«Αντι-Brexit»: η φάρσα που κρύβει ένα δράμα
Ο νυν πρωθυπουργός της Βρετανίας Μπέρναμ έχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με ουκ ολίγους προκατόχους του στην περίοδο μετά το Brexit, όταν η χώρα άλλαξε ηγεσίες πυκνότερα από κάθε εποχή: έγινε πρωθυπουργός από σπόντα. Συνεπώς, το ερώτημα που θα έπρεπε να τον απασχολεί τώρα είναι το εάν και πότε θα αποκτήσει και το δεύτερο χαρακτηριστικό της περιόδου: εάν ένα πρωί θα τον πετάξουν και αυτόν περίπου πριν καν καταλάβει το γιατί.
Αυτό όμως που δεν έχει ως κοινό με οποιονδήποτε προκάτοχό του στη δύσβατη αυτή εποχή είναι ότι πρόκειται για τον πρώτο που κάνει τη «μεγάλη κίνηση»: εξαγγέλλει ως αναγκαία για τη Βρετανία την αναθεώρηση της συμφωνίας της χώρας με την ΕΕ για το Brexit, δηλαδή την επιστροφή. Που σημαίνει ότι, έστω και υποσυνείδητα, μάλλον ήδη έχει ανάγκη να… φύγει μόνος του από αυτή την ηλεκτρική καρέκλα, τη μοναδική σήμερα στον δυτικό κόσμο τόσο αδηφάγα για τους κατόχους της. Αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί η παράνοια της απόφασής του, η έκταση της οποίας φαίνεται χωρίς αμφιβολία από τους ίδιους τους αριθμούς, τις δυνάμεις των κομμάτων αυτή τη στιγμή στην αγγλική πολιτική σκηνή, αλλά και από τη χρονική στιγμή ενός πάντοτε ενδεχόμενου «ναι»: αν ο Μπέρναμ το λάβει, μέχρι να συμβεί αυτό αλλά και μέχρι να έρθει η ώρα για εκλογές στις μεγαλύτερες και ισχυρότερες χώρες της ΕΕ, οι Βρετανοί, που τώρα βομβαρδίζονται από προπαγάνδα για επιστροφή, θα θυμηθούν τους… άλλους βομβαρδισμούς, από τους Ναζί, βλέποντας τους νεοναζί στην εξουσία, καθώς και τους γάλλους ακροδεξιούς πιθανώς το ίδιο. Και, τότε, να δούμε ποιος Βρετανός θα θέλει να ψηφίσει την επιστροφή σε τέτοια ΕΕ, όταν σήμερα ήδη τα κόμματα που έφεραν την έξοδο είναι πλέον σταθερά πλειοψηφικά στην κοινωνία της χώρας, μα και περισσότερα από ό,τι τότε.
Επίσης, σήμερα, οι δυνάμεις υπέρ του Brexit δεν έχουν ακόμα καν ενεργοποιηθεί, σε αντίθεση με ένα ελίτ σύστημα που προπαγανδίζει συστηματικά την «επιστροφή», χωρίς ουσιαστικά να έχει ιδέα για τι μιλάει: για τους όρους. Πολλώ μάλλον όταν έρθει η ώρα να το υποστηρίξει πριν από τις κάλπες, αν έχει ήδη αλλάξει η κυβέρνηση στη Γερμανία ή, έστω, αν το AfD πλησιάζει πλέον κατά γενική ομολογία στην κυβέρνηση.
Είναι σίγουροι οι… Εργατικοί ότι θα μπορούν να βγουν στους δρόμους και να ζητούν επιστροφή σε τέτοια Ευρώπη; Ισως πρέπει να το ξανασκεφτούν λίγο. Το άλλοθι της ζημιάς που λένε ότι έκανε οικονομικά το Brexit δεν θα αρκέσει ως επιχείρημα όταν ακόμα και αυτή τη στιγμή οι μετρήσεις της κοινής γνώμης θα έπρεπε να αποθαρρύνουν κάθε τέτοια σκέψη καθώς δείχνουν ξεκάθαρα, κατ’ ελάχιστο, τεράστιο κίνδυνο ήττας.
Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι, λογικά, εξαιρετικά δύσκολα θα έπαιρνε μία κυβέρνηση ένα τέτοιο ρίσκο. Συνεπώς, προκύπτει το ερώτημα: γιατί; Τι κινεί πραγματικά όλη αυτή τη λογικά και πολιτικά σαθρή ιστορία, που, επιπλέον, είναι ικανή να προκαλέσει βαθύτατη ενόχληση σε μεγάλο μέρος ειδικά αυτής της βαριά θεσμικής βρετανικής κοινής γνώμης και για λόγους αρχής;
Η πικρή αλήθεια για το Λονδίνο είναι ότι πίσω από αυτή τη φάρσα κρύβεται ένα εντελώς άλλο ζήτημα: η απόπειρα αποφυγής ακρωτηριασμού της χώρας μέσω της «κοινής Ευρώπης». Οι Αγγλοι αναζητούν τρόπο για να μη σπάσει σε κομμάτια το Ηνωμένο Βασίλειο μέσω δημοψηφισμάτων, σε μια στιγμή που αυτό το ενδεχόμενο πλησιάζει στο αναπόφευκτο. Ομως, η ιδέα ότι αυτό θα καταστεί εφικτό μέσω υπαγωγής στο Βερολίνο είναι απελπιστικά ρηχή: δεν θα βγει τίποτα από το να «χαρίσεις» τη Σκωτία – και όχι μόνον – στους Γερμανούς. Ιδίως όταν κύριο επιχείρημα του Λονδίνου είναι ότι εκεί έγινε ένα δημοψήφισμα, άλλο δεν υπάρχει. Αντίθετα, πρέπει επιτέλους να κάνεις κάτι σοβαρό, να τους πείσεις ότι εκεί είναι το μέλλον τους. Αλλιώς…














