Τα κορίτσια «βράχωσαν»

«Δεν παγιδεύτηκαν αλλά βράχωσαν». Έτσι λέγεται στη γλώσσα των αναρριχητών
αυτό που συνέβη στις τρεις κοπέλες, προχθές το βράδυ στην περιοχή Πόρτο Εννέα
της Κερατέας.

ΟΠΩΣ ΕΞΗΓΕΙ ο αναρριχητής, προπονητής ορειβασίας της γενικής γραμματείας
Αθλητισμού κ. Τζώρτζης Μηλιάς, «αυτό που συνέβη στις κοπέλες ήταν ότι έφτασαν
μέχρι κάποιου σημείου και δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν αλλά ούτε και να
επιστρέψουν. Στη δική μας γλώσσα αυτό λέγετε βράχωσα. Ο συγκεκριμένος βράχος
που ανέβηκαν η κοπέλες δεν είναι για αναρρίχηση. Ειναι κοφτερός και αυτό για
έναν αρχάριο σίγουρα είναι μια πρόσθετη δυσκολία. Εκτός των άλλων όταν κανείς
ανεβαίνει είναι πιο εύκολο να βρει σημεία να πιαστεί και να ανέβει. Όταν έρθει
η στιγμή να κατέβει την ίδια διαδρομή και δεν είναι εκπαιδευμένος, ακόμα και
όταν βρίσκεται σε ύψος 10 μέτρων αυτό είναι αδύνατο διότι δεν γνωρίζει τον τρόπο».

Ο ΒΡΑΧΟΣ

Όπως λένε οι ειδικοί του σπορ, η αναρρίχηση είναι πολύ πιο εύκολη από την
καταρρίχηση και αυτό εξηγείται διότι αν και με δυσκολία κάποιος μπορεί να
ανέβει για παράδειγμα ένα βράχο που έχει επιλέξει, το ίδιο όμως δεν συμβαίνει
όταν έρθει η στιγμή να τον κατεβει. Όπως λέει ο κ. Μηλιάς, αυτό που δυσκολεύει
τα πράγματα είναι το γεγονός ότι κανείς όταν δεν είναι εκπαιδευμένος δεν
μπορεί να βρει τα πατήματα της διαδρομής που έχει διανύσει με αποτέλεσμα η
επιστροφή του να γίνεται αδύνατη. Αυτό αποτελεί ένα κλασικό σφάλμα της
αναρρίχησης από τους αρχάριους του σπορ. Αλλά μπορεί να συμβεί και σε πιο
έμπειρους για κάποιους άλλους λόγους, για παράδειγμα στο μέσο μιας μεγάλης
διαδρομής λόγω καιρικών συνθηκών, ή αν χαθεί από τα μονοπάτια ή ο βράχος που
επέλεξε να αναρριχηθεί δεν είναι συμπαγής και θρυμματίζεται με αποτέλεσμα
φτάνοντας σε κάποιο σημείο να σταματήσει και να βραχώσει εκεί. Οι
εκπαιδευμένοι αναρριχητές όμως σπάνια αντιμετωπίζουν τέτοιες δυσκολίες.

Ο γενικός κανόνας που ισχύει είναι ότι δεν πρέπει κανείς να κάνει αναρρίχηση
εάν δεν έχει εκπαιδευτεί από ειδικούς δασκάλους, οι οποίοι θα του δώσουν να
καταλάβει το πρόβλημα και τη διαφορά ανάμεσα στο ανέβασμα και το κατέβασμα
μιας διαδρομής. Είναι εύκολο να το καταλάβει κανείς, εάν φανταστεί τη διαδρομή
σαν ένα κατακόρυφο μονοπάτι. Εάν χαθεί από τα πατήματά της τότε έχει πολλές
πιθανότητες να βραχώσει.

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

Οι εκπαιδευμένοι αναρριχητές όμως, συνεχίζει ο κ. Μηλιάς, ποτέ δεν
αναρριχούνται σε άγνωστες διαδρομές. Για παράδειγμα το μέρος όπου βραχωσαν οι
κοπέλες στην Κερατέα δεν είναι μέρος για αναρρίχηση. Επιπλέον είναι
εξοπλισμένοι με ειδικό κράνος και παπούτσια και την ζώνη (μπουτριέ) και όταν
πρόκειται να ανέβουν σε κάποια άγνωστο μέρος έχουν μαζί τους πιο εξειδικευμένο εξοπλισμό.

Το σπορ της αναρρίχησης είναι σίγουρα ένα σπορ αδρεναλίνης, το οποίο όμως όταν
γίνεται σωστά δεν εγκυμονεί κανένα απολύτως κίνδυνο. Υπάρχουν τρία διαφορετικά
είδη αναρρίχησης: η ελεύθερη αναρρίχηση ­ στην οποία ο αναρριχητής είναι
δεμένος με σχοινί ­ η τεχνητή, στην οποία κρατιέται από κρίκους (καραμπινερ)
και τέλος το σόλο, όπου ο αναρριχητής δεν κρατείται και δεν βοηθείται από
πουθενά. Το τελευταίο αυτό είδος αναρρίχησης είναι πολύ επικίνδυνο.

Ο κ. Μηλιάς έχει κάνει άπειρες διαδρομές και με παιδιά, αφού ο ίδιος είναι
διοργανωτής εκδρομών περιπέτειας για νέους. «Πάντα προηγείται εκπαίδευση των
παιδιών σε χαμηλά ύψη, ακόμα και μέσα σε κλειστή πίστα. Το να κάνει κανείς
επικίνδυνη ή όχι αναρρίχηση είναι σαν να οδηγεί ή όχι επικίνδυνα. Πάντως σε
καμία περίπτωση δεν πρέπει κανείς να τολμά να αναρριχείται αν δεν έχει πρώτα εκπαιδευτεί».