ΜΑΤΙΕΣ

ΓΡΑΦΩ, γράφω, για τα Αρχεία Καραμανλή, αλλά πού τελειωμός… Πραγματικά· τι να
πιάσεις και τι ν’ αφήσεις, από τον 12ο, ειδικά, τόμο, όπου ο «εθνάρχης» βγάζει
προς τα έξω όλο τον κακό εαυτό του ­ τον εγωκεντρισμό του, την εμπάθειά του,
το ιντριγκαδόρικο πνεύμα του, τη ζήλεια του… Φτάνει στο σημείο να λέει για
την προεδρική εκλογή: «… Έβλεπα στην τηλεόραση τη σκηνή των 165 βουλευτών,
που μέχρι το πρωί της 9ης Μαρτίου ήταν αποφασισμένοι να με ψηφίσουν, να
πανηγυρίζουν μετά μια ώρα, κατά τρόπο έξαλλο, την απόρριψη της υποψηφιότητός
μου. Σκηνή που έδειχνε τη δουλοφροσύνη τους απέναντι του αρχηγού τους, το
χαμηλό επίπεδο των πολιτικών μας ηθών και ίσως και το μίσος από το οποίο
κατείχοντο εναντίον εκείνου για τον οποίο επί 10 χρόνια υποκρινόμενοι
εξέφραζαν τον σεβασμό και την εκτίμησή τους…».

Δούλοι, λοιπόν, του αρχηγού τους οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ! Ξέχασε ο κ. Κ.
Καραμανλής πώς συμπεριφερόταν στους υπουργούς του στα χρόνια της παντοδυναμίας
του! Ξέχασε τις βαριές κουβέντες που χρησιμοποιούσε εναντίον τους, κάθε φορά
που δεν γινόταν κάτι σύμφωνα με τις επιθυμίες του! Και ξέχασε, πρωτίστως, τις
«τιμωρίες» που επέβαλλε σε άμεσους συνεργάτες του, επειδή δεν είχαν
συμμορφωθεί προς τις υποδείξεις του! (Μήνες και μήνες έγραφαν οι εφημερίδες
της εποχής για κάποιον ατυχή υπουργό, που ο «Θεός» αρνιόταν να δεχτεί στο
γραφείο του για να του σπάσει τον «τσαμπουκά» και να τον εξευτελίσει!).

Και θυμάμαι εδώ δύο περιστατικά που μου διηγήθηκε ο Μιχάλης Κακογιάννης και τα
οποία μιλούν εύγλωττα για τον άνδρα. Το πρώτο· είχαν μαζευτεί στο «Χίλτον»
καμιά εκατοστή διανοούμενοι, καλλιτέχνες κ. λπ προς τους οποίους θα μιλούσε ο
κ. Καραμανλής. Κάποια στιγμή, ένας παρακοιμώμενός του, βλέπει τον σκηνοθέτη
και λέει στον πρωθυπουργό: «Ήρθε και ο Κακογιάννης. Θα σας τον φέρω να σας τον
συστήσω…». Και ο εθνάρχης, με άκρως περιφρονητικό ύφος, παρατηρεί: «Α, αυτόν
τον… Κύπριο!».

Το δεύτερο· «ζητούσαμε επίμονα επί 6 μήνες, η Λαμπέτη κι εγώ, να συναντήσουμε
τον Καραμανλή για κάποια θέματα του θεάτρου. Δεν μας δεχόταν. Τελικά, μας
δέχτηκε. Μπήκαμε στο γραφείο του. Μπροστά η Λαμπέτη, πίσω εγώ. Ο Καραμανλής
καθόταν. Και ούτε καν σηκώθηκε να δώσει το χέρι του στη Λαμπέτη ­ μια
κυρία! Παρέμεινε καθισμένος! Οπότε η Έλλη θύμωσε και κάνοντας μια
θεατρική κίνηση, πήγε και κάθησε πάνω στο γραφείο του, σαν να ‘τανε στο
σπίτι της και άρχισε να του μιλάει!

Ο Καραμανλής αναψοκοκκίνισε και αναγκάσθηκε να σηκωθεί, φυσικά, για να
συνεχισθεί η κουβέντα. Αυτός είναι ο άνθρωπος…».