Η μεταμφίεση των σοσιαλδημοκρατών

Ο Κλίντον συγχαίρει. Ο ΝτΆλέμα πανηγυρίζει. Ο Ζοσπέν
ελπίζει. Ο Λαφονταίν περιμένει. Όλοι πάντως συμφωνούν ότι η μεταμφίεση του
Εργατικού Κόμματος δείχνει τον δρόμο για τη νίκη.ΚΟΥΙΖ της «Στάμπα»:
ποιος έχει πει ότι πρέπει να καταπολεμηθούν με αποφασιστικότητα τα αίτια της
εγκληματικότητας και ταυτόχρονα να αντιμετωπιστούν σκληρά οι εγκληματίες; Ο
Μπιλ Κλίντον, ο Τόνυ Μπλαιρ ή ο Μάσιμο ΝτΆλέμα; Απάντηση: και οι τρεις. Ο
πρώτος το είπε στις προεδρικές εκλογές του 1992. Ο δεύτερος το έκανε σύνθημα
το 1996. Και ο τρίτος άνοιξε έτσι τον περασμένο Μάρτιο την προεκλογική
εκστρατεία του κόμματός του στο Μιλάνο. Οι Αμερικανοί Νέοι Δημοκρατικοί, οι
Βρετανοί Νέοι Εργατικοί και οι Ιταλοί Νέοι Σοσιαλδημοκράτες συναντώνται σ’ ένα
στοιχείο που δανείστηκαν από το πρόγραμμα της παλιάς αμερικανικής και
ευρωπαϊκής Δεξιάς: law and order, νόμος και τάξη. Μια από τις βασικότερες
εξαγγελίες του νέου υπουργού Εσωτερικών της Βρετανίας Τζακ Στρόου είναι ότι θα
καταργηθεί ο νόμος με βάση τον οποίο παιδιά κάτω των 14 ετών θεωρούνται
ανίκανα να διακρίνουν ανάμεσα στο καλό και το κακό.

Αλλά τα κοινά σημεία
των τριών κομμάτων είναι πολύ περισσότερα. Η αποδοχή των νόμων της αγοράς και
της ελαστικότητας της εργασίας. Η αναγνώριση της ανάγκης να περιοριστεί
δραστικά το κοινωνικό κράτος. Η υποβάθμιση του ρόλου των συνδικάτων. Η σκληρή
αντιμετώπιση της εσωκομματικής αριστερής αντιπολίτευσης: για «συντηρητισμό»
κατηγορεί την Κομμουνιστική Επανίδρυση ο ΝτΆλέμα, «συντηρητικοί με
ριζοσπαστικό μανδύα» είναι για τον Μπλαιρ εκείνοι που τον καταγγέλλουν για
εγκατάλειψη των παραδοσιακών αρχών του κόμματος. Ίδια είναι συχνά και τα
πρόσωπα. Ο άνθρωπος που οργανώνει τις δημοσκοπήσεις για τον Κλίντον, ο Σταν
Γκρίνσμπεργκ, εργάζεται και για τον Μπλαιρ. Ένας από τους συμβούλους του
τελευταίου, ο Φιλ Γκούλντ, είχε εργαστεί το 1992 για λογαριασμό του Κλίντον.

Αν το Εργατικό Κόμμα είχε μείνει μακριά από την εξουσία για 18 χρόνια,
λίγοι θυμούνται ότι από το 1968 ως το 1992 οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί
κυβέρνησαν μόνο για μια τετραετία. Οι επιθέσεις του Ρήγκαν και της Θάτσερ
αιφνιδίασαν τα δύο κόμματα, που άργησαν να ανασυνταχθούν. Προσωπικότητες σαν
τον Δουκάκη και τον Κίνοκ δεν έπειθαν τους ψηφοφόρους. Το «Νιου Ντηλ» έπρεπε
να ενταφιαστεί και να αντικατασταθεί από έννοιες όπως δυναμισμός,
εκσυγχρονισμός και ανταγωνιστικότητα. Πρώτος το έκανε ο Κλίντον. Ο Μπλαιρ τον
μιμήθηκε. Ο ΝτΆλέμα δυσκολεύεται λίγο περισσότερο: στην Ιταλία δεν υπήρξε ούτε
Ρήγκαν ούτε Θάτσερ για να δείξει στην αριστερά τον δρόμο που πρέπει να
ακολουθήσει…

Εκείνοι που έχουν καταληφθεί από τη μεγαλύτερη αμηχανία
είναι οι Γάλλοι σοσιαλιστές. Πώς να προλάβουν μέσα σε 20 μέρες να αφομοιώσουν
τα μαθήματα; Πώς να παίξει ο έρμος ο Ζοσπέν τον ρόλο του χαρισματικού
σαραντάρη;