Ο ακήρυκτος «εμφύλιος» δασκάλων – καθηγητών

Στις αρχές
Φεβρουαρίου, η εκπαιδευτική κοινότητα ζούσε την ένταση από τις εξελισσόμενες ­
παράλληλα τότε ­ απεργίες των δασκάλων και των καθηγητών και τα μεγάφωνα στις
συγκεντρώσεις μιλούσαν για «δασκάλους – καθηγητές, ενωμένους – νικητές».

ΟΜΩΣ ΠΙΣΩ από τα ντεσιμπέλ, οι ψίθυροι αφορούσαν όχι μόνο τη διαμάχη
εκπαιδευτικών και υπουργείου, αλλά και μιαν άλλη, μεταξύ των εκπαιδευτικών
Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

Η κόντρα, που αναζωπυρώθηκε
εξαιτίας της αποτυχίας του αγωνιστικού «φλερτ» και της διαφορετικής κλιμάκωσης
των κινητοποιήσεων (2 εβδομάδες οι δάσκαλοι, 2 μήνες οι καθηγητές), ονομάζεται
«μισθολογική εξομοίωση», αλλά έχει βαθύτερες ρίζες από μιαν απλή οικονομική
διαφωνία.

ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΑ

Η Κίνηση Δασκάλων – Νηπιαγωγών της
Νίκαιας διένειμε τις ημέρες εκείνες ένα δελτίο δρόμου, που απεικονίζει με
γλαφυρό τρόπο ­ και μάλιστα έμμετρο, σε… παραδοσιακό δεκαπεντασύλλαβο
Αττικοβοιωτίας! ­ το μέγεθος της υπόγειας έντασης μεταξύ ΟΛΜΕ-ΔΟΕ:

«Δυο
αδιλφούλις ήντανι κι κάνανι τις ξένις, ιγώ Ουλμέ, ιγώ Δουέ, ισύ κακά κι ψώρα.
Τις πιάνανι οι χουργιανοί κι τις παρακαλούσαν: Μονιάστι κόρις καψιρές, κόρις
γιρουντουκόρις, τι έρχιτι ου αφέντς Αρσένς κ’ οι ικσυγχρουνιστάδις, κι θα μας
σφάξιν σαν τ’ αρνιά, θα σας διακουρέψιν, δεν κάνει ισείς αρχόντισσις κι του
χουργιού αρχηγίνις, να μη μιλιέστι ντίπ για ντίπ, κουτζάμ γριές κουπέλις!».
Ποιο είναι το πρόβλημα με τις… αμίλητες αδελφές; Φαινομενικά τους χωρίζει
μόνο το μισθολογικό. Η διαφορά ­ επισημαίνει ο εκπαιδευτικός κ. Χάρης
Αθανασιάδης, στο περιοδικό του κλάδου «Σύγχρονη Εκπαίδευση» ­ είναι μόλις
14.000 δρχ. μεικτά.

«ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ»

«Οι δάσκαλοι όμως το
θεωρούν σημαντικό, επειδή συμβολίζει την ­ πολιτικά και παιδαγωγικά απαράδεκτη
γι’ αυτούς ­ αντίληψη που αποδίδει μικρότερη αξία στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.
Επιπλέον τονίζουν ότι η διαφορά στα χρόνια σπουδών τους, που ώς τώρα
νομιμοποιούσε τη διαφορά στους μισθούς, τείνει να εξαλειφθεί μετά την ίδρυση
Παιδαγωγικών Τμημάτων και τον διορισμό ειδικοτήτων στα Δημοτικά. Οι καθηγητές,
αν και ως ΟΛΜΕ αποφεύγουν να πάρουν θέση, δεν μπορούν να αποδεχθούν εξίσωση με
τους “νηπιαγωγούς”, όπως περιφρονητικά λένε στις άτυπες συζητήσεις»…

Ο
πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Νίκος Τσούλιας, αποκαλύπτει πως όταν απεργούσαν και οι δύο
κλάδοι, προτάθηκε να παραστεί αντιπροσωπεία της ΟΛΜΕ σε συνέλευση δασκάλων,
κάτι ­ θεωρητικά ­ αυτονόητο. Όμως, παραλίγο να δημιουργηθεί θέμα (!), καθώς
αρκετοί συνδικαλιστές, κυρίως της ΔΑΚΕ (Ν.Δ.), διαφωνούσαν. Η ΔΑΚΕ των
δασκάλων με τη ΔΑΚΕ των καθηγητών λες και δεν έχουν συγγένεια μπροστά στα
κλαδικά. Αδιάφορες είναι και οι σχέσεις των συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ στις δύο
Ομοσπονδίες, ενώ η Αριστερά δεν έχει καν επικοινωνία ­ σε επίπεδο διοίκησης
πάντα ­ καθώς στη ΔΟΕ εκπροσωπείται μόνο το ΚΚΕ, ενώ στην ΟΛΜΕ μόνο ο
Συνασπισμός. Ακόμα και στην απεργία, η καχυποψία ανάμεσα στους κλάδους ήταν
έκδηλη, παρότι επισήμως δηλώνουν ότι επικοινωνούν. Εξάλλου η ΟΛΜΕ ετοιμάζεται
για συνέδριο τον Ιούνιο, όπου όλα δείχνουν ότι δεν θα συμφωνήσει σε
«εξομοίωση», επιμένοντας σε τρεις μισθολογικές βαθμίδες.

«ΜΕΓΑΛΟ
ΛΑΘΟΣ»

«Όμως», διαπιστώνει ο κ. Τσούλιας, «δεν είναι μόνο το
οικονομικό. Δυστυχώς κάποιοι δάσκαλοι έχουν πρόβλημα με τους καθηγητές και
κάποιοι καθηγητές εκδηλώνουν έπαρση στους δασκάλους. Αυτό είναι μεγάλο λάθος
όλων. Πιστεύω, όμως, ότι εξ αντικειμένου υπάρχει συνήθως και διαφορετική
ψυχοσύνθεση. Οι δάσκαλοι έχουν να κάνουν με παιδιά, εμείς με εφήβους,
μπολιαζόμαστε στην αμφισβήτησή τους, παρακολουθούμε τις μουσικές τάσεις, το
λεξιλόγιό τους, για να επικοινωνήσουμε. Στους εφήβους δεν περνάει το πρότυπο
της γραβάτας κι αυτό έχει επίπτωση σ’ εμάς, ενώ στα μικρά παιδιά περνάει και,
επιπλέον, συχνά το επιβάλει στους δασκάλους με τον τρόπο της η κοινωνία».

Αλλά και η ΔΟΕ δεν έστειλε καν αντιπροσώπους στις συνελεύσεις των καθηγητών.
Αντίθετα, στις δικές της συνελεύσεις δημιουργήθηκαν και επεισόδια, μεταξύ
Αθηναίων δασκάλων και επαρχιωτών, μεταξύ νεαρών και μεγαλυτέρων, μεταξύ
αριστερών και συνδικαλιστών του ΠΑΣΟΚ (πλειοψηφία στο Δ.Σ.) και λιγότερο της
Ν.Δ. «Στην ΟΛΜΕ δεν μας προσκάλεσε κανένας!», λέει ο γενικός γραμματέας της
ΔΟΕ, Πάρις Βεντήρης. «Είναι λάθος ο ισχυρισμός για διαφορά στην εκπαίδευσή
μας. Πράγματι οι έφηβοι μαθητές χρειάζονται προσοχή, αλλά περισσότερη προσοχή
και πιο πολύπλοκος τρόπος αντιμετώπισης χρειάζεται για τα παιδιά, που
αναπτύσσουν μηχανισμούς κοινωνικοποίησης, μάθησης, μνήμης, κ.λπ. Και δεν
μπορεί κανείς να βάζει ζυγαριά στην προσφορά του έργου». Ο κ. Βεντήρης
παρατηρεί ότι δεν υπάρχουν πια οι διαφορές στο κοινωνικό και επιστημονικό
στάτους καθηγητών – δασκάλων, αλλά μόνο μια λανθασμένη αντίληψη: «Η
συντριπτική πλειονότητα των δασκάλων έχει σήμερα μεταπτυχιακά, δεύτερο πτυχίο
και κάνει συνεχείς επιμορφώσεις και μετεκπαιδεύσεις. Η πορεία ΟΛΜΕ-ΔΟΕ πρέπει
να είναι κοινή, χρειάζονται όμως 3 προϋποθέσεις: κοινό πλαίσιο αιτημάτων,
ισοτιμία των εταίρων και ενιαία στρατηγική, αντί ευκαιριακές συμπορεύσεις».

74 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Αυτά εν έτει 1997. Το 1923, ο Τύπος της εποχής
έγραφε μια δήλωση καθηγητή: «… θα ήτο άτοπον να φθάση με τας νέας αυξήσεις ο
μισθός ενός δημοδιδασκάλου να είναι μεγαλύτερος αυτού ενός καθηγητού
Γυμνασίου». Και την επομένη, ο τότε πρόεδρος της ΔΟΕ απαντούσε: «… να μην
προβαίνουν σε προκλήσεις οι καθηγηταί, αι οποίαι δεν είναι επικουρικαί εις την
επιτυχήν διεξαγωγήν του κοινού μας αγώνος».

Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα
τα ίδια μένουν….