από τον αέρα… σταθερά στην γη…