«Εξευμενίζουμε ένα δρόμο…»

Ρωγμές άρχισε να παρουσιάζει το σοσιαλδημοκρατικό
στρατόπεδο. Καιρός ήταν: η πολλή συναίνεση βλάπτει την υγεία.

ΜΙΑ
ΕΚΔΟΧΗ σοσιαλισμού αποδεκτή από τη γαλλική Δεξιά: έτσι χαρακτηρίζει τους
Εργατικούς του Τόνυ Μπλαιρ ο γάλλος γερουσιαστής Ζαν-Λυκ Μελενσόν, ηγετικό
στέλεχος της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού Κόμματος. «Ο Μπλαιρ έχει
προειδοποιήσει ότι θα αντιμετωπίσει με αμείλικτη σκληρότητα οποιαδήποτε
απόπειρα των συνδικάτων να ρίξουν με απεργίες λίγο τσάι στο καυτό νερό που
υπόσχεται το πρόγραμμά του», λέει ο Μελενσόν στο περιοδικό «L’ Evenement du
jeudi». «Είναι ανώφελο βέβαια να περιμένουμε απ’ αυτόν την ίδια “αμείλικτη”
αυστηρότητα απέναντι στην αγγλική επιχειρηματική τάξη. Κι όμως, αυτή η τάξη
μοιράζεται το μεγαλύτερο κομμάτι της τούρτας. Και ζητάει ακόμη περισσότερα.
Και θα τα πάρει: ο Τόνυ Μπλαιρ δηλώνει πως πιστεύει στην “ελαστικότητα της
αγοράς εργασίας”. Φοβάμαι πως το θέαμα ενός τέτοιου “σοσιαλισμού” δεν
βελτιώνει την εικόνα μας στην ήπειρο…».

Με ένα σοσιαλισμό βρετανικού
τύπου στη Γαλλία, η γαλλική Δεξιά θα μπορούσε να εφαρμόσει το πρόγραμμα της
θατσερικής Δεξιάς που αποτελεί το πρότυπό της, λέει χαρακτηριστικά ο
γερουσιαστής. Τις αποστάσεις του από την πειθήνια σοσιαλδημοκρατία του Μπλαιρ
έλαβε και ο ηγέτης του κόμματος Λιονέλ Ζοσπέν, επιλέγοντας να στηρίξει την
προεκλογική του εκστρατεία στην απειθαρχία έναντι ενός τουλάχιστον όρου της
Συνθήκης του Μάαστριχτ: του κριτηρίου που ορίζει το επιτρεπόμενο όριο των
δημοσίων ελλειμμάτων στο 3% του ΑΕΠ, «παράγοντας λιτότητα και ανεργία».

Η
δραματικότερη έκκληση όμως ­ και ταυτόχρονα το ηχηρότερο χαστούκι ­ προς τους
«Νέους Εργατικούς» προέρχεται από έναν Αμερικανό που δεν υπήρξε ποτέ
αριστερός. «Μην επαναλάβετε το δικό μας λάθος στρεφόμενοι προς τα δεξιά»,
ζητεί από τον Μπλαιρ ο Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργός Εργασίας και στενός
συνεργάτης του προέδρου Κλίντον. «Μη σας παραπλανά η εικόνα της αμερικανικής
οικονομίας. Τα στοιχεία για την απασχόληση φαίνονται καλά και η οικονομία
λειτουργεί ­ αλλά για ποιον; Όταν η μισή εργατική δύναμη έχει χαμηλούς μισθούς
και επισφαλείς δουλειές, κι όταν δεν επενδύεις τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον
δημόσιο τομέα, τι άλλο έχεις από ένα νερόβραστο ρεπουμπλικανισμό; Εάν ο Μπλαιρ
παγιδευτεί στην ίδια φυλακή της λιτότητας, η Βρετανία θα βρεθεί παγιδευμένη
στην ίδια φυλακή με τον Μπιλ Κλίντον. Και θα υποστεί τις ίδιες συνέπειες».

Οι μεγάλοι ηγέτες δεν κυβερνούν από το κέντρο γιατί η κοινή γνώμη βρίσκεται
ήδη εκεί, προειδοποιεί μέσω της «Γκάρντιαν» ο Ράιχ, που έχει επιστρέψει στο
Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Οι ηγέτες μετακινούν την κοινή γνώμη. Τη
μεταπείθουν. Η δημοτικότητα του Κλίντον δεν ανέβηκε όταν στράφηκε προς τα
δεξιά, αλλά όταν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στο Κονγκρέσο. «Ποτέ στην
ιστορία δεν είχαν τόσο αποφασιστική δύναμη τα αισθήματα ενός δρόμου ­ της Ουώλ
Στρητ. Οι αρχαίοι ανησυχούσαν για τις διαθέσεις των ουρανών, των βουνών, των
θαλασσών και των δασών. Εμείς εξευμενίζουμε ένα δρόμο».