Σε όλη τη διαδρομή του στην πολιτική, ο Τραμπ έχει σταθεί τυχερός. Ακόμη και τώρα, μετά τη συντριβή στις ενδιάμεσες εκλογές, η τύχη έρχεται να του δείξει την εύνοιά της· γιατί, αν το κλείσιμο του εναέριου χώρου των ΗΠΑ είχε συμβεί πριν από τις εκλογές, αμφιβάλλω αν θα εύρισκε ακόμη και τη δική του ψήφο στα αποτελέσματα.
Η πανωλεθρία θα ήταν αφανισμός. Οι Αμερικανοί έζησαν κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ μέχρι τώρα, αν εξαιρέσουμε την 11η Σεπτεμβρίου – με τη διαφορά ότι, τότε, η αμερικανική κυβέρνηση έκλεισε με δική της απόφαση τον εναέριο χώρο των ΗΠΑ για λόγους ασφαλείας από τρομοκρατικές επιθέσεις.
Τώρα όμως ήταν κάτι διαφορετικό και χωρίς προηγούμενο: το σύστημα ελέγχου κατέρρευσε μόνο του, η απαρχαιωμένη τεχνολογία με την οποία λειτουργεί τα έπαιξε και κλάταρε.
Για την Αμερική, στην οποία οι γεωγραφικές αποστάσεις είναι τεράστιες, η παύση των αεροπορικών συγκοινωνιών, για μικρό χρονικό διάστημα έστω, είναι καταστροφή.
Σκεφτείτε μόνο ότι, την ώρα της πτώσης του συστήματος, 3.500 πτήσεις βρίσκονταν στο αέρα και, τελικά, στις τέσσερις ώρες που διήρκεσε η διακοπή εναέριας κυκλοφορίας επηρεάστηκαν (είτε ακυρώθηκαν, είτε καθυστέρησαν) 8.500 πτήσεις.
Το εξωφρενικό ήταν να ακούς τους αρμόδιους υπουργούς να καθησυχάζουν τον κόσμο με αοριστολογίες και, συγχρόνως, να γλείφουν αναίσχυντα τον Τραμπ με τις δηλώσεις τους. Εγκωμίαζαν την αποφασιστικότητα του προέδρου και τον πλήρη έλεγχο που ασκεί στην κατάσταση, ενώ για το ίδιο το πρόβλημα και τις αιτίες του δεν είχαν να πουν τίποτα – τα πρώτα 45 λεπτά μάλιστα δεν ήξεραν καν τι είναι.
Ήταν κάτι τελείως ανοίκειο για αμερικανική κυβέρνηση και μάλιστα σε χειρισμό κρίσης. Σε κάποια από τις χώρες με ολοκληρωτικά ή αυταρχικά καθεστώτα, όπως η Κίνα ή η Ρωσία, θα το περίμενες. Στην Αμερική όμως, η δουλοπρέπεια δεν έχει θέση στην πολιτική κουλτούρα τους.
Το βασικό επιχείρημα της κυβέρνησης Τραμπ, προκειμένου να δικαιολογήσει το φιάσκο, ισοδυναμούσε με έμμεση ομολογία ενοχής.
Κατηγορούσαν, συγκεκριμένα, τους Δημοκρατικούς, επειδή το Κογκρέσο δεν δίνει τα 50 δισεκατομμύρια που χρειάζονται για τον εκσυγχρονισμό του συστήματος, ενώ οι ίδιοι είχαν επί δύο χρόνια τον απόλυτο έλεγχο στα νομοθετικά σώματα και τον αξιοποίησαν για να τα θέσουν σε αχρησία.
Τα μοναδικά έργα, για τα οποία ενδιαφέρθηκε ο Τραμπ και η κυβέρνησή του, είναι τα μνημεία στη ματαιοδοξία του, όπως η αίθουσα χορού στην ανατολική πτέρυγα (μπροστά στην οποία ο ίδιος ο Λευκός Οίκος θα φαντάζει σαν το σπίτι του κηπουρού…), το ελικοδρόμιο, η λίμνη, η αψίδα του θριάμβου κ.ά. Αναρωτιέσαι πώς γίνεται να υφίσταται ένα τέτοιο πρόβλημα, στη χώρα η οποία βρίσκεται για περισσότερο από έναν αιώνα στην αιχμή της τεχνολογικής πρωτοπορίας.
Γίνεται, όμως, και εδώ είναι το σημαντικό που αξίζει να κρατήσουμε από το γεγονός αυτό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πρόβλημα πεπαλαιωμένων υποδομών.
Η κυβέρνηση Μπάιντεν κάτι προσπάθησε να κάνει, όμως οι κυβερνήσεις Τραμπ, πριν και μετά, το αγνόησαν τελείως. Γέφυρες, δρόμοι, αεροδρόμια, ηλεκτρικό δίκτυο, όλα χρειάζονται εκσυγχρονισμό στην Αμερική, οι ειδικοί το παραδέχονται, όμως καμία συστηματική προσπάθεια δεν γίνεται.
Περιμένετε να δείτε τι έχει να γίνει όταν θα αρχίσουν να λειτουργούν τα λεγόμενα data centers, γιατί αυτά χρειάζονται ηλεκτρικό δίκτυο με δυνατότητα μεταφοράς ρεύματος διπλάσιας ισχύος, εν σχέσει με το σημερινό (800 βολτ, αν δεν κάνω λάθος, έναντι των 400 που μπορεί σήμερα το δίκτυο).
Οι Κινέζοι δεν αντιμετωπίζουν παρόμοιο πρόβλημα, διότι εκεί ο εξηλεκτρισμός άργησε. Οταν θα αρχίσουν όμως να λειτουργούν τα data centers στις ΗΠΑ, οι διακοπές ηλεκτροδότησης, εξαιτίας πτώσεων του δικτύου, θα είναι αναπόφευκτες, εφόσον οι σχετικές υποδομές έχουν παραμείνει ως έχουν σήμερα.














