Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν μουτζαχεντίν βομβιστή αυτοκτονίας, τυλιγμένο με το γιλέκο των εκρηκτικών και τον διακόπτη στο χέρι, και στην πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου;
Ο μουτζαχεντίν ανατινάζεται μία φορά και σκοτώνεται πρώτος αυτός, ενώ η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει τη δυνατότητα να εκρήγνυται επανειλημμένα, πάντα με βαριές απώλειες στον περιβάλλοντα χώρο, χωρίς η ίδια να παθαίνει τίποτα.
Όπως στα καρτούν, τη βλέπουμε πάντα να φεύγει από τη σκηνή της έκρηξης το ίδιο αγέρωχη και θυμωμένη, λίγο τσουρουφλισμένη μόνο και μπαρουτοκαπνισμένη. Θα επιστρέψει με νέο γιλέκο εκρηκτικών και πάει έτσι στο διηνεκές.
Παθαίνει, βέβαια, ο κοινοβουλευτισμός, τον οποίο η κυρία Κωνσταντοπούλου διασύρει και εξευτελίζει κάθε φορά που δίνει παράσταση στη Βουλή, δεδομένου ότι σχεδόν πάντα επιβάλλει το δικό της με τον εκφοβισμό και την ανυπόφορη προσωπικότητά της.
Το ίδιο κάνει στα δικαστήρια, ενώ προσφάτως επεξέτεινε την επικράτειά της και στην Επιθεώρηση Εργασίας. Διασύρει τη Βουλή, διασύρει το κράτος, διασύρει όμως και όλους εκείνους τους κυβερνητικούς, οι οποίοι, ενώ έχουν τη δυνατότητα να της βάλουν ένα όριο (να την επαναφέρουν στην τάξη είναι αδύνατο), δεν το κάνουν από φόβο, ιδίως δε όσους τα βρίσκουν μαζί της παρασκηνιακά για να έχουν την ησυχία τους. Οι περισσότεροι όμως κρύβονται, επειδή την τρέμουν.
Ποιο είναι το μυστικό της αναμφισβήτητης επιτυχίας της; Πώς τα καταφέρνει έτσι η κυρία Κωνσταντοπούλου και κάνει ό,τι θέλει; Αξιοποιεί μία από τις βασικές, τις θεμελιώδεις αρχές του κοινωνικού βίου, την οποία όλοι μαθαίνουμε από νωρίς και η οποία λέει ότι ποτέ δεν μπλέκεις με τρελό, πάντοτε είναι προτιμότερο να τον αποφεύγεις.
Βεβαίως, δεν λέω ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου είναι τρελή, διότι δεν είναι. Συμπεριφέρεται όμως με τρόπο, ο οποίος τεχνηέντως υποβάλλει την ιδέα αυτή, οπότε ο άλλος τραβιέται πίσω και φυλάγεται. Πάντως, όσοι την ψηφίζουν με αυτό ακριβώς τον σκοπό, όσοι δηλαδή θέλουν το μπάχαλο του μίσους και της εχθροπάθειας, πρέπει να είναι απολύτως ικανοποιημένοι μαζί της. Δίνει τον καλύτερο εαυτό της!
Διδάσκει
Λίγο σεβασμό παρακαλώ, προτού πέσει το κράξιμο, διότι τουλάχιστον ο άνθρωπος διδάσκει την τέχνη της κωλοτούμπας, στην πιο φίνα μορφή της. Ο Ιλον Μασκ έδωσε μια συνέντευξη, στην οποία με τον πιο φυσικό τρόπο στον κόσμο είπε το εξής: «Δεν είμαι MAGA. Ιδεολογικά είμαι μετριοπαθής, είμαι άνθρωπος που ποτέ δεν του άρεσαν οι ακραίες θέσεις κάθε είδους». Δεν την είδα όλη, γιατί δεν τον αντέχω· έτσι, δεν ξέρω αν στο τέλος δεν άντεξε και πέταξε ένα «Sieg Heil». Το λέω επειδή θυμάμαι τις αναρτήσεις του στα σόσιαλ υπέρ του εκάστοτε ακροδεξιού κόμματος σε όλες τις εκλογές που έγιναν σε ευρωπαϊκά κράτη.
Ο ίδιος μπορεί να τα ξέχασε από το σοκ της απώλειας. Της απώλειας των 500 εκατομμυρίων δολαρίων, εννοώ, που πέταξε από το παράθυρο για τις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, τις οποίες οι Ρεπουμπλικανοί και το MAGA έχασαν παταγωδώς.
Σημειώστε μάλιστα ότι τα 380 από αυτά τα εκατομμύρια ο Μασκ τα διέθεσε για ένα χαμένο κορμί, ονόματι Κεν Πάξτον, που το διόρισε ο Τραμπ υποψήφιο για τη Γερουσία στο Τέξας και, φυσικά, ηττήθηκε. Ο Μασκ χρηματοδότησε τόσο γενναιόδωρα τον Πάξτον όχι μόνον επειδή το Τέξας ήταν το κόκκινο οχυρό των Ρεπουμπλικανών επί δεκαετίες (στην Αμερική πάνε ανάποδα με τα χρώματα στην πολιτική), αλλά και για τον λόγο ότι ο ίδιος έχει εκεί την έδρα των επιχειρήσεών του.
Οπερέτα
Η επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ ήταν μελοδραματική και είχε λίγο απ’ όλα. Είχε σπαραγμό και οδυρμό, είχε εξομολογήσεις για ψυχικά βάρη, γενικώς είχε πολύ πλάκα. Αυτό όμως σημαίνει ότι ανεβαίνει αισθητά ο πήχης για την επιστροφή της μεγάλης Θεοδώρας Τζάκρη. Αν η κυρία Κασιμάτη παρουσίασε ένα τόσο καλοστημένο μελόδραμα, οι θαυμαστές της κυρία Τζάκρη περιμένουμε κάτι παραπάνω, Κάτι οπερατικό, τολμώ να πω, συμβιβάζομαι όμως και με οπερετικό, γιατί δεν έχω προκατάληψη για τις οπερέτες, ιδίως αν είναι βιεννέζικες.














