Τόνι μου, Κώστα μου

Δύο
επίθετα και ένας όρος δίνουν τον τόνο στο συγχαρητήριο τηλεγράφημα του κ. Κ.
Σημίτη προς τον κ. Τ. Μπλερ ­ τη νίκη του τη χαρακτηρίζει «συγκλονιστική», τη
συνεργασία που προσδοκά την αναμένει «θερμή» και, βεβαίως, υπάρχει αναφορά
στην «Κεντροαριστερά».

Ο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση
στον ηγέτη των Βρετανών Εργατικών ­ τον οποίο άλλωστε είχε σπεύσει να
συναντήσει στο Λονδίνο, πολύ πριν από την εκλογική νίκη του, που σήμανε και
την αποχώρηση των Συντηρητικών από την Ντάουνινγκ Στριτ.

Πιο πολύ ακόμα, ο
κ. Σημίτης τρέφει ιδιαίτερη εκτίμηση στην κομματική οργάνωση των Εργατικών ­
και, μάλιστα, σε ανύποπτο χρόνο εκθείαζε τις εσωκομματικές τους κατακτήσεις:
οργανωμένες τάσεις, αναλογική εκπροσώπηση στα κομματικά όργανα, ανοικτές
οργανώσεις.

Όμως, η εκτίμηση των Εργατικών για το ΠΑΣΟΚ έχει πολύ πιο
«ρεαλιστική» βάση ­ το κόμμα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου κατόρθωσε μέσα σε
λίγα χρόνια να καταστεί ένα από τα πιο ισχυρά (και πιο σταθερά) κόμματα
εξουσίας του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Άλλωστε, ο κ. Μπλερ
εφήρμοσε με απόλυτη επιτυχία το μοντέλο τής «διείσδυσης» σε άλλους πολιτικούς
χώρους ­ τον «θατσερικό», στη συγκεκριμένη περίπτωση ­ που πρώτο εισήγαγε το
ΠΑΣΟΚ.

Πάντως, η θέση του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος εξουσίας ολόκληρη τη δεκαετία
του ’80 και η αντίστοιχη θέση των Εργατικών στην αντιπολίτευση, ώθησαν το
ΠΑΣΟΚ σε μια προνομιακή σχέση μαζί με το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, που ήταν
επίσης στην κυβέρνηση ­ άλλωστε, ήταν αρκετά τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ που
είχαν αναπτύξει ήδη από τη δεκαετία του ’70 σχέσεις με τους Γάλλους
Σοσιαλιστές.

Εκτός όλων των άλλων, το μοντέλο του γαλλικού κόμματος
ταίριαζε περισσότερο στον Ανδρέα Παπανδρέου ­ υπήρχε εκεί ένας επίσης
χαρισματικός ηγέτης, ο Φρ. Μιτεράν, με παρουσία ιδιαίτερα έντονη στη διεθνή
πολιτική σκηνή, τη στιγμή που οι Εργατικοί υπέφεραν από τις εσωκομματικές
αγκυλώσεις (εκπροσώπηση των συνδικάτων μέσα στο κόμμα), που τους οδήγησαν στην
επιλογή μιας σειράς σχετικά άχρωμων ηγετών, οι οποίοι δεν κατόρθωσαν σε καμιά
περίπτωση να αντιπαρατεθούν στην κ. Μ. Θάτσερ.

Πάντως, όλα αυτά τα
τελευταία χρόνια, οι σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με το Εργατικό Κόμμα ήταν πάρα πολύ
καλές ­ και κυρίως στον χώρο της Ευρωβουλής: η κ. Πολίν Γκριν, η επικεφαλής
του Ευρωσοσιαλιστικού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο και από τα κορυφαία στελέχη
των Εργατικών, εκλέγεται σε γειτονιά Κυπρίων και οι θέσεις της για τα εθνικά
μας θέματα ήταν πάντοτε «φιλελληνικές».

Μάλιστα ­ κι αυτό δεν είναι
ευρύτερα γνωστό ­ διατηρεί ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις με τον κ. Σημίτη.

Οι
καλές σχέσεις επιβεβαιώθηκαν και προεκλογικά: ο κ. Κ. Σκανδαλίδης και ο κ.
Παρ. Αυγερινός πήγαν μάλιστα στη Βρετανία και μίλησαν σε προεκλογικές
συγκεντρώσεις.

Τώρα, τα πράγματα έχουν αλλάξει: οι Εργατικοί δεν είναι πια
στην αντιπολίτευση ­ και οι καλές σχέσεις θα κριθούν από την πρακτική της
κυβέρνησης Μπλερ στα θέματα όπου εμπλέκεται η Βρετανία ­ μια πρώτη,
«συμβολική» γεύση, πήραμε χθες, με την άρνηση της παλαιότερης δέσμευσής τους
για επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

Ωστόσο, ο κ. Σημίτης δεν έχει
κανέναν λόγο να είναι εξ αρχής επιφυλακτικός: η εκλογή Μπλερ και η πιθανή
επικράτηση των Σοσιαλιστών στις εκλογές της 23ης Μαΐου, στη Γαλλία, όπως και η
διακυβέρνηση της Ιταλίας από την «Ελιά», δίνουν τη δυνατότητα της διαμόρφωσης
ενός «σοσιαλδημοκρατικού ημικυκλίου», που θα ξεκινάει από τη Βρετανία, θα
συνεχίζει σε Γαλλία και Ιταλία και θα καταλήγει στη χώρα μας.

Ο κ. Σημίτης
εκτιμά ότι η διαμόρφωση ενός τέτοιου σχήματος θα μπορούσε να έχει ιδιαίτερα
θετικές επιπτώσεις σε μια σειρά θεμάτων που αφορούν την κοινωνική διάσταση της
Ενωμένης Ευρώπης ­ αλλά πιστεύει επίσης ότι θα μπορούσε να συμβάλει στην
κατανόηση των μεγάλων αλλαγών που απαιτούνται, τόσο σε επίπεδο πολιτικής όσο
και σε επίπεδο κομματικής οργάνωσης, για να μπορέσουν οι δυνάμεις της
σύγχρονης Αριστεράς να οδηγήσουν την ευρωπαϊκή κοινωνία προς τον 21ο αιώνα.

Πίσω από την κατηγορία τού «θατσερικού», που προσάπτεται στο κ. Μπλερ,
βρίσκεται η επιτυχημένη (εκ του εκλογικού αποτελέσματος) μεταλλαγή των
Εργατικών από ένα «εργατίστικο» κόμμα σε έναν πολιτικό οργανισμό που επιδιώκει
να εκφράσει τα μεσαία στρώματα.

Πίσω από τη νίκη του κ. Μπλερ, αρκετοί στο
ΠΑΣΟΚ βλέπουν και το μέλλον του κόμματός τους: η «εκσυγχρονιστική» πτέρυγα
διαβλέπει ότι μετά τα «μαθήματα» που έδωσε το κόμμα τους, τώρα οφείλει να
διδαχθεί.

Η αναφορά του κ. Σημίτη στο συγχαρητήριο τηλεγράφημά του προς
τον κ. Μπλερ ότι προσβλέπει σε συνεργασία για τη νέα στρατηγική του
δημοκρατικού Σοσιαλισμού και της Κεντροαριστεράς, αποκτά έτσι άλλη διάσταση:
στο ΠΑΣΟΚ αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι αν δεν μετεξελιχθεί ο χώρος τους σε
ένα πεδίο υποδοχής των κοινωνικών δυνάμεων που «παίρνουν το πάνω χέρι», λόγω
των ριζικών αλλαγών στις δομές των κοινωνιών, θα χρειαστεί να αναζητήσουν
κάποτε τον δικό τους Μπλερ, αφού περάσουν πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση.