ΑΥΤΟΙ

… που δίνουν οι πολιτικοί στις μέρες μας σου φέρνουν στον νου τον Άρνολντ
Τόϋνμπη, γράφει ο Ζακ Ζυλλιάρ στο «Νουβέλ Ομπσερβατέρ». Ο μεγάλος Άγγλος
ιστορικός έλεγε ότι συνολικά έχουν εμφανιστεί στην ανθρωπότητα 21 πολιτισμοί:
ο αιγυπτιακός, ο βαβυλωνιακός, ο ινδικός, ο Δυτικός κ.λπ. Και οι προεκλογικοί
«πολιτισμοί»; Ο Ζυππέ λέει ότι η ψήφος των Γάλλων θα είναι «επιλογή
κοινωνίας». Ο Ζοσπέν μιλά ευθέως για «επιλογή πολιτισμού». Μόνο που τα
πολιτικά προγράμματα, τα τελευταία χρόνια, καταρτίζονται για να τα αναιρέσεις
μετά τις εκλογές. Το έκανε ο Μιττερράν το 1983, το έκανε ο Σιράκ το 1995. Για
τους τωρινούς υποψήφιους των γενικών εκλογών, ίσως να είναι και το καλύτερο
που έχουν να κάνουν.

… της δεξιάς, λέει ο Ζ., είναι ανύπαρκτο. Του ΚΚ ανάπηρο. Των σοσιαλιστών
εξωπραγματικό. «Όταν οι σοσιαλιστές μιλούν για μιά “νέα οικονομική λογική” που
θα γεννήσει 700.000 θέσεις εργασίας χωρίς ν’ αυξηθούν τα ελλείμματα ή ο
πληθωρισμός, ασφαλώς δεν γίνονται πιστευτοί. Ούτε βέβαια οι κομμουνιστές, που
για να φανούν διπλά αριστεροί υπόσχονται 1.500.000 θέσεις. Και τι να πεις για
τη δεξιά, που θα μειώσει τάχα τους φόρους και τις εισφορές, και μαζί τη
λιτότητα; Όσο για την υπόσχεσή της ότι θα αποκαταστήσει την ηθική τάξη, αυτό
μόνο άσεμνο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί». Καλύτερα θα ήταν να μη θέτει τόσο
φιλόδοξους στόχους η πολιτική. «Ας κάνει τουλάχιστον, πολύ απλά, αυτό που
περιμένουμε από τη μεριά της: να είναι ένας καλός μαέστρος για να διευθύνει
την ορχήστρα που λέγεται κοινωνία».

… έχουν αύριο τη γιορτή τους. Κυνηγημένοι συνήθως, δακτυλοδεικτούμενοι, κάτι
σαν «Εβραίοι» του σεξ, οι ομοφυλόφιλοι έγιναν ουσιαστικά κίνημα πριν από 100
χρόνια, ξεκινώντας μάλιστα από τη χώρα που κατ’ εξοχήν, υποτίθεται, εξέφραζε
θεωρίες αρρενωπές και ιδέες δύναμης και μιλιταριστικού μεγαλείου: τη Γερμανία.
Ορόσημο για την κοινωνική αποδοχή της σεξουαλικής διαφοράς θεωρείται η ίδρυση
στο Βερολίνο, τον Μάιο του 1897, της «Ανθρωπιστικής Επιστημονικής Επιτροπής»
υπό τον διάσημο γιατρό, μελετητή της ομοφυλοφιλίας, Μάγκνους Χίρσφελντ. Την
ίδια εποχή, διανοούμενοι και συγγραφείς όπως ο Τολστόι, ο Ζολά, ο Μπέμπελ και
άλλοι έκαναν εκστρατεία για την αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας.

… όμως οι gay έγιναν μόνο μερικά χρόνια αργότερα ­ στη δεκαετία του ΄20. Στη
Γερμανία παίχθηκε τότε και η πρώτη gay ταινία, «Anders als die Anderen»
(Αλλοιώτικος από τους άλλους), ενώ κυκλοφορούσαν και τα σχετικά περιοδικά και
γίνονταν συνάξεις ή πάρτυ με «διαφορετικούς» και «διαφορετικές» απ’ όλη την
Ευρώπη. Η άνοδος του Χίτλερ έριξε τους gay στην πιο σκληρή παρανομία. Χιλιάδες
κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης μαζί με τους Εβραίους, τους ανάπηρους
και τους «φυλετικά ακάθαρτους», και δεν βγήκαν ποτέ απ’ αυτά. Το «κίνημα»
πάντως προβλήθηκε ξανά στη δεκαετία του ’60, τώρα πια στις ΗΠΑ, και με
διάσημους εκπροσώπους (Γουώρχολ, Βιντάλ, Ουίλλιαμς) για να γίνει και πάλι
δραματικά επίκαιρο στα ΄90, λόγω AIDS. Εκθέσεις και γιορτές αρχίζουν λοιπόν
αύριο στο Βερολίνο και θα συνεχιστούν τον Ιούνιο στο Παρίσι, όπου
αναγγέλλονται και παραστάσεις, γκαλά, μεγάλη παρέλαση, και ακόμη «Ολυμπιακοί
Αγώνες Gay». Ομολογουμένως, το μόνο που έλειπε από το «χαρούμενο» κίνημα.