ΑΥΤΟΙ

Η Αμερική…

… βρίσκεται σε καλό
στάδιο. Οι Ευρωπαίοι έχουν συχνά για τις ΗΠΑ μια μάλλον απωθητική εικόνα ­
κοινωνίας βίας, φτώχειας και αδικίας. Φαίνεται ωστόσο ότι η ανάπτυξη στη χώρα
αυτή (εθνικός δείκτης 5,6%, ο ψηλότερος σε μια δεκαετία) τείνει να εξαπλωθεί,
έστω και άνισα. Δεν παίζουν βέβαια όλοι οι Αμερικανοί στο Χρηματιστήριο («η
άνοδός του σου κόβει την ανάσα», είπε ο Άλαν Γκρήνσπαν, ο πρόεδρος της
Ομοσπονδιακής Τράπεζας), όλους όμως αφορά η πτώση της ανεργίας στο 4,9%
(χαμηλότερος δείκτης 25ετίας), η σχεδόν εξαφάνιση του πληθωρισμού, και η μέση
αύξηση των οικογενειακών αγορών κατά 6,4% εφέτος. Ακόμη και το έλλειμμα του
προϋπολογισμού είναι το κατώτερο της εικοσαετίας. Για να συμπληρωθεί η ευτυχία
του Κλίντον, οι Ρεπουμπλικάνοι (που πλειοψηφούν στο Κογκρέσσο) έκλεισαν μαζί
του στις 2/5 «ιστορική» συμφωνία για την οικονομική πολιτική. Στόχος:
«Έλλειμμα Μηδέν», σε μια πενταετία.

Ο τετραγωνισμός…

… του κύκλου
στην οικονομία, σχολιάζει η «Μοντ», σημαίνει: α) μείωση των ελλειμμάτων, β)
νομισματική σταθερότητα, γ) ανάπτυξη, δ) απασχόληση. Πώς τα καταφέρνουν και
στα τέσσερα αυτά οι Αμερικανοί; Με θυσίες, λέει η εφημερίδα. Πέρασαν και αυτοί
λιτότητα και πολλούς περιορισμούς, ιδίως στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του
΄90. Αλλά εφάρμοσαν κάθε μέσο για να διασφαλίσουν την ανάπτυξη. Κατόπιν,
στράφηκαν με μανία κατά των ελλειμμάτων. Αποτέλεσμα, η σταθερή άνοδος του
δολαρίου. «Σίγουρα, οι Αμερικανοί έχουν ανάγκη τον υπόλοιπο κόσμο για την
κάλυψη των εμπορικών ελλειμμάτων τους. Όμως, εξάγουν κιόλας ­ προς Ευρώπη και
Ιαπωνία ­ ένα μέρος της ευημερίας τους, πράγμα ευπρόσδεκτο. Και το ηθικό τους
είναι απίστευτα ψηλό. Το 52% των Αμερικανών είναι “βέβαιοι” ότι τα παιδιά τους
θα ζήσουν ακόμη καλύτερα. Το 70% “δεν προβλέπουν οικονομική κρίση τους
επόμενους μήνες”».

Να είναι μύθος…

… άραγε ότι τέχνη παράγεται
όταν είσαι (έστω λίγο) δυστυχής; Υποδουλωμένος, πεινασμένος, ταπεινωμένος;
Στις ΗΠΑ του Κλίντον, πάντως, η ανάπτυξη συνοδεύεται από μια έκρηξη
λογοτεχνίας. Όπως στον καιρό του Φώκνερ, του Σαρόγιαν, του Άλμπη. Δεν είναι
μόνο ­ ξανά ­ ο Πύντσον με τους «Μέησον και Ντίξον» ή ο Σάλιντζερ με το
«Χάπγουερθ 16, 1924» και ο Μαίηλερ με το «Κατά Υιόν Ευαγγέλιό» του. Αλλά και ο
Τομ Γούλφ με την «Ενέδρα στο Φορτ Μπραγκ» ­ για τις υπερβολές των media. Και
φυσικά, ο Άρθουρ Κλαρκ: Με το «3001, Τελική Οδύσσεια», ο διάσημος κάτοικος της
Σρί Λάνκα ερμηνεύει, μεταξύ άλλων, «τα μυστήρια του σύμπαντος»….

Ο Σωλ
Μπέλλοου…

…
επέστρεψε κι αυτός. Ο Νομπελίστας του «Χέρζογκ» βγαίνει από μακρά σιωπή. Ένα
ψάρι που έφαγε σε εστιατόριο της Καραϊβικής του παρέλυσε το νευρικό σύστημα.
Έγινε σχεδόν φυτό. Πέρασαν δέκα χρόνια ώσπου (με τη βοήθεια και της 5ης
συζύγου του) να συνέλθει και να γράψει το νέο του μυθιστόρημα, «The Actual».
Μόλις 116 σελίδες, αλλά δυναμίτης ­ εναντίον των politically correct.
«Σκεφτείτε ότι σε ορισμένα πανεπιστήμια διδάσκουν τους αρχαίους κλασικούς μόνο
και μόνο για να τους…. καταγγείλουν ­ λέει. ­ Ότι ήταν τάχα ρατσιστές,
σωβινιστές, ιμπεριαλιστές…. Ούτε ο Σαίξπηρ δεν γλίτωσε. Εκεί φτάσαμε». Στα
διάφορα είδη ανάγνωσης, προφανώς ­ την προσεχτική, την επιπόλαιη, την
ακαδημαϊκή κ.λπ. ­ έχει προστεθεί ένα ακόμη: η κομπλεξική ανάγνωση.