Υποψήφιοι πρωθυπουργοί
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστας Τσουκαλάς, τις τελευταίες ημέρες προσπαθεί να πείσει το ποίμνιον ότι το κόμμα που εκπροσωπεί πάει για την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές.
Χθες ανασύνθεσε μια πολύ πρόσφατη δήλωσή του, ότι το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί την πρώτη θέση και ισχυρή εντολή, αποκλείοντας συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία.
Η υπερβατική ανάγνωση των δεδομένων, όπως προσφέρονται από τις δημοσκοπήσεις, είναι ένας πολύ ωραίος τρόπος να μην υπολογίζεις την πραγματικότητα. Κανένα πρόβλημα.
Μόνο που η πραγματικότητα θα χτυπήσει την πόρτα όσων σήμερα διακινούν τέτοιου τύπου λογικές υπερβάσεις – και ελπίζω να είναι προετοιμασμένοι να απαντήσουν σε ό,τι η πραγματικότητα τους ζητήσει.
Ο Αλέξης Τσίπρας, πρώην πρωθυπουργός με τον ΣΥΡΙΖΑ και το αφεντικό του ιδιόκτητου κόμματος ΕΛΑΣ, στις 10 Νοεμβρίου 2026, σημείωνε σε ανάρτησή του στα σόσιαλ μίντια: «Δεν έχουμε σαν στόχο εμείς να διεκδικήσουμε τη δεύτερη θέση.
Έχουμε σαν στόχο να κερδίσουμε την πρώτη θέση και άρα να φέρουμε στον τόπο την πολιτική αλλαγή και να εφαρμόσουμε ένα άλλο μείγμα πολιτικής».
Αν και δημοσκοπικά βρίσκεται στη δεύτερη θέση, αλλά χωρίς δυναμική ανάπτυξης – με το ΠΑΣΟΚ δυνητικά να παραμένει απειλή για τον εκτοπισμό του από τη δεύτερη θέση – ο Τσίπρας έχει φιλοτεχνήσει προφίλ υποψήφιου πρώτου στις επόμενες εκλογές, ουσιαστικά ξαναστήνοντας το σκηνικό των εκλογών του 2023.
Υπενθυμίζω μόνο ότι το 2023 ήταν αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ – ενώ τώρα απλώς περιμένει μερικούς παλιούς συριζαίους, για να μοιραστούν μαζί του τις ευθύνες του κόμματος. Υπενθυμίζω ακόμα ότι, τότε, με πολύ πιο ευνοϊκές δημοσκοπήσεις, επίσης απειλούσε με την πρωτιά, αυτό όμως που συνάντησε στις εκλογές ήταν η συντριβή.
Δεν είναι μόνο ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας που πιστεύουν ότι θα τερματίσουν πρώτοι στην εκλογική κούρσα. Η Μαρία Καρυστιανού, παρότι δημοσκοπικά φαίνεται να παλεύει να μπει στη Βουλή, πιστεύει ότι η αυτοδυναμία αποτελεί τον βασικό στόχο της Ελπίδας για τη Δημοκρατία, τους δικού της προσωπικού κόμματος, χαρακτηρίζοντάς τη μάλιστα μοναδικό κριτήριο επιτυχίας.
Απέκλεισε μάλιστα συνεργασίες με πολιτικούς σχηματισμούς που συνδέονται με πρώην μνημονιακούς πρωθυπουργούς, δηλαδή με τον Τσίπρα (3/11/2026, Kontra). Την πρωτιά διεκδικεί και ο περίφημος Βελόπουλος, ο οποίος δήλωσε στη Βουλή: «ό,τι και να κάνετε θα είμαστε πρώτοι. Θα είμαστε αυτοί που θα κόψουμε το νήμα και στη Βόρεια Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ελλάδα».
Ξαφνικά, δηλαδή, και χωρίς να το δικαιολογούν οι πολιτικές εξελίξεις, έχουμε γεμίσει υποψήφιους πρωθυπουργούς. Οι οποίοι μπορεί να μην έχουν πείσει τους πολίτες που προσδοκούν πρόταση διακυβέρνησης, αλλά είναι πεισμένοι οι ίδιοι. Για κόμματα και αρχηγούς που οδηγούνται από τον βολονταρισμό, από την επιθυμία για εξουσία, το μόνο που έχει σημασία είναι τα στραβοπατήματα της κυβέρνησης και του πρωθυπουργού.
Κι η κυβέρνηση; Η κυβέρνηση αποδεικνύεται ανθεκτικότερη από τις προσδοκίες των αντιπάλων της. Εχει φθορά, αλλά το 41% που την ψήφισε δεν έχει απομακρυνθεί από τις προσδοκίες που είχε γεννήσει η ψήφος του. Οι πολίτες, όταν έρθει η ώρα της κάλπης, είναι υποχρεωμένοι να συγκρίνουν τα επιτεύγματα και το πολιτικό σχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη με ό,τι υπόσχονται οι εναλλακτικοί πρωθυπουργοί με τα εναλλακτικά κόμματά τους.
Αλλά η διακυβέρνηση δεν είναι έπαθλο διαγωνισμού αισιοδοξίας. Απαιτεί συνολική πρόταση που, στη συγκυρία και με βάση την πραγματικότητα, θα μπορούσε να δημιουργήσει εμπιστοσύνη και να οδηγήσει σε άλλη κυβερνητική λύση. Κάτι που δεν διαφαίνεται. Συνεπώς, αν είσαι αρχηγός κόμματος, χρειάζεται να σε εμπιστεύονται κι άλλοι εκτός από τον εαυτό σου.
Σουπερμάρκετ επαναστατικών μύθων
Γράφοντας στο φύλλο του Σαββάτου, με αφορμή τους γιορτασμούς του Πολυτεχνείου, για το ΚΚΕ και για την προσπάθεια στην οποία επιδίδεται να προσαρμόσει το πολιτικό παρελθόν του στις ανάγκες της εποχής μας, επισήμανα ότι από το μεν Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο του 1973 οι κουκουέδες απείχαν, τον ηρωικό του μύθο όμως μια χαρά προσπαθούν έκτοτε να τον καπελώσουν. Με την ευκαιρία, ο καθηγητής φιλοσοφίας Δημήτρης Δημητράκος θυμήθηκε ένα παλιότερο ανάλογο περιστατικό. Μου γράφει:
«Το ΚΚΕ είχε αποκηρύξει μέχρι πρόσφατα τον Άρη Βελουχιώτη. Αλλά θυμάμαι ότι το συζητούσα με κνίτισσα στην Αθήνα του 1976 και μου εξηγούσε πόσο δίκιο είχε το ΚΚΕ το 1945 όταν τον αποκήρυξε. Στη συνέχεια, έβγαλε να καπνίσει. Και άναψε το σιγαρέτο της με σπίρτα που έβγαζε τότε το ΚΚΕ, που είχαν εικόνα την προσωπογραφία του Μεγάλου Βελουχιώτη. Θέλησα να μείνω να της κάνω χοντρή πλάκα, αλλά με ενοχλεί το τσιγάρο. Τη χαιρέτισα και έφυγα λέγοντάς της ότι με είχε πείσει».
Μπορεί δηλαδή το κόμμα του Ζαχαριάδη (άλλος ένας αποκατεστημένος) να μην έδινε ούτε σταγόνα νερό στον «μιζέρια» Βελουχιώτη, αλλά ήδη, την ίδια στιγμή, ετοιμάζονταν τα πορτρέτα της αγιοποίησής του. Κύπτω το γόνυ. Το ΚΚΕ είναι πραγματικό σουπερμάρκετ επαναστατικών μύθων.














