ΑΥΤΟΙ

… ο πολιτικός όταν τον χτυπούν ­ θα πει πως τον
λογαριάζουν. Αυτό που τον σκοτώνει είναι η αδιαφορία. Και στη Γαλλία, τις
μέρες αυτές, οι αδιάφοροι αφθονούν. Στο ερώτημα «Πόσο σας ενδιαφέρουν οι
εκλογές;» το 49% απαντά «πολύ» ή «αρκετά». Το 51% απαντά «ελάχιστα» ή
«καθόλου». Το ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Σοφρές σημειώνει δύο ακόμη αξιόλογους
αριθμούς: Το 20% των Γάλλων σκέφτονται να μην πάνε στις κάλπες. Αλλά και από
τους άλλους, που σχεδιάζουν να πάνε, το 1/3 δεν έχουν αποφασίσει τι να
ψηφίσουν. Περιμένουν ακόμη την επιφοίτηση.

… κανείς, άνθρωποι ενήλικοι, ώριμοι, να είχαν περισσότερη όρεξη να
πουν τη γνώμη τους για τα κοινά. Θα περίμενε επίσης κανείς, από τους
πολιτικούς, να κινούν στον πολίτη μεγαλύτερη διάθεση συμμετοχής. Και να που
δεν πείθουν αρκετά. Κρίμα, γράφει στη «Λιμπερασιόν» ο αρχισυντάκτης της, Πιέρ
Μπριανσόν. «Μονομαχία ηλιθίων» του φέρνει στον νου η αναμέτρηση Ζυππέ-Ζοσπέν.
Ή άσκηση κυνισμού, όπου ο καθένας δηλώνει ανενδοίαστα πράγματα που ξέρεις πολύ
καλά ότι δεν πιστεύει. Όπου αυτοδιαψεύδεται κάθε τόσο υπαναχωρώντας στις
αμέσως προηγούμενες απόψεις του. Και δεν ξέρει εν τέλει και ο ίδιος τι
πιστεύει. «Η δεξιά μάς λέει συνεχώς ότι η λιτότητα τελείωσε, και ταυτόχρονα
προαναγγέλλει περικοπές κονδυλίων. Πώς συμβιβάζονται αυτά; Οι σοσιαλιστές πάλι
εμφανίζονται ξαφνικά με θέσεις τελείως αντιευρωπαϊκές». Καταγγέλλουν όψιμα το
Μάαστριχτ και υπόσχονται κονδύλια από τον προϋπολογισμό για την τόνωση κάποιων
τομέων. Από ποιους άλλους τομείς θα τα αφαιρέσουν;

… ακολουθεί συνήθως το ψέμα, λέει ο Μπ. «Παλαιότερα,
μεσολαβούσε τουλάχιστον ένα χρονικό διάστημα. Στις αρχές της δεκαετίας του
΄80, ο Μιττερράν χρειάστηκε δύο χρόνια ώσπου ν’ απαρνηθεί το πρόγραμμα για το
οποίο τον ψήφισαν. Για τον Σιράκ, στα μέσα της δεκαετίας του ΄90, στάθηκαν
αρκετοί μόλις έξη μήνες. Μετά τις τωρινές εκλογές, η υπαναχώρηση όποιου
νικήσει, θα είναι μήπως ακαριαία;» Υπήρχε άλλοτε μια αρχή που έλεγε «ο λαός
είναι ανώριμος, δεν πρέπει να του τα λέμε όλα», σημειώνει ο Μπ. «Οι σημερινοί
ηγέτες την ανέσυραν και πάλι, και κάνουν το παν για να σκεπάσουν ή να
καλλωπίσουν τις αληθινές ιδέες και τα σχέδιά τους ­ αν βέβαια θεωρήσουμε
δεδομένη την αισιόδοξη εκδοχή ότι έχουν πράγματι σχέδια και ιδέες».

… απ’ όλα αυτά φαίνεται να είναι, εν τέλει, ο
Ζαν-Μαρί Λεπέν ­ ο άνθρωπος που καταφέρνει να εκθέσει την πατρίδα του Ρουσσώ
στα μάτια όλων των Ευρωπαίων ως πρωταθλήτρια του ρατσισμού και του εθνικισμού.
Τα ποσοστά του Εθνικού Μετώπου στα γκάλλοπ (γύρω στο 14%) θα έπρεπε να
προβληματίσουν σοβαρά κάθε υπεύθυνο πολιτικό πρόσωπο στη Γαλλία. Ενδιαφέρον
παρουσιάζει και η σύνθεση της εκλογικής πελατείας του Λεπέν: Στις προεδρικές
εκλογές του ’95, οι εργάτες αποτελούσαν το 32% των Λεπενικών και οι νέοι το
20%. Σήμερα, τα ποσοστά αυτά έχουν πέσει στο 23% και 16% αντίστοιχα. Κατά τον
δημοσιολόγο Πασκάλ Περρινώ, ο «αριστερο-λεπενισμός» είναι σε κάμψη. Οι
Λεπενικοί είναι και πάλι ­ κυρίως ­ μαγαζάτορες, βιοτέχνες, μικρομεσαίοι,
αγρότες, συνταξιούχοι. Οι περισσότεροι δηλώνουν στα γκάλλοπ ότι θεωρούν τον
Λεπέν επικίνδυνο για το καθεστώς. «Τότε γιατί τον ψηφίζουν; Μα, ακριβώς γι’
αυτό!». Η ψήφος της ακροδεξιάς γίνεται όλο και πιο απροκάλυπτα φασιστική.