Μπλακάουτ
Το γενικευμένο και πολύωρο μπλακάουτ της Microsoft, που είχε ως αποτέλεσμα να κρασάρουν για ώρα τα emails, οι συνομιλίες στο Teams και άλλες υπηρεσίες, μας αναγκάζει σε ορισμένες υποχρεωτικές σκέψεις.
Το αυτονόητο θα ήταν να πούμε πως υπάρχει ανάγκη απόλυτης εφεδρικότητας, όταν μεγάλο μέρος της σύγχρονης εργασίας και των υπηρεσιών περνάει από τέτοιες εφαρμογές και λειτουργίες.
Τα emails αλλά και οι συσκέψεις μέσω Teams δεν είναι πολυτελής ή παράλληλη δράση αλλά είναι δομικά στοιχεία της εργασίας και των εταιρικών ροών και μέρος μιας υλικής καθημερινότητας.
Η τεχνολογία ενοποιείται και συγχωνεύεται με τους όρους εργασίας και αυτό είναι ένα ανοιχτό ζήτημα σήμερα και για τη νέα συζήτηση που πρέπει να ανοίξει όσον αφορά τα όρια του ελεύθερου χρόνου και του δικαιώματος της αποσύνδεσης των εργατών.
Η εφεδρικότητα που αναφέραμε πιο πάνω προφανώς δεν έχει να κάνει μόνο με τη μέριμνα που πρέπει να ασκήσουν και να έχουν οι μεγάλες εταιρείες για την προστασία των δεδομένων, για τη ροή των πληροφοριών και για την απρόσκοπτη λειτουργία τους. Έχει σχέση και με την ίδια την προστασία των εργαζομένων, τη δουλειά τους. Θα πρέπει να εξεταστεί και κάτι ακόμα.
Ότι δεν μπορεί το σύνολο της εργασίας να περνάει στην ψηφιακότητα. Οι ενσώματες σχέσεις, οι φυσικές συσκέψεις, η συνεργατικότητα και η επικοινωνία αποτελούν αδιαπραγμάτευτα στοιχεία της δουλειάς κάτι το οποίο φάνηκε στο εν λόγω κρασάρισμα, που συν τοις άλλοις έφερε πανικό κυρίως στα στελέχη των μεγάλων εταιρειών.
Να προχωρήσουμε λίγο το σκεπτικό μας. Φανταστείτε 72 ώρες, όχι απλώς κρασαρίσματος της Microsoft αλλά συνολικά κρασαρίσματος των διαφόρων εφαρμογών που έχουμε περάσει τις εγχρήματες συναλλαγές μας, τον τρόπο που ταξιδεύουμε με τα αεροπλάνα, τα ψηφιακά πάσα – ακόμη και στα διόδια των αυτοκινήτων.
Η ζωή μας είναι online. Και παρ’ όλες τις προφανώς μεγάλες ευκολίες και ευελιξίες που προσφέρει ένα τέτοιο νέο πεδίο, εμπεριέχει και πολλαπλούς κινδύνους. Σε πιο δευτερεύον σκέλος συχνά και ένα κρασάρισμα στα κοινωνικά δίκτυα πυροδοτεί πανικό (θυμίζει και την ψηφιακή μας μοναξιά, ίσως και πικρά).
Στο μπλακάουτ, πάντως, του σημειώματος πολλοί εργαζόμενοι πανηγύριζαν λόγω απομείωσης των εντατικών όρων δουλειάς. Ίσως και ως μία βραχύβια εκδίκηση για μια ζωή κολλημένη καθολικά στην οθόνη. Το όλο γεγονός δίνει μια καλή ευκαιρία να τα ξανασκεφτούμε αυτά. Να δούμε τη χρησιμότητα για παράδειγμα του ρευστού χρήματος που πάντα πρέπει να υπάρχει σε συνθήκη ανάγκης.
Η ψηφιακότητα οφείλει να συμπληρώνει και να βελτιώνει τον νέο τρόπο. Όχι να τον υποκαθιστά. Είναι εργαλείο για εμάς, όχι εναντίον μας. Αφήστε που έχουμε ξεμάθει να συναντιόμαστε και ένα κρασάρισμα μπορεί να μας αναγκάσει να γίνουμε πάλι… κοινωνικοί.














