ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Διαζύγιο με τις αγορές

Όταν η κοινή γνώμη μιας χώρας έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις επιλογές της
λεγόμενης «χρηματοοικονομικής κοινότητας», κάτι δεν πάει καλά στη λειτουργία
της δημοκρατίας.

Η «ΦΙΓΚΑΡΟ» είχε μια πρωτότυπη και πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα: να παραγγείλει μια
δημοσκόπηση με τη συμμετοχή 980 «εκπροσώπων της κοινής γνώμης» και 100
παραγόντων του χρηματιστηρίου, επενδυτών και αναλυτών. Τα θέματα στα οποία
κλήθηκαν να πουν την άποψή τους αφορούσαν όλα τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα:
ύψος των μισθών, ώρες εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, δημόσιες δαπάνες, κριτήρια
του Μάαστριχτ, φορολογία, κοινωνικό κράτος. Και τα αποτελέσματα, που
δημοσιεύτηκαν στο προχθεσινό φύλλο της εφημερίδας, ήταν εντυπωσιακά.

Σε ό,τι αφορά την αύξηση του κατώτατου μισθού και των μισθών γενικότερα, το
85% των Γάλλων απάντησε θετικά και το 68% των χρηματιστών αρνητικά. Το 63% των
Γάλλων επιθυμούν την καθιέρωση εβδομάδας 35 ωρών χωρίς μείωση των μισθών και
το 52% αρνούνται την αύξηση της ελαστικότητας. Στα ίδια αυτά ζητήματα, η στάση
των χρηματιστών βρίσκεται ακριβώς στον αντίποδα με ποσοστά που κυμαίνονται από
63% ως 78%.

Πρέπει να ιδιωτικοποιηθούν οι δημόσιες υπηρεσίες με τίμημα την απώλεια της
οικονομικής εξουσίας του κράτους; Η ιδέα γοητεύει το 85% των αντιπροσώπων των
αγορών, αλλά απορρίπτεται από το 52% της κοινής γνώμης. Σε ό,τι αφορά τη
μείωση των δημοσίων δαπανών και την αναγκαστική απώλεια θέσεων εργασίας που τη
συνοδεύει ­ δηλαδή τη βασική αρχή του φιλελευθερισμού ­ η χρηματοοικονομική
κοινότητα εμφανίζεται θετική κατά 90%, ενώ η κοινή γνώμη είναι μοιρασμένη: 47%
συμφωνούν και άλλοι τόσοι διαφωνούν. Πρέπει να διατηρηθούν οι κοινωνικές
κατακτήσεις έστω κι αν αυτό σημαίνει διατήρηση μιας υψηλής φορολογίας; Οι
πρωταγωνιστές των αγορών είναι σαφώς αντίθετοι (68%), ενώ οι απλοί πολίτες
μάλλον θετικοί (47%). Ανάλογη διχογνωμία υπάρχει και στο θέμα της μείωσης των
επιτοκίων με τίμημα την εξασθένηση του φράγκου. Οι χρηματιστές συμφωνούν, οι
εκπρόσωποι της κοινής γνώμης εκφράζουν την αντίθεσή τους κατά 50%.

Είναι εμφανής η διαφωνία ανάμεσα στους γάλλους πολίτες και τις αγορές,
σημειώνει η «Φιγκαρό». Η κομμουνιστική «Ουμανιτέ» προτιμά να μιλήσει για
διαζύγιο. Πρόκειται για φαινόμενο που ταράζει τα λιμνάζοντα νερά της
προεκλογικής εκστρατείας, σημειώνει σε κύριο άρθρο της η εφημερίδα. Τα
ερωτήματα που προκύπτουν παραπέμπουν στην καρδιά της κρίσης της γαλλικής
κοινωνίας. Πώς εξασφαλίζεται η ανάπτυξη, με την αύξηση της κατανάλωσης και άρα
των μισθών ­ όπως πιστεύει η κοινή γνώμη ­ ή με τη μείωση του πληθωρισμού και
των επιτοκίων, όπως πρεσβεύουν οι αγορές; Είναι δυνατή η δημιουργία
πραγματικών θέσεων εργασίας; Πώς μπορούν να μειωθούν οι ανισότητες; Πώς μπορεί
να αποκατασταθεί η κοινωνική συνοχή; Είναι δυνατή μια ευρωπαϊκή οικοδόμηση που
δεν θα υπηρετεί τα συμφέροντα των αγορών, αλλά των λαών;

Όσο η Αριστερά δεν ασχολείται με αυτά τα ερωτήματα, αντιμετωπίζει ένα σοβαρό
κίνδυνο: να την κατηγορήσουν ότι δεν έχει λόγο ύπαρξης.