[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΑΚΟΥΩ δίσκους, βλέπω ανακοινώσεις για «επανεμφανίσεις», διαβάζω δηλώσεις για
ένδοξα «come back» και ψευτορεπορτάζ για «θριάμβους» κορυφαίων του «ελαφρού»
μας, κυρίως, θεάτρου και του τραγουδιού. Και θλίβομαι. Βαθύτατα. Διότι τα έτη
παρέρχονται, οι δυνάμεις μειώνονται και σπάνια το αποτέλεσμα δεν προξενεί
θλίψη. Ξέρω, οι εξαιρέσεις υπάρχουν. Τις βλέπω, με συγκινούν και τις θαυμάζω.
Αλλά βλέπω και τον κανόνα. Ανθρώπους που δοξάστηκαν, να σέρνονται, φαντάσματα
του εαυτού τους, σε πάλκα και σε στούντιο και σε θέατρα με «πλέι μπακ» και με
μικρόφωνα και υποβασταζόμενοι και με υποβολείς και με περούκες και με
πλαστικές, για να αποδείξουν τι; Ότι υπάρχουν; Και να μην αντιλαμβάνονται ότι
έχασαν το μέτρο κρίσης, και να μην αντιλαμβάνονται ­ σκληρό που το λέω, αλλά η
αλήθεια πρέπει να λέγεται ­ ότι μόνο τον οίκτο, άντε τη συμπάθεια μπορεί να
προκαλέσουν, να μην αντιλαμβάνονται ότι το μόνο που λειτουργεί πια στο κοινό
είναι το όνομά τους και η «κεκτημένη ταχύτητα».

Ίσως ­ πώς να το αγνοήσω; ­ έτσι να αντλούν ζωή. Αλλά η ζωή αντλείται από την
αυτογνωσία και όχι από τις ψευδαισθήσεις. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να θαυμάσω
περισσότερο μια Ρένα Ντορ που απεσύρθη εν πλήρη δόξη και έκτοτε σιώπησε, χωρίς
να πάψει να διάγει βίον ευτυχή και να τρέχει στα θέατρα ως καλός θεατής.

Όμως, τους άλλους, που κάποτε λάτρεψα και ακόμα λατρεύω, όταν βλέπω κάποιοι να
τους περιφέρουν στα στούντιο και στα πάλκα και στα θέατρα και στις αρχαίες
ορχήστρες πονάει η ψυχή μου. Και οργίζομαι ­ έξαλλος γίνομαι ­ μ’ αυτά τα
ανθρωπάκια από την άθλια ράτσα των αυλικών και των σφουγγοκωλάριων ­ κάποτε,
αλίμονο, είναι και δικοί τους άνθρωποι, συγγενείς ­ που τους κάνουν πλύση
εγκεφάλου, τους πείθουν για την αντοχή τους και αδίστακτα τους σέρνουν να
εξαργυρώσουν το όνομά τους. Αποκλειστικά για δικό τους όφελος. Για να
προβληθούν ­ οι μωροφιλόδοξοι, για να τσεπώσουν ποσοστά και επιχορηγήσεις ­ τα
ανθρωπάρια, για να δουν κάπου γραμμένο το όνομά τους και κάπου τυπωμένη τη
φάτσα τους ­ οι ετερόφωτοι. Κι εμείς να τους ανεχόμαστε και να τους
αβαντάρουμε για να μην πληγώσουμε αυτούς που αγαπήσαμε και σεβόμαστε. Κάποιος,
όμως, κάποια στιγμή, πρέπει να τα πει. Έξω από τα δόντια.